λ’ ἤμην βέβαιος, ὅτι ὁ γέρων Ὀθωμανὸς ἐνόησεν ὅτι φεύγομεν καὶ ὅτι θὰ τρέξῃ νὰ μᾶς καταδώσῃ. Πᾶσα σκιὰ μακρόθεν μοὶ παρίστατο ὡς Γιανίτσαρος ἢ Ζεϊβέκης κρατῶν σπάθην εἰς τὰς χεῖρας· ἀνὰ πᾶν βῆμα ἀνέμενον ἀπροσδόκητόν τινα καταστροφήν.
Χάριτι θείᾳ οὐδεμία ἀπευκταία συνάντησις διετάραξε τὴν πορείαν μας. Ὁ πλοίαρχος εἶχεν ὁρίσει ποῦ θὰ τὸν εὕρωμεν, εἰς ἀπόκεντρον τῆς πόλεως ἄκραν, καὶ μᾶς ἐπερίμενεν εἰς τὸ παράλιον· ἡ λέμβος ἦτο παρέκει· ἐρημία καὶ ἡσυχία ἐπὶ τῆς ἀκτῆς ἄκρα, καὶ ἡ ἑσπέρα σκοτεινή. Ἐπηδήσαμεν ἐντὸς τῆς λέμβου καὶ ἐμπρός!
Μόνον ὅτε ἀνέβημεν ἐπὶ τοῦ πλοίου, ἠσθάνθην τὸ στῆθός μου ἐλαφρότερον καὶ ἀνέπνευσα ἐλευθέρως. Ξένα πλοῖα δὲν εἶχον εἰσέτι συληθῇ ὑπὸ τῶν Τούρκων, ὥστε ὑπὸ τὴν Ρωσσικὴν τῆς γολέτας σημαίαν ἐφρόνουν, ὅτι πᾶς ἄμεσος κίνδυνος ἐξέλιπε. Ἐφανταζόμην δέ, ὅτι φεύγοντες τὴν Σμύρνην ἐφεύγομεν τοὺς τρόμους καὶ τὰ βάσανα καὶ τοὺς κινδύνους, καὶ ἐλησμόνουν τὴν πρώτην μου ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐντύπωσιν, ὅτι μεταβαίνοντες εἰς Χίον δὲν ἐσωζόμεθα͵ ἀπὸ τοὺς Τούρκους.
Ἄλλως τε ὅσῳ τὸ ἐσκεπτόμην τόσῳ ἐπειθόμην, ὅτι ἐκεῖ ἠθέλομεν μείνει ἀβλαβεῖς καὶ ἥσυχοι. Οἱ ὀλίγοι ἐν τῇ νήσῳ Τοῦρκοι ἦσαν ἐξημερωμένοι, ἐπὶ
