τέλους δὲ ἦσαν ὀλίγοι. Οἱ Χῖοι ἦσαν ἐργατικοί, φιλήσυχοι καὶ εἰρηνικοί. Εὐημεροῦντες καὶ αὐτοδιοικούμενοι, ἦσαν οἱ εὐτυχέστεροι τῶν Ἑλλήνων τότε. Δὲν ὑπῆρχεν ἄρα πιθανότης οὔτε ἡ ἐπανάστασις νὰ μεταδοθῇ εἰς Χίον, οὔτε τῶν Τούρκων ἡ ὀργὴ καὶ ὁ φανατισμὸς κατὰ τῶν κατοίκων της νὰ ἐκσπάσωσιν. Ὅθεν ἔβλεπον μὲ ἤσυχον τὴν καρδίαν τῆς ἀναχωρήσεως τὰς προετοιμασίας. Ἡ ἄγκυρα ἐκρέματο ἤδη ἀπὸ τῆς πρώρας· ἅμα ἀνήλθομεν ἐπὶ τοῦ καταστρώματος ἡ λέμβος ἀνηρτήθη, τὰ ἱστία ἡπλώθησαν καὶ ἀπεπλεύσαμεν.
Ἐκοιμήθην τὴν νύκτα ὡραῖα. Ἀφ’ ὅτου οἱ νυκτερινοὶ ἐκεῖνοι τουφεκισμοὶ μὲ εἶχον ἐξυπνήσει κατὰ τὰς ἀρχὰς Μαρτίου, ὁ ὕπνος μου ἦτο διακεκομμένος καὶ ἀνήσυχος, ἐσχάτως δὲ οἱ αὐξάνοντες κίνδυνοι καὶ αἱ περὶ φυγῆς σκέψεις μοῦ ἐκράτουν τὰ βλέφαρα ἀνοικτὰ καὶ διηρχόμην ἀγρύπνους τὰς νύκτας. Ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ πλοίου ἠσθανόμην ἀσφαλής. Ἐσκεπτόμην ὀλίγον τὴν ματαιωθεῖσαν εἰς Ἀγγλίαν ἀποδημίαν, μοῦ ἤρχετο κατὰ νοῦν ἡ τρομερὰ ἐκείνη ἐν τῇ ἀγορᾷ παραζάλη, ὅτε ἔτρεχον ἄκων ἐν μέσῳ τῶν Τούρκων, ἐφανταζόμην ποῦ καὶ ποῦ, ὅτι ἔβλεπον ἐνώπιόν μου τὸν Πατριάρχην ἐπὶ τῆς ἀγχόνης, ἀλλὰ τὰ δυσάρεστα φαντάσματα ἀπεδίωξε βαθμηδὸν τῆς σωτηρίας ἡ συναίσθησις, ἡ προσδοκία τῆς μετὰ τῆς
