σίασα πρὸς αὐτὸν ἀκροποδητί. Ἐφοβούμην μὴ ἐξυπνήσῃ πρὶν μὲ ἀναγνωρίσῃ καὶ ἤθελον νὰ προλάβω τὸν τρόμον του. Ἐγονάτισα πλησίον του, ἔσκυψα καὶ ἐπρόφερον σιγὰ τὸ ὄνομά του.
— Γιάννη, Γιάννη, εἶμ’ ἐγώ, ὁ Λουκῆς. Μὴ τρομάξῃς. Ὁ Λουκῆς.
Ἐξύπνησεν ὁ γέρων, ἐκράτει τὴν ἀναπνοήν του, ἀλλ’ οὐδ’ ὡμίλησεν οὐδ’ ἐκινήθη. Ἐνόμιζεν ἴσως ὅτι ὀνειρεύεται. Ἔθεσα τὴν χεῖρα ἐπὶ τοῦ βραχίονός του καὶ εἶπον ἐκ νέου τὸ ὄνομά μου. Ἀνεκάθησεν ἐπὶ τῆς στρωμνῆς του, ἀλλὰ παρῆλθεν ὥρα ἱκανὴ μέχρις οὗ συνέλθῃ ἐντελῶς. Ἠθέλησε ν’ ἀνάψῃ φῶς, ἀλλὰ τὸν ἐμπόδισα καὶ ἐξηκολουθήσαμεν εἰς τὸ σκότος τὴν συνομιλίαν. Ρίγος χαρᾶς τὸν κατέλαβεν ὅτε εἶπον ὅτι ἡ κόρη του ζῇ, ὅτι τὴν εἶδον εἰς Τῆνον καὶ ὅτι θὰ ἐπιστρέψωμεν ἐκεῖ ὁμοῦ. Τῷ εἶπον διὰτί ἦλθον εἰς τὸν Πύργον καὶ ἐζήτησα τὴν συνδρομήν του. Ἠγέρθη ἀμέσως, ἡτοιμάσθη ἐν βίᾳ καὶ ἤνοιξε τὴν θύραν τῆς καλύβης.
Πρὶν ἐξέλθωμεν τὸν ἐκράτησα τῆς χειρός.
— Ποῖος κατοικεῖ τὸν Πύργον μας, Γιάννη;
— Τοῦ Νεσὴπ Ἀγᾶ τὸ χαρέμι.
— Τί εἶναι ὁ Νεσὴπ Ἀγᾶς;
— Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν Ἀνατολιτῶν οἱ ὁποῖοι μᾶς κατέστρεψαν.
