— Καὶ αὐτὸς δὲν κατοικεῖ ἐδῶ;
— Αὔριον περιμένεται.
— Ἔχει Χριστιανὰς εἰς τὸ χαρέμι του;
— Μόνον τοῦ Καλάνη τὴν κόρην.
— Ὁ Καλάνης τί ἔγεινε;
— Τὸν ἔσφαξαν οἱ Τοῦρκοι.
Ἐνθυμήθην τὸν θρῆνον τῆς Δεσποίνης ὅτε μετεβαίνομεν εἰς τὸ παρεκκλήσιον, ἀκολουθοῦντες τοὺς γονεῖς μας· — «Θὰ σκοτώσουν τὸν πατέρα μου! Σκοτόνουν οἱ Τοῦρκοι! Θὰ τὸν σκοτώσουν!» Τὸ προαίσθημά της δὲν ἀνεδείχθη ψευδές, ἐσφάγη ὁ πατήρ της, ὁ δὲ ἰδικός μου ἀνεπαύετο εἰς τὸν ἔρημον τάφον του εἰς Σπέτσας!
Ἐξήλθομεν τῆς καλύβης καὶ διηυθύνθημεν ἐν σιωπῇ πρὸς τὴν ἄκραν τοῦ κήπου, ὑπὸ τὴν γνωστὴν μηλέαν. Ἔδειξα εἰς τὸν γέροντα τὸ σημεῖον. Τὸ ἐνθυμούμην καλῶς. Ἐνόμιζον ὅτι βλέπω εἰσέτι τὸν πατέρα μου σκάπτοντα ἄντικρύ μου, καὶ τοὺς δύο σάκκους εἰς τὸ χεῖλος τοῦ ἀνοιγομένου λάκκου. Τοῦ κηπουροῦ ἡ ἀξίνη ἐκτύπησε τὸ χῶμα καὶ ἀντήχησεν εἰς τὸν κῆπον ὁ ὑπόκωφος κρότος.
— Μὴ μᾶς ἀκούσουν, Γιάννη. Σιγὰ σιγά!
— Δὲν ἔχει φόβον, καὶ ἂν μᾶς ἀκούσουν δὲν βλάπτει. Θὰ νομίσουν ὅτι σκάπτω διὰ πότισμα.
Ἐξηκολούθησεν ὁ γέρων, ἤρχισα δὲ κ’ ἐγὼ ἄντι-
