νυκτὸς διαταράξεις, καὶ ἡ ὀσμὴ τῶν ἀνθῶν, καὶ τὰ παίγνια τῆς σελήνης ὑπὸ τῶν δένδρων τοὺς κλώνους.
Ὅτε ἔδυσεν ἡ σελήνη, τὸ δὲ σκότος ἐκάλυψε τὴν ἐξοχήν, ἠγέρθην, ἐπεκαλέσθην τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐπροχώρησα πρὸς τὸν δρόμον. Ἐβάδιζον ἄνευ δισταγμῶν, διότι ἐγνώριζον τί θέλω. Ἐσκέφθην καὶ ἀπεφάσισα. Τὸ σχέδιόν μου ἦτο προκεχαραγμένον. Ἐβάδιζον πρὸς ἐκτέλεσίν του καὶ ὁ Θεὸς βοηθός!
Τὸ σκότος ἦτο βαθύ, ἀλλὰ τὰ πάντα μοι ἦσαν γνωστὰ ἐκεῖ, ὥστε ἠδυνάμην μὲ κλειστοὺς τοὺς ὀφθαλμοὺς νὰ εὕρω τὸν δρόμον. Ὅτε ἔφθασα εἰς τὴν ἄκραν τοῦ περιβόλου ἐπήδησα τὸν τοῖχον, ὅστις ἦτον ἐκεῖ χαμηλότερος, καὶ εὑρέθην ἐντὸς τοῦ κήπου. Ἐστάθην ἀκίνητος παρὰ τὸν τοῖχον, προσέχων μὴ ἠκούσθη τοῦ πηδήματός μου ὁ κρότος. Σιωπὴ περὶ ἐμὲ ἄκρα. Οὔτε σκύλου γαύγισμα, οὔτε φωνὴ ἀνθρώπου. Ὀλίγα βήματα μὲ ἐχώριζον ἀπὸ τῆς κατοικίας τοῦ κηπουροῦ. Ἡ θύρα ἦτο κλειστή, ἀλλ’ ἔστρεψα τὸν μάνδαλον καὶ εὑρέθην ἐντὸς τῆς καλύβης. Ποσάκις τὴν ἐπεσκέφθην μικρός, ποσάκις ἐνταῦθα μ’ ἐκάθησεν ἐπὶ τῶν γονάτων του ὁ γέρων Γιάννης καὶ ἐχόρτασε μὲ τὰ ἐκλεκτότερα τοῦ κήπου προϊόντα τὴν παιδικὴν ὄρεξίν μου!
Τὸ δωμάτιον ἦτο σκοτεινόν, ἀλλ’ ἤκουον τὴν ἠχηρὰν ἀναπνοὴν τοῦ κοιμωμένου γέροντος. Ἐπλη-
