τας καλύβας, αἵτινες ἐσχημάτισαν τὴν Ἑρμούπολιν, ἐνῷ ἐξηκολούθει ὁ πόλεμος ἔτι καὶ μᾶς ἐμάστιζεν ἡ πενία, κατέλαβε πάντας ἡμᾶς ἡ ἀνάγκη αὕτη τοῦ γέλωτος καὶ τῆς εὐθυμίας, καὶ ἐνεθρονίσθη ἡ φαιδρότης ἐν μέσῳ τῆς κοινότητος ἐκείνης τῶν δυστυχῶν. Ποτέ, καθ’ ὅλην τοῦ βίου μου τὴν διάρκειαν, δὲν ἐνθυμοῦμαι ζωηροτέραν περίοδον διασκεδάσεων ἢ τὰ πρῶτα ἐκεῖνα ἔτη τῆς ἐν Σύρῳ διαμονῆς. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἤμην εἰς τῆς νεότητος τὸ ἄνθος τότε. Ἀλλ’ οὐχ ἧτιον ἐνθυμοῦμαι καὶ τοὺς γέροντας μετὰ τῶν νέων συνευθυμοῦντας.
Πρὸς τὰ ἐξημερώματα ἐπῆλθεν ἐπὶ τέλους ἡσυχία ἐντὸς τοῦ καφενείου καὶ ἀπεκοιμήθην. Τὴν δὲ πρωΐαν ἐγερθεὶς διηυθύνθην πρὸς τὴν κατοικίαν τοῦ Μαυρογένη συλλογιζόμενος τί θὰ εἴπω καὶ πῶς θὰ παρουσιασθῶ, φοβούμενος τὴν ὑποδοχὴν ἥτις μ’ ἐπερίμενε, καὶ ἀμφιβάλλων περὶ τῆς ἐπιτυχίας τοῦ διαβήματός μου.
Ὁποία ἦτον ἡ ἔκπληξίς μου ὅτε, ἀνοιχθείσης τῆς θύρας καὶ πρὶν εἰσέτι προφθάσω ν’ ἀρθρώσω τὴν ἐρώτησιν, τὴν ὁποίαν προητοίμαζον καθ’ ὁδόν, ἤκουσα φωνὴν γυναικείαν:
— Ὁ υἱός της εἶναι, ὁ υἱός της!
Καὶ κατέβη πηδῶσα ἀνὰ δύο τὰς βαθμίδας ἡ κράξασα τὰς χαρμοσύνους λέξεις. Ἦτο τοῦ κηπουροῦ
