μας ἡ θυγάτηρ. Φυγοῦσα ἐκ Χίου διεσώθη εἰς Τῆνον ὅπου τὴν προσέλαβεν ὡς ὑπηρέτριαν ὁ Μαυρογένης. Καὶ αὐτὸς καὶ ἡ ἀδελφή του δὲν εἶχον οὐδαμῶς λησμονήσει τὴν μητέρα μου, ἡ δὲ μνεία μόνη τοῦ ὀνόματός της ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς οἰκίας των εἰς τὴν πτωχὴν τοῦ κηπουροῦ θυγατέρα.
Τὴν ἠρώτησα τί ἔγεινεν ὁ πατήρ της. Δὲν ἐγνώριζεν ἡ δυστυχής. Ἀπεχωρίσθησαν καθ’ ἣν ὥραν σπεῖρα Τούρκων ἐπέπεσεν εἰς τοῦ πύργου μας τὴν περιοχήν. Ἔφυγεν ἐκείνη μετ’ ἄλλων γυναικῶν, ὁ δὲ γέρων Κύριος οἶδεν ἂν ἔζη ἢ ἀπέθανε. Καὶ ἔκλαιεν ἀποκρινομένη διὰ διακεκομμένων φράσεων εἰς τὰ ἐρωτήματά μου.
Ἀνέβην τὴν κλίμακα μὲ τὴν καρδίαν ἐλαφροτέραν ἢ ὅτε ἔκρουον τὴν θύραν. Ὁ εὐγενὴς οἰκοδεσπότης μ’ ἐδέχθη προσηνῶς, μ’ ἐκράτησεν εἰς τὴν οἰκίαν του, μ’ ἔδωκε τὴν ζητουμένην συστατικήν, μὲ εἶπε λόγους ἐνθαρρυντικοὺς καὶ μ’ ἐνέπλησεν ἐλπίδων καὶ παρηγορίας. Ἡ δὲ ἀδελφή του δὲν ἔπαυεν ἐρωτῶσά με περὶ τῆς μητρός μου καὶ περὶ τῆς Χίου καὶ περὶ τῶν σκληρῶν τοῦ διωγμοῦ περιπετειῶν. Κατεθέλχθην ὑπὸ τῆς γλυκύτητός της καὶ ἐθαύμασα τὴν καλλονὴν καὶ τὴν χάριν της, ἀλλὰ δὲν ἐφανταζόμην ἐνῷ τὴν ἔβλεπον, ὅτι θὰ καθέξῃ θέσιν εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς ἐπαναστάσεως καὶ ὅτι θὰ γραφῶσι βιβλία περὶ αὐτῆς.
