σιν τοῦ Καίσαρος. Ἐκεῖνος δὲ ἐπεχείρησε να προσβάλει τὴν
πόλιν τῶν Βιτουρίγων, Νοβιόδουνον, καθ᾽ ὁδὸν κειμένην.
Αφ' οὗ δ᾽ ἐκ τῆς πόλεως ἦλθον πρέσβεις πρὸς αὐτόν, ἵνα πα
ρακαλέσωσι νὰ συγχωρήσῃ αὐτοὺς καὶ νὰ φεισθῇ τῆς ζωῆς
αὐτῶν, διατάττει νὰ συγκομισθῶσι τὰ ὅπλα, νὰ προεξα
χθῶσι τὰ ὑποζύγια καὶ νὰ δοθῶσιν ὅμηροι, ἵνα καὶ τὰ λογ
τὰ ἐπιτελέσῃ διὰ τῆς ταχύτητος, δι' ἧς τὰ πλεῖστα κατώρο
θωσεν. Αφ' οὗ δὲ μέρος μὲν ἤδη τῶν ὁμήρων παρεδόθη καὶ τὰ
λοιπὰ παρεσκευάζοντο, ἑκατόνταρχοι δὲ καὶ ὀλίγοι στρατο
τιῶται εἰσῆλθον εἰς τὴν πόλιν, ἵνα ἀναζητήσωσι τὰ ὅπλα
καὶ τὰ ὑποζύγια, ἐφάνη μακρόθεν τὸ ἱππικὸν τῶν ἐχθρῶν,
ὅπερ προέβαινε τοῦ στρατοῦ τοῦ Βερκιγγετόριγος. Τοῦτον ἅμα
ἰδόντες οἱ πολῖται καὶ ἀναλαβόντες ἐλπίδα βοηθείας, κράμ
γὴν ἄραντες ἤρξαντο νὰ λαμβάνωσι τὰ ὅπλα, νὰ κλείωσι τὰς
πύλας καὶ νὰ πληρῶσιν ἀνδρῶν τὸ τεῖχος. Οἱ δ᾽ ἐν τῇ πόλει
ἑκατόνταρχοι ἐκ τῶν σημείων τούτων τῶν Γαλατῶν ἐννοή
σαντες ὅτι νέον τι διεβουλεύοντο, σπασάμενοι τὰ ξίφη και
τέλαβον τὰς πύλας καὶ πάντας τοὺς ἑαυτῶν σώους επα
νήγαγον.
13. Ὁ Καίσαρ διατάττει νὰ ἐξαχθῇ τὸ ἱππικὸν ἐκ τοῦ στρατοπέδου καὶ συνάπτει ἱππομαχίαν· ἐπειδὴ δὲ οἱ ἑαυτοῦ ἤδη ἐπιέζοντο, πέμπει πρὸς βοήθειαν αὐτῶν περὶ τοὺς τε τρακοσίους Γερμανοὺς ἱππεῖς, οὓς ἐξ ἀρχῆς συνείθιζε νὰ ἔχει μεθ᾿ ἑαυτοῦ. Τὴν ἔφοδον τούτων οἱ Γαλάται δὲν ἠδυνήθη σαν νὰ ὑπομείνωσιν, ἀλλ᾽ εἰς φυγὴν τραπέντες καὶ πολλοὺς ἀπολέσαντες ἀνεχώρησαν πρὸς τὸν στρατόν. Τούτων ήταν θέντων πάλιν οἱ πολίται φοβηθέντες, συλλαβόντες ἐκείνους, ὧν τῇ συνεργίᾳ ἐνόμιζον ὅτι ὁ ὄχλος ἐξηγέρθη, ἀπήγαγον εἰς τὸν Καίσαρα καὶ παρεδόθησαν εἰς αὐτόν. Ταῦτα ἐπιτελέ- σας ὁ Καῖσαρ' ἀπῆλθε πρὸς τὴν πόλιν Αὐάρικον, στις ἦτα μεγίστη καὶ ὀχυρωτάτη ἐν τῇ χώρᾳ τῶν Βιταυρίζων καὶ ἐν τῷ ἐφορωτάτῳ αὐτῆς κειμένη, διότι ἦτο πεπεισμένος ὅτι ταύτην τὴν πόλιν κυριεύσας ἤθελεν ὑποτάξῃ καὶ τὴν πόλιν τῶν Βιτουρίγων.
