τοὺς Βιτούριγας ἱππικὰς καὶ πεζικὰς δυνάμεις πρὸς ἐπικοι ρίαν. Ἀλλ᾽ ἀφ᾽ οὗ οὗτοι ἔφθασαν παρὰ τὸν Αίγυρα ποτά μόν, ὅστις χωρίζει τοὺς Βιτούριγας ἀπὸ τῶν Αἰδούων, ὀλί γας ἡμέρας ἐνταῦθα διατρίψαντες καὶ μὴ τολμήσαντες κα διαβῶσι τὸν ποταμόν ὑποστρέφουσιν οἴκαδε καὶ εἰς τοὺς α μετέρους υπάρχους ἀναγγέλλουσιν ὅτι ὑπέστρεψαν φοβηθέντες τὴν ἀπιστίαν τῶν Βιτουρίγων, οἵτινες, ὡς ἔμαθον, εἶχον σχο πόν, ἀφ' ἑνὸς μὲν αὐτοί, ἀφ' ἑτέρου δὲ οἱ Αρβερνοὶ νὰ περιμ κλώσωσιν αὐτούς, ἐὰν ἤθελον διαβῇ τὸν ποταμόν. Αν δὲ ἔπραξαν αὐτὸ διὰ ταύτην τῷ ὄντι τὴν αἰτίαν, ἣν ἀπήγγειλαν εἰς τοὺς ὑπάρχους, ἢ ἕνεκα ἀπιστίας, διότι οὐδὲν εἶναι γνω στὸν εἰς ἡμᾶς, φαίνεται ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ δισχυρισθώμεν ὡς βέβαιον. Οἱ δὲ Βιτούριγες μετὰ τὴν ἀποχώρησιν αὐτῶν παραχρήμα συνενοῦνται μετὰ τῶν ᾿Αρβερνών.
6. Τούτων ἀναγγελθέντων τῷ Καίσαρι εἰς τὴν Ἰταλίαν, ἐπειδὴ ἐκεῖνος κατενόει ἤδη ὅτι τὰ ἐν Ῥώμη πράγματα διὰ τῆς ἱκανότητος τοῦ Γναίου Πομπηΐου περιῆλθον εἰς βελτίω κατάστασιν, ἀπῆλθεν εἰς τὴν πέραν τῶν Αλπεων Γαλατίαν, Ενταῦθα ἐλθὼν συνείχετο ὑπὸ μεγάλης ἀπορίας, κατὰ ποῖον τρόπον νὰ φθάσῃ εἰς τὸν στρατόν. Διότι, ἐὰν μὲν προσεκάλει τὰς λεγεώνας εἰς τὴν ἐπαρχίαν, προέβλεπεν ὅτι αὐτοῦ ἀπόν τος ήθελον συνάψη μάχην καθ᾽ ὁδόν· ἐὰν δὲ αὐτὸς ἔσπευδε πρὸς τὸν στρατόν, ἔβλεπεν ὅτι κατὰ τὸν χρόνον τοῦτον ο δ᾽ εἰς ἐκείνους, οἵτινες ἐφαίνοντο ἥσυχοι, ηδύνατο προσηκόν τως νὰ ἐμπιστεύσῃ τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν.
7. Εν τοσούτῳ ὁ Δουκτήριος Καδοῦρκος πεμφθεὶς εἰς τοὺς Ρουθηνούς συνδιαλλάττει τὴν πόλιν ταύτην πρὸς τοὺς ᾿Αρβερ νούς. ἐντεῦθεν δὲ προχωρήσας εἰς τοὺς Νιτιόβριγας καὶ τοὺς Γαβαλοὺς λαμβάνει παρ' ἑκατέρων ὁμήρους καὶ μεγάλην συν- αθροίσας δύναμιν ἐπιχειρεῖ νὰ εἰσβάλῃ εἰς τὴν ἐπαρχίαν κατ τὰ τὴν Ναρβῶνα. ἐπὶ τῇ ἀγγελίᾳ ταύτῃ ὁ Καίσαρ ἐνόμισε προτιμητέον πάντων τῶν ἄλλων νὰ ἀπέλθη εἰς τὴν Ναρβώνα. Ἐνταῦθα δ' ἐλθὼν ἐνθαρρύνει μὲν τοὺς φοβουμένους, ἐγκαθί στησι δὲ φρουρὰς ἐν τοῖς τόποις, οἵτινες ἦταν ἄμοροι των
