θείας προσέρχεται εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐνταῦθα διατρίβει
μέγα μέρος τῆς ἡμέρας· οἱ δὲ ἱππεῖς ῥίπτουσι βέλη και
μετὰ πολλῶν ὑβριστικών λόγων προκαλοῦσι τοὺς ἡμετέρους
εἰς μάχην. Τῶν δὲ ἡμετέρων οὐδὲν ἀποκριναμένων, περὶ τὴν
ἑσπέραν κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς ἀποχωροῦσι διεσπαρμένοι
καὶ ἄτακτοι. Τότε ὁ Λαβιηνὸς αἰφνιδίως ἐκ τῶν δύο πυλῶν
ἐκπέμπει ἅπαν τὸ ἱππικόν· καὶ παραγγέλλει μὲν, ἀπελάσαν
τες καὶ τρέψαντες τοὺς ἐχθροὺς εἰς φυγὴν (ὅπερ ἔβλεπεν ὅτι
θὰ γείνῃ, ὅπως καὶ συνέβη) πάντες μόνον τὸν Ἰνδουτιόμα
ρον νὰ ζητῶσι, ἀπαγορεύει δὲ μηδεὶς νὰ τραυματίσῃ τινά,
πρὶν ἢ ἴδῃ ἐκεῖνον φονευθέντα, διότι δὲν ἤθελε νὰ διαφύ
γῇ ἐκεῖνος εὑρὼν εὐκαιρίαν ἐκ τῆς βραδύτητος τῶν λοιπῶν
καὶ μεγάλας μὲν προτίθεται ἀμοιβὰς εἰς τοὺς φονεύσοντας
αὐτὸν καὶ πέμπει κοόρτεις πρὸς ἐπικουρίαν τῶν ἱππέων.
Τὴν δὲ βουλὴν τοῦ ἀνδρὸς ἐπιδοκιμάζει καὶ ἡ τύχη, διότι
ἐν ᾧ πάντες μόνον τὸν Ἰνδουτιόμαρον ἐζήτουν, οὗτος κατα
ληφθεὶς ἐν αὐτῷ τῷ πόρῳ τοῦ ποταμοῦ φονεύεται, καὶ ἡ
κεφαλὴ αὐτοῦ κομίζεται εἰς τὸ στρατόπεδον ἐπανερχόμε
νοι δὲ οἱ ἱππεῖς, ὅσους δύνανται, φονεύουσι. Τοῦτο μαθοῦσαι
πᾶσαι οἱ δυνάμεις, ὅσαι εἶχον συνέλθη, τῶν Ἐβουρωνῶν καὶ
τῶν Νερουΐων, ἀποχωροῦσι, καὶ μετὰ τοῦτο τὸ γεγονὸς ὁ
Καῖσαρ ἔσχεν ὀλίγον ἡσυχωτέραν τὴν Γαλατίαν.
4. Διὰ πολλὰς αἰτίας ὁ Καῖσαρ ἀναμένων μείζονα στάσιν τῆς Γαλατίας ἤρξατο να στρατολογῇ διὰ τῶν ὑπάρχων Μάρκου Σιλανοῦ, Γαΐου Αντιστίου Ρηγίνου καὶ Τίτου Σεξ-
