των τάξεων σφόδρα ανθίσταντος «Νικάτα, ο εἶπεν ὁ Σεβί
νος αἐὰν οὕτω θέλητε,» καὶ τοῦτο μετὰ τρανοτέρας φω
νῆς, ἵνα μεῖζον μέρος τῶν στρατιωτῶν ἐξακούσης «ούτε είμαι
τοιοῦτος», εἶπεν, «ὅστις τὰ μάλιστα ἐξ ὑμῶν νὰ φοβῶμαι
διὰ τὸν κίνδυνον τοῦ θανάτου· οὗτοι θὰ σωφρονήσωσιν ἐὰν
δεινότερόν τι συμβῇ, παρὰ σοῦ θὰ ἀπαιτήσωσι λόγον, οίτι
νας, ἂν σὲ ἐπέτρεπες, τῇ μεθαύριον μετὰ τῶν ἐγγυτάτω
χειμαδίων συνενωθέντες ἤθελον ὑπομείνη κοινὴν μετὰ τῶν
λοιπῶν τοῦ πολέμου τὴν τύχην, οὐδὲ ἀπόβλητοι καὶ ἐξόρι
στο μακρὰν τῶν ἄλλων ήθελον ἀπολεσθῇ ἡ διὰ τοῦ σιδή
ρου ἢ διὰ τοῦ λιμού, ο
31. ᾿Αναστάντες ἐξέρχονται τοῦ συμβουλίου ἐπιλαμε βάνονται ἑκατέρου καὶ δέονται, ἵνα μὴ διὰ τῆς διαφωνίας καὶ ἐπιμονῆς αὐτῶν καταστήσωσι τὸ πρᾶγμα εἰς τὸν ἔσχα τον κίνδυνον διότι τὸ πρᾶγμα εἶναι εὔκολον, εἴτε μείνω σιν, εἴτε ἀπέλθωσιν, ἐὰν μόνον πάντες τὸ αὐτὸ φρονῶσι καὶ ἐπιδοκιμάζωσι τοὐναντίον δὲ ἐν τῇ διαφωνία οὐδεμίαν σωτηρίαν διορῶσι. Τὸ πρᾶγμα διὰ τῆς ἀμφισβητήσεως παρ ρατείνεται μέχρι μέσων νυκτῶν. Τέλος δὲ ὁ Κόττας ἀνα- πεισθεὶς ἐνδίδει νικᾷ λοιπὸν ἡ γνώμη τοῦ Σαβίνου. Προκή ρύττεται ὅτι ἅμα τῇ ἡμέρᾳ θέλουσι πορευθῇ. Κατὰ τὸ ἐκ πίλοιπον μέρος τῆς νυκτὸς οἱ στρατιῶται διετέλεσαν χρησ γοροῦντες, διότι ἕκαστος περιεσκόπει τὰ ἴδια πράγματα, τί ἠδύνατο νὰ φέρῃ μεθ᾿ ἑαυτοῦ, καὶ τί ἐκ τῶν σκευῶν τοῦ χειμερινοῦ στρατοπέδου ἠναγκάζετο νὰ ἐγκαταλείπη. Πάν τα δὲ ἐπινοοῦνται, δι' ὧν οὐ μόνον ἄνευ κινδύνου νὰ μὴ δύνανται νὰ μείνωσιν, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ κόπου τῶν στρατιω τῶν καὶ τῆς ἀγρυπνίας αὐξηθῇ ὁ κίνδυνος. Αμα τῇ ἡμέρᾳ ἐξέρχονται τοῦ στρατοπέδου οὕτως, ὡς ἂν ἦσαν πεπεισμέν ναι ὅτι ἡ συμβουλὴ ἐδόθη ὑπὸ τοῦ ᾿Αμβιόριγος ὄχι ὡς έχε θροῦ, ἀλλ᾿ ὡς ἀνδρὸς φιλτάτου, δηλαδὴ ἐν μακροτάτη τά ξει καὶ μετὰ πλείστων ἀποσκευών.
32 Αλλ' οἱ ἐχθροί, ἀφ᾽ οὗ ἐκ τοῦ νυκτερινοῦ θορύβου καὶ τῆς ἀγρυπνίας κατενόησαν τὴν ἔξοδον ἐκείνων, καθίσαν
