ραιτηθῶ αὐτοῦ καὶ νὰ ἐπιστρέψω ὅθεν ἦλθον, ἀνύψωσε δὲ τοὺς ὤμους μειδιῶν, ὅτε ἀπεκρίθην ὅτι ἡ ἀπόφασίς μου εἶναι σταθερὰ καὶ δὲν δύναμαι νὰ μεταβάλω γνώμην.
Ἠγέρθην καὶ τὸν ἀπεχαιρέτισα. Μοὶ ἔδωκε τὴν εὐχήν του, μὲ ἠσπάσθη καὶ μὲ ὡδήγησεν εἰς τὴν θύραν. Πρὶν τὴν ἀνοίξῃ ἔθεσε τὴν χεῖρα ἐπὶ τοῦ ὤμου μου καὶ ἠθέλησεν ἐκ νέου νὰ μὲ προτρέψῃ νὰ λησμονήσω τὸν ταφέντα θησαυρὸν καὶ νὰ φύγω ἐκ Χίου. Ἀλλ’ ἡ δυσκολία ἦτο νὰ φθάσω ἕως ἐκεῖ ὅπου εὑρισκόμην ἤδη. Πῶς ν’ ἀναχωρήσω χωρὶς οὔτε κἂν νὰ ἴδω τὸν Πύργον μας;
— Τὸ ἔβαλες εἰς τὸν νοῦν σου καὶ ἐτελείωσεν, εἶπεν ὁ γέρων δυσανασχετῶν. Εἶσαι υἱὸς τοῦ πατρός σου. Δὲν ἤκουε λόγον κ’ ἐκεῖνος. Πήγαινε! Ἂν σκαλώσῃς πούποτε μὲ Τούρκους, ἐπρόσθεσε μετὰ φωνῆς ἠπιωτέρας, μήνυσέ με. Ὡς πρόξενος κάτι δύναμαι, καὶ ἴσως σοῦ χρησιμεύσω. Ὁ Θεὸς μαζῆ σου!
Καὶ μοῦ ἤνοιξε τὴν θύραν.
Ὁ ἥλιος ἔκλινε πρὸς τὴν δύσιν του, ἦτο δὲ δύο σχεδὸν ὡρῶν ἡ μέχρι τοῦ Πύργου μας ἀπόστασις. Ἔσπευσα τὸ βῆμα, διότι ἤθελον νὰ φθάσω ἐκεῖ πρὶν νυκτώσῃ. Πολικὸς ἀστὴρ ἦτο δι’ ἐμὲ ὁ γνωστὸς λοφίσκος καὶ τὰ δένδρα τὰ κρύπτοντα τὴν θέαν τοῦ ἐπ’ αὐτοῦ παρεκκλησίου μας.
