νομένη ἐπίσκεψίς του, ἐνθυμήθην τὸν πατέρα μου, καὶ ἠθέλησα νὰ θλίψω τὴν χεῖρα τοῦ γέροντος καὶ νὰ τῷ εἴπω ὅτι ὁ φίλος του ἀπέθανεν. Ἐπέστρεψα πρὸς αὐτὸν καὶ ἐστάθην ἐνώπιόν του. Διέκοψε τὸ κάπνισμα ἐκεῖνος καὶ μὲ ἠτένισεν ἀπορῶν.
— Ἔχω νὰ σοῦ εἰπῶ δύο λόγια μυστικά, αὐθέντα μου.
— Ἔλα μέσα, παιδί μου. Τί θέλεις;
Καὶ εἰσῆλθεν ἐντὸς τῆς αὐλῆς. Τὸν ἠκολούθησα καὶ ἔκλεισα ὄπισθέν μου τὴν θύραν.
— Δὲν μὲ γνωρίζεις;
— Ὄχι. Ποῖος εἶσαι;
Τῷ εἶπον τὸ ὄνομά μου. Ὕψωσεν ἔκπληκτος τὰς χεῖρας, μὲ παρετήρησεν ἐπί τινας στιγμὰς ἀσκαρδαμυκτὶ καὶ ἁρπάσας με ἐκ τῆς χειρὸς μ’ ἐφίλησε καὶ μ’ ἔσυρεν εἰς τὸ δωμάτιόν του. Δὲν ἐπερίμενον ὅτι ἡ καρδία τοῦ ψυχροῦ ἐκείνου γέροντος περιέκλειεν ὅσην εὐαισθησίαν τότε μοὶ ἐπέδειξε. Μὲ ἠρώτησε τί ἐγείναμεν, πῶς ἐσώθημεν, καὶ διηγήθην τὰ καθέκαστα τῆς φυγῆς καὶ τοῦ πλάνητος βίου μας, τοῦ πατρός μου τὸν θάνατον καὶ τὴν ἐν Τήνῳ διαμονὴν τῆς χήρας μητρὸς καὶ τῶν ἀδελφῶν μου. Μὲ ἠρώτησε διὰ τί ἐπανῆλθον, καὶ τῷ ἐξεμυστηρεύθην τὸν σκοπόν μου. Ἠπόρησε πῶς ἐτόλμησα νὰ ἀψηφήσω τοὺς κινδύνους τοῦ ἐπιχειρήματος καὶ μὲ παρεκίνησε νὰ πα-
