προηγηθέντος, καὶ ἡ ἐμπορική μας ὑπόληψις ἐστερεοῦτο ἐπὶ μᾶλλον καὶ μᾶλλον εἰς τὴν ἀγορὰν τῆς Σμύρνης. Ἄλλως τε, —δύναμαι μετὰ ὑπερηφανείας νὰ τὸ εἴπω,— ἀπ’ ἀρχῆς ὁ πατήρ μου εἶχεν ἀποκτήσει ὄνομα καλὸν καὶ ὑπόληψιν ἄκραν, διότι ἦτο τιμιώτατος καὶ ἀκριβέστατος εἰς τὰς συναλλαγάς του. Ὀφείλω δὲ νὰ προσθέσω, καὶ δὲν τὸ λέγω διὰ νὰ ἐπαινεθῶ, γνωρίζων ἐκ πείρας, ὅτι ὁ ἑαυτὸν ἐπαινῶν ἢ πλανᾶται, ἢ συχνάκις ἄλλους θέλει ν’ ἀπατήσῃ, ἀλλὰ τὸ λέγω ὡς φόρον υἱικῆς εὐγνωμοσύνης, ὅτι τὴν ἐπιτυχίαν εἰς τὸ στάδιον τοῦ ἐμπορικοῦ μου βίου τὴν χρεωστῶ, πρὸ παντὸς ἄλλου, εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς τιμιότητος, τὰς ὁποίας ἀπὸ τῆς παιδικῆς ἔτι ἡλικίας μοὶ ἐνέπνευσεν ὁ πατήρ μου.
Καθ’ ὅσον ηὔξανον τὰ κέρδη ἐξετείνετο βαθμηδὸν τῶν ἐργασιῶν μας ὁ κύκλος, ταὐτοχρόνως δὲ καὶ τῶν βλέψεών μας ὁ ὁρίζων. Αἱ μετὰ ξένων ἐν Εὐρώπῃ ἀνταποκριτῶν σχέσεις δὲν ἐξήρκουν πλέον πρὸς ἱκανοποίησιν τῆς ἐμπορικῆς ἡμῶν δραστηριότητος. Δύο ἢ τρεῖς ἐκ τῶν συμπολιτῶν μας, νέοι Κολόμβοι τοῦ ἑλληνικοῦ ἐμπορίου, εἶχον ἤδη κατ’ ἐκεῖνα τὰ ἔτη στήσει ἐν Λονδίνῳ τὴν σκηνήν των. Τὸ τρόπαιον ἐκείνων ἐτάραττε τὸν ὕπνον μας, τὸ δὲ παράδειγμά των, ὑπέκαιε τοὺς φιλοδόξους πόθους μας, ὅθεν ἐσχεδιάζετο νὰ μεταβῶ κατὰ τὸ φθινόπω-
