ρον εἰς Ἀγγλίαν μεθ’ ἑνὸς τῶν ἐκ μητρὸς θείων μου. Εἶχον μάλιστα ἀρχίσει νὰ διδάσκωμαι τὴν Ἀγγλικὴν ὑπὸ Ἄγγλου τινὸς ἱερωμένου, εἴδους Παππᾶ Φλούτη, ὅστις βεβαίως πολλὰ δὲν μὲ ἔμαθεν. Ἀλλ’ ἴσως δὲν ἦτο ἰδικόν του τὸ πταῖσμα. Ἂς μὴ καθάπτωμαι τῆς μνήμης τῶν πρώτων διδασκάλων μου!
Ὁ νοῦς καὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν περὶ ἡμᾶς συγγενῶν ἢ φίλων καὶ ἐμοῦ αὐτοῦ ἦτον ἀποκλειστικῶς προσηλωμένος εἰς τὸ ἔργον μας. Περὶ Φιλικῆς Ἑταιρίας καὶ τεκταινομένης ἐπαναστάσεως οὐδὲ τὸ ἐλάχιστον ἐγνωρίζομεν. Συνῃσθανόμεθα μὲν ἀορίστως πως καὶ ἡμεῖς, μεθ’ ὅλων τῶν τότε Ἑλλήνων, τὸν πρὸς τὴν ἐλευθερίαν ὀργασμόν, ἐβλέπομεν εἰς Σμύρνην Εὐρωπαίους κρατοῦντας ὑψηλὰ τὴν κεφαλήν, καὶ μετὰ πικρίας ἐνδομύχου ἐμακαρίζομεν τὰ αὐτόνομα Χριστιανικὰ ἔθνη, εἴχομεν ἀμυδράς τινας ἱστορικὰς γνώσεις περὶ τῆς Γαλλικῆς ἐπαναστάσεως καὶ νεφελώδεις τινὰς ἐλπίδας ἐθνικῆς ἀποκαταστάσεως, στηριζομένας κυρίως εἰς τὴν ἐξ Ἄρκτου προσδοκωμένην ἀρωγήν, τὰς δ’ ἑορτὰς συνερχόμενοι ἐψάλλομεν καὶ ἡμεῖς τοῦ Ρήγα τὰ ᾄσματα· ἀλλ’ ὅμως δὲν ἐφανταζόμεθα οὐδαμῶς, ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς παραμονὰς ἐθνικῆς ἐκρήξεως.
Διηρχόμεθα τὸν βίον ἥσυχοι ἐντὸς τοῦ Χανίου,
