Ἐνῷ ἐπερίμενον κρατῶν τοὺς ὄνους, βλέπω πλησιάζοντα Τοῦρκον ὡπλισμένον ἀπὸ κεφαλῆς μέχρι ποδῶν. Δὲν εἶχον ἴδει ἐκ τοῦ πλησίον Τοῦρκον, ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἐγκατελείψαμεν τὴν ἐν Χίῳ οἰκίαν μας, οὔτε μακρόθεν, ὕστερον ἀπὸ τοὺς τέσσαρας ἐκείνους, τῶν ὁποίων οἱ τουφεκισμοὶ συνώδευσαν τὴν ἐκ τῆς νήσου φυγήν μας. Ἡ θέα τοῦ πλησιάζοντος ὁπλοφόρου ἀνεκάλεσε διὰ μιᾶς εἰς τὴν μνήμην μου τὴν μακρὰν ἀγωνίαν τοῦ διωγμοῦ, καὶ τὴν ἐν Σμύρνῃ ζωήν, καὶ τῆς Ἀνδριάνας τὸν θάνατον. Μοὶ ἦλθον ὅλα συγχρόνως εἰς τὸν νοῦν, καθὼς εἰς πνιγομένου τὴν μνήμην συσφίγγονται ἀλλεπάλληλοι αἱ συσσωρευμέναι τῆς ζωῆς του ἀναμνήσεις. Μ’ ἐκυρίευσε διπλοῦν αἴσθημα μίσους καὶ φόβου, καὶ ἔβλεπον ἀκίνητος τὸν ἄγριον ἐκεῖνον Τοῦρκον ἐρχόμενον πρὸς ἐμέ. Μοὶ ἀπηύθυνεν ἀποτόμως ἐρώτησιν, τὴν ὁποίαν δὲν ἐνόησα, καὶ δὲν ἀπεκρίθην. Ἐξετόξευσε βλέμμα ὀργίλον καὶ ὕβριν αἰσχρὰν καὶ εἰσῆλθεν ἐντὸς τῆς οἰκίας. Δὲν ἐπανεῖδον εὐτυχῶς τὴν ἀπεχθῆ μορφήν του.
Ἀλλ’ ἡ ὥρα παρήρχετο καὶ ἀνυπομόνουν περιμένων τοὺς δημογέροντας. Ἐπὶ τέλους κατέβησαν, ἀλλὰ δὲν ἦσαν μόνοι. Τοὺς συνώδευον εἷς Τοῦρκος, εἷς ἱερεὺς καὶ χωρικός τις νέος. Τοὺς εἴχομεν συνοδοιπόρους καὶ τοὺς τρεῖς εἰς τὴν ἐπιστροφήν μας. Ὁ ἱερεὺς
