βους ἑνὸς τῶν πλοίων διευθυνομένας πρὸς τὰ παράλια τῆς Μυκόνου καὶ ἠκούσαμεν πυροβολισμούς, ἐν μέσῳ δὲ τοῦ καπνοῦ διεκρίναμεν ἐπιστρεφούσας πρὸς τὸ πλοῖον τὰς λέμβους. Τὰ προοίμια ταῦτα ἐφαίνοντο ἐπαπειλοῦντα ἀπόβασιν καὶ προσβολὴν ἐκ τοῦ στόλου. Ἤρχισε λοιπὸν κωδωνοκρουσία εἰς τὴν Τῆνον καὶ συνέρρεον ὡπλισμένοι οἱ κάτοικοι, ἔσυρον δὲ κ’ ἐγὼ μετὰ τῶν λοιπῶν ἓν παλαιὸν κανόνιον, τὸ ὁποῖον ἐστήσαμεν ἐπὶ λόφου προέχοντος, τοῦ Πασᾶ Ἀκρωτῆρι λεγομένου. Ἀλλὰ σφαίρας δὲν εἴχομεν καὶ ἐκαίομεν πυρίτιδα μόνην, ἀπειλοῦντες δῆθεν ἢ προκαλοῦντες τοὺς Τούρκους. Ἐγὼ δὲ ἐπὶ τοῦ λόφου ὑπηρέτης τοῦ θαύματος, ἀκούων τοὺς κενοὺς κανονοβολισμοὺς καὶ βλέπων τὰ Τουρκικὰ πλοῖα, ἐνθυμούμην τὰς περιπετείας τῆς ἐκ Χίου φυγῆς κ’ ἐπερίμενον μ’ ἐσφιγμένην καρδίαν τὸ ἀποβησόμενον.
Εὐτυχῶς δὲν ἐτέθη εἰς μεγαλειτέραν δοκιμασίαν τῶν Τηνίων ἡ σταθερότης. Ὁ Πασᾶς δὲν μᾶς ἔλαβεν εἰς σημείωσιν, οὐδὲ τοὺς Μυκονίους ἀπεπειράθη νὰ τιμωρήσῃ, καίτοι φονεύσαντας πολλοὺς τῶν εἰς τὰς λέμβους ἀποκρουσθέντων ναυτῶν, ἀλλ’ ὠφεληθεὶς τοῦ ἐπιπνεύσαντος ἀνέμου, ἀπεμακρύνθη τῶν νήσων μας.
Ἔκτοτε δὲν ἐταράχθημεν οὐδαμῶς, ἠδυνάμεθα δὲ νὰ λησμονήσωμεν ὅτι εὑρισκόμεθα ἐντὸς τοῦ κύκλου τοῦ πολέμου, ἄνευ τῆς συνεχοῦς ἀντηχήσεως
