ἀπεφασίσαμεν ν’ ἀποβῶ τοῦ πλοίου καὶ ν’ ἀναβληθῇ ἡ εἰς Σύρον μετάβασίς μου, μέχρις οὗ διασκεδασθῶσιν αἱ περὶ ἐπιδημίας ὑποψίαι. Δυστυχῶς μετεδόθη ἀπὸ τοῦ πλοίου ἡ πανώλης εἰς τὴν νῆσον. Δὲν ἦτο βαρεῖα οὐδ’ ἔκαμνε θραῦσιν πολλήν, ἦτον ὅμως ἱκανή, ὅπως φοβίσῃ τὰς πέριξ νήσους καὶ μᾶς ἀποκλείσῃ εἰς Τῆνον.
Οὕτως ἐματαιώθησαν τὰ σχέδια καὶ ἐναυάγησεν ἡ ἑταιρία μας, ἔμενον δ’ ἄεργος, καὶ μοὶ ἦτο διπλασίως ὀχληρὰ ἡ ἀναγκαστικὴ ἐκείνη ἀπραξία μετὰ τῶν τελευταίων μηνῶν τὴν κίνησιν καὶ τὴν ζωηρότητα.
Ἄλλως τε ἤμεθα ἥσυχοι ἐπὶ τῆς νήσου, οὐδ’ ἐτάραττον ὡς ἄλλοτε τὰς σκέψεις μου τῶν Τούρκων φόβοι ἢ τοῦ πολέμου ἡ ταραχή. Μόνον μίαν ἡμέραν, κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ Ὀκτωβρίου, ἐνόμισα ὅτι ἦλθε καὶ τῆς Τήνου ἡ σειρὰ καὶ ὅτι μᾶς καλύπτουσιν ἐκ νέου αἱ μαῦραι πτέρυγες τοῦ Ὀλέθρου. Ἀλλ’ ἔζων ἤδη ἐντὸς ἀνδρικωτέρας ἀτμοσφαίρας, τὸ δὲ φρόνημά μου ἐνισχύετο διὰ τοῦ παραδείγματος τῶν ἄλλων, καὶ ἀντὶ νὰ σκέπτωμαι περὶ φυγῆς, ἡτοιμάσθην κ’ ἐγὼ εἰς ἀντίστασιν καὶ εἰς πόλεμον.
Διότι ἡ θάλασσα μεταξὺ Σύρου καὶ Μυκόνου ἐκαλύφθη ὑπὸ πλοίων Τουρκικῶν κρατουμένων ἐπὶ ὥρας ἐκεῖ ὑπὸ παντελοῦς νηνεμίας. Καὶ εἰδομεν τὰς λέμ-
