τὰ ταύτην τὴν νύκτα, ἀφ᾽ οὗ ὁ Γάϊος Βολουσῆνος πεμφθείς
μεθ᾽ ἱππικοῦ ἦλθεν εἰς τὸ στρατόπεδον, δὲν ἠδύνατο νὰ πείσῃ
αὐτούς, ὅτι ὁ Καίσαρ μετὰ τοῦ στρατοῦ σώου πλησιάζει. Ο
δὲ φόβος τοσοῦτον προκατέλαβε τὰς ψυχάς, ὥστε σχεδόν
παραφρονοῦντες ἔλεγον ὅτι, ἀφ' οὗ πᾶσαι αἱ δυνάμεις ἐξωλο
θρεύθησαν, τὸ ἱππικὸν διὰ τῆς φυγῆς διεσώθη, καὶ διισχυρί
ζοντο ὅτι, ἂν ὁ στρατὸς ἦτο σῶος, οἱ Γερμανοὶ δὲν ἤθελον
προσβάλῃ τὸ στρατόπεδον. ᾿Αλλὰ τὸν φόβον τοῦτον ἐξήλει
ψεν ἡ ἄφιξις τοῦ Καίσαρος.
42· Ἐκεῖνος μετὰ τὴν ἐπάνοδόν του μὴ ἀγνοῶν τὰς ἀπ ποβάσεις τοῦ πολέμου ἓν μόνον ἔψεξεν, ὅτι αἱ κοόρτεις εξ χον ἐκπεμφθῇ ἐκ τῆς τάξεως καὶ τῆς φρουράς ἐν ᾧ δὲν ἔπρεπε νὰ δοθῇ εὐκαιρία οὐδ᾽ εἰς τὸ ἐλάχιστον δυστύχημα —ἔκρινε δὲ ὅτι ἡ τύχη πολὺ ἠδυνήθη ἐν τῷ αἰφνιδίῳ τῶν ἐχθρῶν ἐπελεύσει, καὶ πολλῷ μᾶλλον, διότι ἀπέτρεψε τοὺς βαρβάρους ἀπ' αὐτοῦ σχεδὸν τοῦ χαρακώματος καὶ τῶν πο- λῶν τοῦ στρατοπέδου. Τούτων δὲ πάντων μάλιστα θαύμα στὸν ἐφαίνετο, ὅτι οἱ Γερμανοί, οἵτινες διέβησαν τον Ρήνου ἐπὶ σκοπῷ, νὰ λεηλατήσωσι τὴν χώραν τοῦ ᾿Αμβιόριγος, απ ποτραπέντες πρὸς τὸ στρατόπεδον τῶν Ῥωμαίων προσήνεγ κον τὴν ἡδίστην εὐεργεσίαν εἰς τὸν ᾿Αμβιόριγα.
43. Ο Καίσαρ ἐξορμήσας πάλιν, ἵνα τιμωρήσῃ τοὺς έχε θρούς, συναθροίσας πλείστους ἐκ τῶν ὁμόρων πόλεων διαπέμ πει πανταχόσε. Πᾶσαι αἱ κῶμαι καὶ πάντα τὰ οἰκοδομή ματα, ὅσα ἕκαστος παρετήρει, ἐκαίοντο πανταχόθεν ήγετο λεία· ὁ δὲ σῖτος οὐ μόνον κατηναλίσκετο ὑπὸ τοσούτου πλή θους υποζυγίων καὶ ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ὥραν τοῦ ἔτους καὶ τὰς βροχὰς κατεστρέφετο, ὥστε, ἐάν τινες ἐπὶ παρ ρουσίᾳ τοῦ στρατοῦ ἐκρύπτοντο, οὗτοι ὅμως μετὰ τὴν ἀπο χώρησιν αὐτοῦ ἦτο φανερὸν ὅτι ἤθελον ἀπολεσθῇ διὰ τὴν ἀ- πορίαν πάντων τῶν ἀναγκαίων. Καὶ πολλάκις, ἐπειδὴ του σοῦτον ἱππικὸν διεπέμφθη πανταχόσε, ἦλθον εἰς τοιοῦτον τόπον, ὥστε οἱ αἰχμάλωτοι περιβλέποντες ἐζήτουν τὸν ᾿Αμ- βιόριζα, ὃν πρὸ ὀλίγου εἶδον φεύγοντα, καὶ διισχυρίζοντα
