Σελίδα:Νεοελληνική Φιλολογία.pdf/76

Η σελίδα αυτή έχει ελεγχθεί για πιθανά λάθη.

70

ΤΜΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ.

Συγγράμματα.

— Ἱερωνύμου Χαριτωνύμου, Ὑμνῳδία τῷ σοφοτάτῳ διδασκάλῳ κυρίῳ Γεωργίῳ τῷ Γεμιστῷ.
— Γρηγορίου μοναχοῦ, μονῳδία τῷ σοφῷ διδασκάλῳ Γεωργίῳ τῷ Γεμιστῷ ^[1].
— Ἐπιστολὴ πρὸς Βησσαρίωνα.
— Λόγος ἐπικήδειος εἰς Παλαιολόγον.
— Λόγος ἐγκωμιαστικὸς εἰς Βησσαρίωνα ^[2].
— Ὀκτὼ κεφάλαια σὺν ἄλλοις τισὶν ἀποδεικνύοντα, ὡς ὁ Χριστὸς ἐστὶν υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ Θεὸς ἀνατιῤῥήτως καὶ ἀναμφιβόλως καὶ ὅλως ἀδύνατον. (ἐξεδόθη μετ’ ἄλλων ἐν Αὐγούστῃ 1608).
— Βίος Μωάμεθ. Basiliæ 1541.
— Ἐπιστολαὶ λατινιστὶ καὶ ἑλληνιστί.

Πρὸς τούτοις ὁ Ἑρμώνυμος μετέφρασεν ἐκ τοῦ ἑλληνικοῦ εἰς τὸ λατινικὸν τὸ περὶ Σωτηρίας σύγγραμμα Γενναδίου τοῦ Σχολαρίου. Vita salutis hominum. Basiliæ 1656.

Μιχαῆλος Ἀποστόλης ^[3].

Ἐγεννήθη εἰς Βυζάντιον· μετὰ τὴν ἅλωσιν μεταβὰς εἰς Ῥώμην ἐδεξιώθη ὑπὸ τοῦ Βησσαρίωνος, νέος ἤδη, καὶ δαπάνῃ τούτου συνεπλήρωσεν εἰς Ἰταλίαν τὰς σπουδάς του, ἐκμαθὼν καὶ τὴν λατινικήν. Ἐν Βυζαντίῳ διαμένων εἶχεν ἀρκούντως ποτισθῆ τὰ δόγματα τῆς Πληθωνικῆς φιλοσοφίας· ἐκεῖ δὲ κατορθώσας ὑπεξῄρεσε δύο λόγους τοῦ Σχολαρίου κατὰ τοῦ Πλήθωνος, οὓς ἀπέστειλεν αὐτῷ προσεπιλέγων· «Ὅτι μέν εἰμι σὸς, καὶ θανεῖν ἤδιστα ἂν αἰρόμην ὑπὲρ σαυτοῦ, εἴ τι ἂν οὐκ ἄξιόν σου ἀκούοιμι, ἔργοις μᾶλλον, οὐ λόγοις δίκαιον ὃν τὸ τοιοῦτο φαίνεσθαι ἐγνωκὼς, ἐατέον μοὶ φάναι ἐν τῷ παρόντι οἴομαι δή. Τὴν δ’ αἰτίαν ἥ μέ σοι γράψειν μάλιστα ἐπεπείκει, νῦν εἰπεῖν, ὡς οἶόν τε, ἔρχομαι. Ἐμοὶ τὴν καρδίαν εἰσέδυ θείου Πλάτωνος ἔρως, εἴτε τοῦτο παθόντι τῷ τιμᾶσθαι τοῖς ἀρίστοις τὸν ἄνδρα, εἴτε τῷ τἀκείνου μετρίως διδάσκεσθαι· καὶ ἢν ἂν ἐκείνου δόξαν οὐκ ὀρθῶς τισι κρινομένην ἀκούοιμι, οὐχ ὅσον ἂν βουλοίμην ὑπεραπολογεῖσθαι δυνά-

ensis–Nandæi, add. Histor. Ludovici–Fabricii, Bibliotheca Græca tom. XI, σελ. 593, 635. XII, σελ. 102—3.

↑ Ἀμφότεροι οἱ λόγοι οὗτοι ἐξεδόθησαν ὑπὸ Alexandre ἐν παραρτήματι τῆς ὑπ’ αὐτοῦ ἐκδοθείσης τῷ 1838 συγγραφῆς τοῦ Πλήθωνος περὶ Νόμων σελ. 375—403.
↑ Ἡ πρὸς Βησσαρίωνα ἐπιστολή, ὡς καὶ ὁ ἐγκωμιαστικὸς λόγος ἐξεδόθησαν ὑπὸ Βουασονάδου, Anecdota Græca V. σελ. 427 — 61.
↑ Εἰς χειρόγραφά τινα γράφεται Μιχαὴλ Ἀποστόλιος· ἐπροτιμήσαμεν ὅμως τὴν ἄνω γραφήν, διότι οὕτω σημειοῖ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὁ υἱός του Ἀριστόβουλος εἰς τὰ ἐν τῇ Παρισινῇ βιβλιοθήκῃ αὐτόγραφά του.

[2] Ἀμφότεροι οἱ λόγοι οὗτοι ἐξεδόθησαν ὑπὸ Alexandre ἐν παραρτήματι τῆς ὑπ’ αὐτοῦ ἐκδοθείσης τῷ 1838 συγγραφῆς τοῦ Πλήθωνος περὶ Νόμων σελ. 375—403.

[3] Ἡ πρὸς Βησσαρίωνα ἐπιστολή, ὡς καὶ ὁ ἐγκωμιαστικὸς λόγος ἐξεδόθησαν ὑπὸ Βουασονάδου, Anecdota Græca V. σελ. 427 — 61.

[4] Εἰς χειρόγραφά τινα γράφεται Μιχαὴλ Ἀποστόλιος· ἐπροτιμήσαμεν ὅμως τὴν ἄνω γραφήν, διότι οὕτω σημειοῖ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὁ υἱός του Ἀριστόβουλος εἰς τὰ ἐν τῇ Παρισινῇ βιβλιοθήκῃ αὐτόγραφά του.

[1]

[2]

[3]