σαν. Αἱ περὶ ἐπαναστάσεως ἐκφράσεις του δὲν ἦσαν οὔτε διὰ τὸ παρὸν ἐπαινετικαί, οὔτε ἐνθαρρυντικαὶ διὰ τὸ μέλλον.
— Δὲν ἐπεμβαίνει ἡ Εὐρώπη καὶ ἡσύχασε, ἔλεγε καὶ ἐπανέλεγε πρὸς τὸν πατέρα μου· οἱ βασιλεῖς δὲν συμπεθερεύουν μὲ ἀποστάτας.
— Καὶ θ’ ἀφήσουν τὸν Σουλτάνον νὰ σφάξῃ τοὺς Ἕλληνας ὅλους! ἀνέκραζεν ὁ πατήρ μου.
— Ἂς προσκυνήσουν καὶ ἂς ζητήσουν τὸ ἔλεός του, ἀπεκρίνετο ὁ Ζενάκης.
Καὶ μοὶ φαίνεται ὅτι τὸν ἀκούω ἐπιλέγοντα τὴν συνήθη του φράσιν, ὁπότε περὶ ἐπαναστατῶν ἦτον ὁ λόγος, —Ἐπῆραν τὸ Γένος εἰς τὸν λαιμόν των!
Καὶ παρῆλθεν οὕτω τὸ θέρος, μετὰ δὲ τὸ θέρος ἦλθε τὸ φθινόπωρον, καὶ διεδέχθη τὸ φθινόπωρον ὁ χειμών. Πῶς διῆλθον οἱ δέκα μῆνες ἐκεῖνοι, καθ’ οὓς ἐζήσαμεν μεταξὺ σφύρας καὶ ἄκμονος, λησμονοῦντες τὴν διάρκειαν τῆς χθὲς ἐν τῇ προσδοκίᾳ τῆς αὔριον;
Ἐπεχειρίσθης, ἀναγνῶστα, ποτὲ ὑψηλοῦ ὄρους τὴν ἀνάβασιν; Ἀρχίζεις μετὰ θάρρους τὴν πορείαν· εἶναι τραχεῖα ἡ ἄνοδος καὶ ὁ ἱδρὼς περιβρέχει ἐντὸς ὀλίγου τὸ μέτωπόν σου. Ἀλλ’ ἡ πρὸς τὸ τέρμα προσέγγισις σμικρύνει τοῦ κόπου τὴν αἴσθησιν. Τὴν βλέπεις ἄνωθέν σου τὴν κορυφήν. Προχωρεῖς πρὸς αὐτήν. Ἐπλησίασες. Ὀλίγα ἔτι μένουν βήματα. Ἔφθα-
