ξις τῶν ὅπλων, ἦσαν προοίμια ἐπίφοβα τῆς ἐπερχομένης καταιγίδος. Διότι τὰ πράγματα ἐδεινοῦντο, καὶ ἐξηπλοῦτο ἡ ἐπανάστασις. Εἰς πᾶσαν δὲ κραυγὴν ἐλευθερίας τῶν Ἑλλήνων ἀνταπεκρίνετο νέα τοῦ τουρκικοῦ φανατισμοῦ ἔκρηξις, μέχρις οὗ ἐπὶ τέλους ἔλειψε πᾶς φραγμὸς καὶ ἀφηνίασαν ὡς μαινόμενοι οἱ Τοῦρκοι, καὶ ἔσφαξαν καὶ ἐλεηλάτησαν καὶ ἠνδραπόδισαν.
Αἰ εἰδήσεις δὲν ἤρχοντο μέχρις ἡμῶν οὔτε τακτικῶς οὔτε ἀκριβῶς, ἀλλ’ ἔφθανεν ὅπως δήποτε ἕως τῶν μυχῶν τοῦ Χανίου μας ἡ ἀντήχησις τῶν πρώτων ἐκείνων τῆς ἐθνεγερσίας σεισμῶν. Οὕτως ἐμανθάνομεν τὰ ἐν Βλαχίᾳ συμβαίνοντα, οὕτως ἠκούσαμεν μίαν ἡμέραν, ὅτι ὁ Μωρέας ἐσηκώθη, ὅτι ὁ ἀρχιεπίσκοπος Πατρῶν καὶ οἱ προεστῶτες τῆς Πελοποννήσου ἐτέθησαν ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ κινήματος, συγχρόνως δὲ ἦλθεν ἡ φήμη, ὅτι ἡ Ὕδρα καὶ αἱ Σπέτσαι ἐπανέστησαν.
Ὅτε ἀνατρέχων διὰ τῆς μνήμης εἰς τὸ ἔνδοξον ἐκεῖνο παρελθόν, συλλογίζομαι τὰ καθέκαστα, καὶ ἀναλύων τὰς τότε ἐντυπώσεις μου ἐξετάζω αὐτὰς ὡς ἀντανάκλασιν, οὕτως εἰπεῖν, τῆς κοινῆς τότε γνώμης, καταλήγω συχνάκις εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ εὐθὺς ἀπ’ ἀρχῆς τοῦ ἀγῶνος συμμετοχὴ τῶν ναυτικῶν μας νήσων εἰς τὸ ἐθνικὸν κίνημα συνετέ-
