Ὁ πατήρ μου ἐκοιμᾶτο βαθέως. Μὴ ἦτο ὄνειρον; Ὄχι! Πίφ, πάφ, πάλιν καὶ κραυγαὶ συγχρόνως ἄγριαι. Ἐξύπνησα τὸν πατέρα μου καὶ ἠκούομεν ἀμφότεροι.
Καθ’ ὅλην τὴν νύκτα ἐξηκολούθησαν ἐκ διαλειμμάτων ὁ κρότος καὶ ἡ ταραχή. Δὲν ἠδυνάμεθα νὰ εἰκάσωμεν τί συμβαίνει. Καὶ πῶς νὰ τὸ μάθωμεν; Εἴχομεν τὴν περιέργειαν νὰ ἐξέλθωμεν, ἀλλ’ ὁ φόβος ἦτον ἰσχυρότερος καὶ ἐμένομεν ἐντὸς τοῦ δωματίου.
Πρὸς τὰ ἐξημερώματα κατέβημεν εἰς τὴν πλατεῖαν τοῦ Χανίου, ὅπου εὕρομεν καὶ ἄλλους ἐκ τῶν κατοίκων του συνηγμένους, εἰς τὴν αὐτὴν ὡς ἡμεῖς ἀπορίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἀνησυχίαν.
Τὰ Χάνια, καθὼς ἴσως γνωρίζεις, ἀναγνῶστα, εἶναι συνήθως ᾠκοδομημένα ἐν εἴδει φρουρίου. Ἔξωθεν τοῖχοι ὑψηλοὶ καὶ στερεοί, ἐν τῷ μέσῳ αὐλὴ ὕπαιθρος, τετράγωνος ἢ ἐπιμήκης, ἐπὶ τῆς αὐλῆς αἱ θύραι καὶ τὰ παράθυρα τῶν ἀποθηκῶν καὶ τῶν οἰκημάτων, ἡ δὲ συγκοινωνία μετὰ τοῦ ἔξω κόσμου διὰ πύλης σιδηρᾶς κλειομένης τὴν νύκτα.
Ὅτε τὴν αὐγὴν ἤνοιξαν οἱ φύλακες τὴν πύλην, ἐμάθομεν ὅτι ἀφ’ ἑσπέρας εἶχεν ἔλθει διαταγὴ νὰ ὁπλισθῶσιν οἱ Τοῦρκοι· διὰ τοῦτο οἱ νυκτερινοὶ τουφεκισμοὶ καὶ οἱ ἀλαλαγμοί των. Ἀλλὰ πρὸς τί ὁ ἐξοπλισμός; Πόθεν ὁ προκαλέσας τὸ διάταγμα κίν-
