Ἀγᾶν, ἐγὼ δὲ εἶχον σύντροφον καὶ συνοδοιπόρον τὸν καλὸν Παντελῆν, σύροντα ὄπισθέν του τὸν ὄνον του φορτωμένον μὲ τὸ ἓν τῶν βαρελίων μου. Τὸ ἄλλο, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἤδη κατὰ τὸ ἥμισυ κενωθῆ, ἔμεινεν εἰς τὸ χωρίον ὡς παρακαταθήκη ὑπὸ τῆς Παρασκευῆς τὴν φύλαξιν.
Μετὰ πέντε περίπου ὡρῶν ὁδοιπορίαν ἐφθάσαμεν εἰς Θολὸν Ποτάμι, ἀλλ’ ὁ προβλεπτικὸς Παντελῆς δὲν ἐνέκρινε νὰ φέρωμεν τὸ χαβιάριόν μας ὑπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τὴν ρῖνα τοῦ Ἀγᾶ ἡ τῶν περὶ αὐτὸν Τούρκων, καὶ ἔμεινε μὲ τὸ ζῶόν του ἔξω τοῦ χωρίου, εἰς ἐξοχικὴν καλύβην χωρικοῦ γνωστοῦ του, ὅπου ἐσυμφωνήσαμεν νὰ μὲ περιμείνῃ. Ἐγὼ δὲ ἀκολουθῶν τοὺς δημογέροντας εἰσῆλθον ἐντὸς τῆς κωμοπόλεως.
Φρίκη μὲ κατέλαβεν ἅμα εἰσεχώρησα εἰς τὰς στενὰς ὁδούς της, καὶ εἶδον τὰ σημεῖα τῆς ἐκεῖθεν διαβάσεως τῶν Τούρκων. Πρώτην τότε φορὰν ἔβλεπον τῆς καταστροφῆς τ’ ἀποτελέσματα. Ἕως τότε ἔφευγον πρὸ αὐτῆς καὶ ᾐσθανόμην ὄπισθέν μου ἐνσκήπτουσαν τὴν θύελλαν, ἀλλὰ δὲν εἶχον εἰσέτι ἀκολουθήσει τὰ ἴχνη της.
Ἔτος σχεδὸν εἶχε παρέλθει ἀφ’ ὅτου ἐπάτησαν τὸ Θολὸν Ποτάμι οἱ Τοῦρκοι, ἀλλ’ ἐφαίνετο νωπὸς ἔτι ὁ ὄλεθρος. Ἀπὸ τὰς θύρας καὶ τὰ παράθυρα τῶν πλεί-
