νης ἀναχωρησεώς μας. Ἡ ἐπιστολὴ αὕτη ἀνήγγελλε τὴν φόρτωσιν δύο κιβωτίων σκούφων ἐπὶ πλοίου Ἀγγλικοῦ, μέλλοντος εἰς πολλοὺς πρὸ τῆς Σμύρνης λιμένας νὰ προσορμισθῇ. Τὴν φορτωτικὴν ἔστειλεν ἐκ Χίου ὁ πατήρ μου εἰς φίλον του ἔμπορον ἐν Σμύρνῃ, Ἰόνιον καὶ κατὰ συνέπειαν ὑπήκοον Ἄγγλον, ἀλλ’ οὐδ’ ἀπόκρισίν του ἐλάβομέν ποτε, οὐδ’ ἐσκέπτετο πλέον ὁ πατήρ μου περὶ σκούφων. Ἡ ἐκ Βενετίας ἐπιστολὴ τοὺς ἀνεκάλεσεν εἰς τὴν μνήμην μου καὶ ἐπὶ τῶν δύο ἐκείνων κιβωτίων ἐθεμελίωσα μέγα οἰκοδόμημα ἐλπίδων καὶ σχεδίων.
— Δὲν βαρύνεσαι; ἔλεγεν ὁ πατήρ μου. Ἂν περιμένῃς ἀπ’ ἐκεῖ νὰ σκουφωθῆς, περιπάτει ἀσκεπὴς ἀπὸ τώρα.
— Ας δοκιμάσωμεν, ἀπεκρινόμην· τί χάνομεν γράφοντες;
Ἔγραψα λοιπὸν πρὸς τὸν ἐν Σμύρνῃ φίλον καὶ ὑπέγραψεν ὁ πατήρ μου τὴν ἐπιστολήν, διὰ τῆς ὁποίας τὸν παρεκάλουν ν’ ἀποστείλῃ τοὺς σκούφους πρὸς τὸν ἐν Μυκόνῳ Ἄγγλον ὑποπρόξενον. Ὁ ἀγαθὸς Μυκόνιος, ὅστις ἀντεπροσώπευε τὴν Ἀγγλίαν φέρων ἐπὶ κεφαλῆς χρυσοστόλιστον κασκέτον, ὑπεσχέθη νὰ στείλῃ εἰς Σμύρνην τὴν ἐπιστολὴν καὶ νὰ καταβάλῃ πᾶσαν περὶ τῶν σκούφων φροντίδα. Ὁ πατήρ μου ἐμειδία δυσπιστῶν, οὐδ’ ὑπῆρχε τῷ ὄντι πολλὴ πι-
