Τίτος Στατίλιος Σεβήρος

Ο Τίτος Στατίλιος Σεβήρος, λατιν.: Titus Statilius Severus ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 2ου αι. μ.Χ. Διετέλεσε απλός ύπατος το 171 με συνύπατο τον Λεύκιο Αλφίδιο Ερεννιανό.^[1] Θραύσματα μίας ατελούς επιγραφής που βρέθηκε στο Κάλες και χρονολογείται στα 172–180, παρέχουν λεπτομέρειες για τη σταδιοδρομία του.^[2]

Μία έρευνα τής ζωής του από τον Τζιουζέπε Καμοντέκα καθόρισε ένα χρονοδιάγραμμα της σταδιοδρομίας του.^[3] Γεννημένος περίπου το 132–134, ο Σεβήρος πιθανότατα ήταν γιος τού Τίτου Στατίλιου Μάξιμου, κανονικού υπάτου το 144. Ο Σεβήρος ξεκίνησε τη σειρά αξιωμάτων του, όταν έγινε tribunus laticlavius στη Legio X Fretensis, που βρισκόταν σε φρουρά στην Aιλία Καπιτωλίνα (Ιερουσαλήμ) π. 150-153. Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ο Σεβήρος έγινε ένας από τους τρεις άνδρες του νομισματοκοπείου (tresviri monetales), ο πιο διάσημος από τους τέσσερις συλλόγους που αποτελούσαν τους εικοσιέξι άνδρες (vigintiviri) (π. 154–155). Στη συνέχεια ήταν sevir equitum Romanorum στην ετήσια αξιολόγηση των ιππέων στη Ρώμη.

Στη συνέχεια, ο Σεβήρος προήχθη στα παραδοσιακά δημοκρατικά αξιώματα του ταμία (quaestor, π. 157–159), του τριβούνου των πληβείων (π. 159–161) και του πραίτορα (π. 162–164). Στη συνέχεια, διετέλεσε έπαρχος του aerarium Saturni (κρατικού θησαυροφυλακίου). Η τριετής θητεία του χρονολογείται από το 165–168.

Ακολούθως έγινε κανονικός ύπατος το 171. Ο Σεβήρος διορίστηκε στη συνέχεια έπαρχος τροφίμων (praefectus alimentorum) για να ελέγχει τη διαχείριση των τροφίμων στις ιταλικές πόλεις.

Ο Σεβήρος υπηρέτησε επίσης ως IIIIvir quinquennalis (δημοτικός δικαστής) στο Κάλες, όπου βρέθηκε η επιγραφή με τη σταδιοδρομία του. Ήταν μέλος του ιερατικού συλλόγου του septemviri epulonum (υπεύθυνος για τη διοργάνωση εορτών και δημόσιων συμποσίων σε εορτές και αγώνες (ludi)). Εντάχθηκε επίσης στους sodales Antoniniani Veriani (ιερείς που ήταν υπεύθυνοι για τη λατρεία του Aντωνίνου Πίου και Λεύκιου Βήρου).