Σταύρος Σταυρόπουλος

Σταύρος Σταυρόπουλος
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη; μητρική γλώσσα	Σταύρος Σταυρόπουλος (Ελληνικά)
Γέννηση	1962;
Χώρα πολιτογράφησης	Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα	Ελληνικά
Ομιλούμενες γλώσσες	νέα ελληνικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	συγγραφέας
	δεδομένα

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος είναι Έλληνας συγγραφέας. Έγραψε ποιήματα, πεζά, άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, και κριτικές δίσκων και βιβλίων.

Γεννήθηκε στο Μοσχάτο το 1962.^[2] Σπούδασε στο Παρίσι κοινωνιολογία και στην Αθήνα δημοσιογραφία, εγκαταλείποντας και τα δύο στη μέση, χωρίς να πάρει πτυχίο. Συνεργάστηκε με διάφορα έντυπα και εφημερίδες και υπήρξε για χρόνια κριτικός δίσκων και βιβλίου σε περιοδικά της εποχής.

Έργο

Κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίο "Διαμελίζομαι" το 1983, σε ηλικία 21 ετών, έτος που γνωρίζει την Κατερίνα Γώγου, σχέση που τον επηρέασε βαθιά και διήρκεσε δέκα χρόνια, έως τον θάνατό της το 1993. Το βιβλίο επαινέθηκε με τα θερμότερα λόγια από όλο τον ημερήσιο και περιοδικό τύπο της εποχής και τα λογοτεχνικά περιοδικά. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 συνεργάζεται με το περιοδικό "Αγκάθι".

Tα ίχνη του χάνονται μυστηριωδώς για 19 ολόκληρα χρόνια. Επανέρχεται στο προσκήνιο ξαφνικά το 2002 με το βιβλίο "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" που συναντά πολύ μεγάλη αποδοχή. Είναι η αφήγηση μιας ολόκληρης γενιάς, μιας εμβληματικής εποχής, σαν δίσκος βινυλίου. Δύο χρόνια μετά, το 2004, εκδίδεται το ποιητικό - φωτογραφικό λεύκωμα "Φως Γυναίκας", που συνεργάζεται με τον φωτογράφο Μανόλη Τσαντάκη, από τις εκδ. Αστάρτη.

Το 2005 κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο "Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα" (εκδ. Απόπειρα), το δεύτερο βιβλίο του ροκ και το 2007 το ποιητικό βιβλίο "Οι άλλοι που είμαι" (εκδ. Μεταίχμιο).

Ένα χρόνο μετά, το 2008, ακολουθεί μια συλλογή δημοσιευμένων σε εφημερίδες και περιοδικά κειμένων με τον τίτλο "Τι γίνονται οι λέξεις όταν μεγαλώνουν" (εκδ. Ελληνικά Γράμματα) και ένα συλλεκτικό εκτός εμπορίου βιβλίο με συνεντεύξεις του και ανέκδοτο υλικό με τον τίτλο "Unplugged". Tο 2009 επανέρχεται με την ποιητική του συλλογή "Δύο μέρη σιωπή ένα μέρος λέξεις" από τις εκδ. Μεταίχμιο.

Τον Ιούνιο του 2010 κυκλοφορεί ένα πρωτόγνωρο και πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα αντιμυθιστόρημα, Σχέδια μυθιστορήματος, τα ονομάζει ο ίδιος ο συγγραφέας με τον τίτλο "Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια" από τις εκδ. Απόπειρα. Συναντά και αυτό μεγάλη απήχηση.

Το 2011 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ μια σειρά 100 κειμένων με τον ενδεικτικό υπότιτλο "Σημειώσεις για το τέλος του ανθρώπινου μύθου" που περιγράφουν το τέλος του κόσμου κάτω από τον γενικό τίτλο "Πιο νύχτα δεν γίνεται". Ένα κομβικό σημείο στην γραφή του Σταύρου Σταυρόπουλου, που ξεφεύγει από τα στενά πεζολογικά χαρακτηριστικά και τις συμβατικές φόρμες, εντάσσοντας στοιχεία ποιητικής πρόζας, ακόμα και μεταφυσικής, μας τοποθετεί σε ένα άλλον τόπο ανάγνωσης, αποκαλύπτοντας τον νέο γενναίο κόσμο (Brave New World) αντίληψης και πραγματικότητας. Ποίηση και πεζογραφία γίνονται εδώ δυσδιάκριτα και ωστόσο εξαιρετικά ορατά. Είναι το βιβλίο που ξεκινά την λεγόμενη "Κοσμική Τετραλογία".

Τον επόμενο χρόνο, το 2012, επιστρέφει στις εκδ. Απόπειρα, δημοσιεύοντας μια μεγάλη σπονδυλωτή ποιητική σύνθεση με τον τίτλο "Μετά" όπου ό,τι είχε ξεκινήσει με το βιβλίο "Πιο νύχτα δεν γίνεται" ολοκληρώνεται. Κόσμος δεν υπάρχει πλέον για τον ποιητή, παρά μόνο ο αφηγητής, ένα μετείκασμα της ορατής πραγματικότητας. Το "Μετά" καταργεί τα όρια ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο και αναγγέλλει ένα τέλος. Αυτό που τελειώνει είναι η φόρμα; Η φράση; Το μέσον του γραπτού λόγου; Οι λέξεις, ο πολιτισμός, η ποίηση, η φωνή; Στο "Μετά" ο Σταυρόπουλος βρίσκεται στο όριο ενός κρίσιμου και διαλεκτικού στοχασμού που πενθεί και καταγράφει, σχεδόν ημερολογιακά, το χάος μιας ολοκληρωτικής καταστροφής, συνομιλώντας με τους ποιητικούς του προγόνους και ζητώντας επιτακτικά την σκυτάλη, όπως έγραψε ο κριτικός λογοτεχνίας Κώστας Βούλγαρης (Αυγή της Κυριακής, 2013).

Το 2013 εκδίδεται από τις εκδόσεις Σμίλη το βιβλίο "Καπνισμένο Κόκκινο" ως συνέχεια του "Μετά". Στο "Μετά" ο κόσμος προσπαθεί να αναδημιουργηθεί από το μοναδικό θήλυ, εκκινώντας από το σημείο μηδέν. Εδώ κατονομάζεται σαφώς το μυθοπλαστικό πρόσωπο της "Γυναίκας που ήταν ο Κόσμος" που απαντάται και στα δυο προηγούμενα βιβλία της Τετραλογίας, ως αρχέγονη και αειφόρος μήτρα της ζωής. Ο ποιητής θέλει να παραστεί σαν μοναδικός μάρτυρας απογραφής του ανθρώπινου είδους που θα προκύψει, παρατηρώντας τα γεγονότα να συμβαίνουν. Από μια φλεγόμενη θέληση. Με τα μάτια να παραληρούν, να μεταπλάθουν, να συνθέτουν. Υπάρχει μια τεράστια εμπλοκή της θάλασσας σε κόκκινο φόντο. Ένα γυναικείο ερωτικό πορτρέτο. Μια υφέρπουσα νεκροφάνεια. Το νερό θα γεννήσει, με τον δικό του εκλεπτυσμένο τρόπο, σαν πίδακας, τη νέα ζωή.

Το 2014 συνεχίζει με τις εκδόσεις Σμίλη, παρουσιάζοντας το βιβλίο "Ολομόναχοι Μαζί", που ολοκληρώνει την τετραλογία που ξεκίνησε από το βιβλίο "Πιο νύχτα δεν γίνεται". Τα τριάντα εκτεταμένα ποιήματα – γράμματα σε έναν αφανέρωτο κόσμο, υπό την μορφή αλληλογραφίας, συνθέτουν μαζί με τα τρία βιβλία που προηγήθηκαν, μια ενιαία και αδιαίρετη σάρκα, ολοκληρώνοντας έναν μεγάλο και δύσβατο κύκλο. Οι τίτλοι εδώ είναι μονολεκτικοί. Επτά από αυτούς αποτελούν τα θανάσιμα αμαρτήματα του Δάντη - αν και η διαδρομή μοιάζει να είναι αντίστροφη: Παράδεισος - Καθαρτήριο - Κόλαση. Οι υπόλοιποι είκοσι τρεις τίτλοι, περιγράφουν τις ιδιότητες της γυναίκας που ήταν ο κόσμος, αλλά και αυτοί, θεωρούνται από τον ποιητή θανάσιμα αμαρτήματα. Εξετάζονται οι προθέσεις, όλες ονειρικά αναδιαταγμένες, πάντα σε σχέση με την οριστική τους κατάληξη. Επιχειρείται να διατηρηθεί μια επιστολογραφική διάθεση που να ταυτοποιεί και ακεραιώνει τον φόβο της ανασύστασης του ευκταίου. Ο χρόνος πραγμάτωσής του, όχι σε επτά ημέρες (ιερότητα), αλλά σε τριάντα, ενός μήνα που έχει σχεδόν ταυτιστεί με την έλευση του νέου, εμφιλοχωρεί και αναδεικνύει το ρίσκο.

Τα τέσσερα αυτά βιβλία αποτελούν την λεγόμενη Κοσμική Τετραλογία (Πιο νύχτα δεν γίνεται (Οξύ 2011) – Μετά (Απόπειρα 2012) – Καπνισμένο κόκκινο (Σμίλη 2013) και Ολομόναχοι μαζί (Σμίλη 2014) που θεωρείται έργο αναφοράς, σαν μια μεγάλη, φασματική αλληγορία που διαρρηγνύει τα πλαίσια του Κανόνα.

Πριν εκπνεύσει το 2014 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σμίλη, ένα συλλεκτικό και εκτός εμπορίου μονόφυλλο με τον τίτλο Ανθεκτικό Μαύρο". Τον Απρίλιο του 2015 εκδίδεται από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης η νέα ποιητική του συλλογή με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Ο άνθρωπος έσπασε". Το βιβλίο αποτελείται από 43 ποιήματα, που ακούγονται σαν θρηνητικά μπλουζ για έναν κόσμο που έφυγε χωρίς να πει αντίο.

Τον Ιούλιο του 2015 κυκλοφορεί ένα νέο βιβλίο από την Σμίλη, με τον γενικό τίτλο "Κατά τον δαίμονα εαυτού". Στο οπισθόφυλλο σημειώνεται: "Φράσεις και νύξεις με αυτοτελή νοήματα ή σκόρπιες, αρνούμενες να αποτελέσουν έναν συμπαγή κορμό, χαραγμένες στον αγνώριστο ουρανό του τίποτα, για ό, τι δεν μπόρεσε, υγρές μες τη στεγνότητα του χαρτιού, που αφορούν κυρίως αυτό που δεν ήρθε, αυτό που δεν θέλησε να συμβεί, αλιευμένες όλες τον τελευταίο χρόνο από βιαστικές σημειώσεις σε κόλες ταβέρνας, σε πακέτα από τσιγάρα, σε ετικέτες κρασιών ανοιγμένων εις υγείαν, χωρίς τη συγκρότηση ενός σημειωματάριου ιδεών, χωρίς τη συγκατάθεση του επώνυμου αφορισμού, χωρίς ποιητική μάσκα, χωρίς σειρά, χωρίς ορθόδοξη ιδέα για τις ιδέες, απλώς έτσι, αφημένες πρόχειρα κάτω απ’ το χαλάκι, συνοδεία μουσικής, κρυμμένες κρυφά στο στρώμα, πεταμένες στο πρόσωπο του κόσμου για καληνύχτα, ένοχες γι αυτό που προσπάθησαν να διασώσουν, αθώες γι αυτό που ήλπισαν κάποτε, πάντως ξυπόλητες, με πρησμένα μάτια, να ακουμπούν, ως μπαλαρίνα θανάτου, το τελευταίο αβέβαιο έδαφος, με την ουρίτσα τους να σκαλίζει τις τελευταίες ευχές στο δρόμο. Σχεδιάσματα χωρίς νυφικό στην πόλη του πουθενά, ένοπλα ερωτήματα, έρημα πλάνα του τίποτα.Βλέμματα στο ποτέ και στο πάλι. Λέξεις. Απλώς, ματαιόδοξες".

Τον Δεκέμβριο του 2015 παρουσιάζεται ένα ακόμη μονόφυλλο εκτός εμπορίου, από τις εκδόσεις Σμίλη με τον τίτλο "Επίλογος". Τον Απρίλιο του 2016 κυκλοφορεί η 20 σελιδη, μικρού σχήματος, πλακέτα "Καληνύχτα, μικρέ πρίγκιπα" (Σμίλη) σε 300 συλλεκτικά αντίτυπα εκτός εμπορίου και τον Νοέμβριο του 2016 από τις ίδιες εκδόσεις η ποιητική συλλογή "Πράξη εξαφάνισης", που φαίνεται να οριστικοποιεί την απώλεια του οράματος του κόσμου. Εδώ οι 4 εποχές έχουν αλλάξει, συρρικνώνονται σε ένα φθινόπωρο που και αυτό με τη σειρά του περιορίζεται μόνο στον μήνα Σεπτέμβριο. Υπάρχουν η "Εποχή της συνήθειας", η "Εποχή της σιωπής", η "Εποχή της πέτρας" και η "Εποχή της βροχής". Στο τέλος επιγράφεται μια ακόμη εποχή, "Η Άλλη εποχή" - σπονδυλωτό ποίημα σε 12 μέρη. Τον Σεπτέμβριο του 2017 κυκλοφορεί, εκτός εμπορίου, το τετράφυλλο "M" από τις εκδόσεις Απόπειρα. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους εκδίδεται το So long, Marianne:Ποιήματα στη Μαρία, από τις εκδόσεις Σμίλη, ένας φόρος τιμής στον Leonard Cohen και τον Νίκο Καρούζο.

Τον Μάρτιο του 2018 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Απόπειρα το "Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ", που περιλαμβάνει "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" και το "Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα" σε ένα ενιαίο τόμο. Τον ίδιο μήνα κυκλοφορεί το τετράπτυχο "Ασκήσεις ήθους", σε 250 αριθμημένα αντίτυπα, πάλι απ' τις εκδόσεις Απόπειρα, που προφανώς συνομιλεί με το βιβλίο του 2015, "Ασκήσεις ύφους".

Τον Δεκέμβριο του 2020 εκδίδεται το "Νω". Ένας θεατρικός μονόλογος, από τις εκδόσεις Απόπειρα. Ένας άντρας μιλάει. Έχει φωνή και πρόσωπο. Όλα τα άλλα του έχουν αφαιρεθεί από μια γυναίκα. Ζει στην ρίζα ενός δέντρου, ασώματος, σε μια παραλία και αναρωτιέται διαρκώς για την ύπαρξη νοήματος. Από την αρχή ως το τέλος το μόνο που φαίνεται να χωρίζει τον άνθρωπο από τον βιολογικό του θάνατο είναι ένα παραπέτασμα λέξεων. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους άλλους νεκρούς είναι η διάθεσή του να συνεχίσει σαν μια αναμονή χωρίς προσδοκία. Η προσπάθεια ενός κόσμου να ανασυνθέσει τα συντρίμμια του, βρίσκει απάντηση στην ερώτηση της μπεκετικής παράδοσης φωνής που ουρλιάζει μέσα του. Η αγάπη δεν μπορεί ποτέ να γίνει ανάμνηση. "Κάποτε πρέπει να υπήρχε μια γυναίκα", είναι το επαναλαμβανόμενο μονότονα μοτίβο του κειμένου, που μοιάζει με ριφ μουσικής σύνθεσης, σαν μια τελική αναμέτρηση με τον στόχο (Νω, αντωνυμία: Ονομαστική και Αιτιατική πτώση Δυϊκού αριθμού του εγώ που σημαίνει «εμείς οι δύο»).

Τον Ιούνιο του 2022 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σμίλη η ποιητική συλλογή "Θα σε δω ξανά στο άδοξο τέλος". Εδώ το πρόσωπο της λογοτεχνίας φιλοτεχνείται σε θραύσματα όπως ένα γυναικείο πορτρέτο, στο οποίο ο ποιητής απευθύνεται διαρκώς με τον τρόπο των Ρομαντικών του 19ου αιώνα, χωρίς όμως να υιοθετεί και να συντηρεί τις αυταπάτες του κινήματος, σαν να ζητά εξηγήσεις. Το συναίσθημα αρδεύεται πολλές φορές απρόσκοπτα, άλλες πάλι φορές συγκρατείται για να αφήσει χώρο στο υπερβατικό και το ανοίκειο. Στο τέλος, το τέλος δείχνει αναπόφευκτο. Όμως η αινιγματική φράση του τίτλου "Θα σε δω ξανά", εγείρει ερωτήματα και αφήνει ανοιχτά ενδεχόμενα αν πρόκειται για αποχαιρετισμό ή επανεκκίνηση. Η παρήχηση του Δ και του Ξ σίγουρα σημειώνεται ως προειδοποίηση ή ως ένδειξη κάποιου μελλοντικού τοπίου.

Από τις μόνιμες συνεργασίες του, έχει δουλέψει στο παρελθόν στην εφημερίδα "Metro" (2001 - 2008) διατηρώντας εβδομαδιαία στήλη κριτικής βιβλίου (Οδός Βιβλίου) και ως βασικός αρθρογράφος της "Άποψης" της εφημερίδας και με την εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", την τριετία 2009-2012, στο 16 σέλιδο ένθετο "Βιβλιοθήκη", όπου εκτός της αρθρογραφίας, διατηρούσε και την μόνιμη στήλη "Νύχτα είναι θα περάσει".

Για τρία χρόνια (2016-2019) δούλεψε ως παραγωγός στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ Open στην εκπομπή "Ολομόναχοι μαζί" που είχε σαν θέμα την λογοτεχνία και την μουσική, με καλεσμένους Έλληνες συγγραφείς και ποιητές.

Έχει συμμετάσχει στα συλλογικά έργα:

-Όψεις του Γιώργου Χρονά, εκδ. Οδός Πανός, 2017.

-Το πρόσωπο του έρωτα, εκδ. Παρέμβαση, 2024. .

-Τα καλοκαίρια μας, εκδ. Λέμβος, 2024.

- Τρεις τόμους της ετήσιας ανθολογίας ποίησης, εκδόσεις της Κοινωνίας των (Δε)κάτων Τα ποιήματα της χρονιάς 2007, 2015, 2016.

Το βιβλίο του "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" ανέβηκε στο Θέατρο Altera Pars (Μεγ. Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός) τον Απρίλιο του 2011 από την Μουσικοχοροθεατρική Κολλεκτίβα IlluminArti για 4 sold out παραστάσεις. Στις 3 Φεβρουαρίου του 2015 έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Διόνυσος (Διαγόρου 29, Λευκωσία) στην Κύπρο, η θεατρική παράσταση "Αυτόχειρας" που βασίζεται στο βιβλίο του "Καπνισμένο Κόκκινο", σε σκηνική σύνθεση και σκηνοθετική επιμέλεια της Βάσιας Βασιλείου. Η ίδια παράσταση ανέβηκε και στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος) για 6 παραστάσεις. Τον Μάιο του 2016 παρουσιάστηκε η θεατρική παράσταση "Ο άνθρωπος έσπασε" σε σκηνοθεσία, σκηνογραφία, ενδυματολογική και μουσική επιμέλεια του ίδιου, στην Death Disco (Ωγύγου 16, Θησείο). Το Δελτίο Τύπου αναφέρει: "H μία αλήθεια.Τα δύο σχήματα. Η καμία ποίηση. Ο κανένας εαυτός.Που είναι. Διαιωνίζεται. Συνεχίζει. Εκεί. Εις βάρος. Εις βάθος. Εις βάλτος. Αφόρητα όχι. Άσκοπα. Που. Επειδή. Η αφοσίωση. Που δεν. Δεν. Ο καιρός που δεν ήσουν. Που όχι. Που ποτέ. Που τώρα. Πριν. Η πορεία. Συνθήκη. Αλήθεια. Πια. Ασκεπής. Σε. Με. Όταν. Πια. Μας. Η ποίηση. Ρέκβιεμ. Σε. Με. Ποτέ. Το θέατρο. Αν. Ο καιρός τελείωσε. Ένας θεατρικός μονόλογος από δύο. Για έναν. Δύο γυναίκες που είναι μια στο κάδρο. Ένας χρόνος αιώνιος. Δύο φορές. Για δύο ζωές. Δύω. Δύο. Καμία. Ό, τι χάσαμε, θα το χάνουμε για πάντα".

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Γαλλικά, στα Γερμανικά, στα Ισπανικά και στα Σέρβικα.

Εργογραφία

Διαμελίζομαι 1983, εκδ. Βασδέκη (ακολουθούν πολλές επανεκδόσεις μέχρι σήμερα, χωρίς να ονομάζονται).
Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου 2002, εκδ. Απόπειρα, δεύτερη έκδοση 2004.
Φως Γυναίκας 2004, εκδ. Αστάρτη (με φωτογραφίες του Μανόλη Τσαντάκη).
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα 2005, εκδ. Απόπειρα.
Οι άλλοι που είμαι 2007, εκδ. Μεταίχμιο.
Τι γίνονται οι λέξεις όταν μεγαλώνουν 2008, εκδ. Ελληνικά Γράμματα.
Unppluged 2008, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, εκτός εμπορίου.
Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις 2009, εκδ. Μεταίχμιο.
Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια 2010,εκδ. Απόπειρα, δεύτερη έκδοση 2012, τρίτη έκδοση 2019, τέταρτη έκδοση 2020, πέμπτη έκδοση 2023, έκτη έκδοση 2026.
Πιο νύχτα δεν γίνεται 2011, εκδ. Οξύ.
Μετά 2012, εκδ. Απόπειρα, δεύτερη έκδοση 2012, τρίτη έκδοση 2017, τέταρτη έκδοση 2026.
Καπνισμένο Κόκκινο, 2013, εκδ. Σμίλη, δεύτερη έκδοση 2017.
Ολομόναχοι Μαζί, 2014, εκδ. Σμίλη, δεύτερη έκδοση 2018.
Ανθεκτικό Μαύρο, 2014, εκδ. Σμίλη (στον περιορισμένο αριθμό των 100 αντιτύπων εκτός εμπορίου).
Ο άνθρωπος έσπασε, 2015, εκδ. Γαβριηλίδης, δεύτερη έκδοση, Σμίλη 2023.
Κατά τον δαίμονα εαυτού, 2015, εκδ. Σμίλη.
Ασκήσεις ύφους, 2015, εκδ. Βιβλιόραμα, δεύτερη έκδοση 2016 (μαζί με την Μαρία Χρονιάρη).
Επίλογος, 2015, εκδ. Σμίλη (στον περιορισμένο αριθμό των 150 αντιτύπων εκτός εμπορίου).
Καληνύχτα, μικρέ πρίγκιπα, 2016, εκδ. Σμίλη (20σέλιδη πλακέτα 300 αντιτύπων εκτός εμπορίου).
Πράξη εξαφάνισης, 2016, εκδ. Σμίλη, δεύτερη έκδοση 2017.
Μ, 2017, εκδ. Απόπειρα (στον περιορισμένο αριθμό των 150 αντιτύπων εκτός εμπορίου).
So Long, Marianne:Ποιήματα στη Μαρία, 2017, εκδ. Σμίλη, δεύτερη έκδοση 2017, τρίτη έκδοση 2018.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ, 2018, εκδ. Απόπειρα, τέταρτη έκδοση 2026 (σε έναν ενιαίο τόμο που περιλαμβάνει τα δυο παλαιότερα βιβλία του Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου και το Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα).
Ασκήσεις ήθους, 2018, εκδ. Απόπειρα (τετρασέλιδο).
Νω, 2020, εκδ. Απόπειρα (Μονόλογος).
Θα σε δω ξανά στο άδοξο τέλος, 2022, εκδ. Σμίλη.
Νάξος Blues, 2026, εκδ. Απόπειρα (πλακέτα 50 αριθμημένων συλλεκτικών αντιτύπων εκτός εμπορίου).
Νήσος Φηρά, Tropical, εκδ. Απόπειρα (πλακέτα 50 αριθμημένων συλλεκτικών αντιτύπων εκτός εμπορίου).

Παραπομπές

↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) 1135688125. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2025.
↑ «Σταυρόπουλος, Σταύρος». biblionet.gr.

Πηγές

[7249f0f640035704843ef11ceeda81bf5afaab1e-1] Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) 1135688125. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2025.

[2] «Σταυρόπουλος, Σταύρος». biblionet.gr.

[1]

[2]