Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σοβιετικές απελάσεις από τη Λετονία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Τόσο το 1941 όσο και κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ των ετών 1945–1951, η σοβιετική κυβέρνηση απέλασε περίπου 60.000 άτομα από τη Λετονική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (σημερινη Λετονία) σε διάφορες αφιλόξενες, απομακρυσμένες περιοχές της τότε Σοβιετικής Ένωσης, η οποία είχε καταλάβει τη Λετονία χώρα το 1940 και την ανακατέλαβε εκ νέου το 1944–1945. [1] Παρόμοιες απελάσεις οργανώθηκαν από το σοβιετικό καθεστώς και στα άλλα κατεχόμενα κράτη της Βαλτικής, δηλαδή την Εσθονία και την Λιθουανία, κατά την ίδια χρονική περίοδο.

Παράλληλα με τις μικρότερες αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμού, τα κύρια κύματα απελάσεων έγιναν σε δύο βασικά κύματα.

Το πρώτο κύμα ήταν η "απέλαση του Ιουνίου", η οποία έλαβε χώρα τη 14η Ιουνίου του 1941 και κατά την οποία απελάθηκαν περίπου 14.000-15.500 άτομα και οι οικογένειές τους, μεταξύ των οποίων και μικρά παιδιά κάτω των 10 ετών. [2] [3] Αυτό το κύμα απελάσεων απευθυνόταν κυρίως στην τοπική λετονική και μειονοτική διανόηση και την πολιτικοκοινωνικοοικονομική ελίτ, τα μέλη της οποίας χαρακτηρίστηκαν από τις σοβιετικές υπηρεσίες ασφαλείας ως «ύποπτα και κοινωνικά αλλόκοτα στοιχεία». [4] [5] Από όλους τους απελαθέντες, περίπου 5.000, δηλαδή το 34%-40% περίπου του συνολικού τους αριθμού, πέθαναν στην εξορία, στο ταξίδι ή σε εκτελέσεις. [6]

Το δεύτερο κύμα απελάσεων στο πλαίσιο της "Επιχείρησης Πρίμποϊ" στις 25 Μαρτίου 1949, κατά τη διάρκεια της οποίας απελάθηκαν 42.113–43.000 άτομα. [7] [8] Αυτή τη φορά, τα θύματα ήταν κυρίως μεμονωμένοι αγρότες, μαζί με τα μέλη των οικογενειών τους, οι οποίοι αρνούνταν να ενταχθούν στα νεοσύστατα συλλογικά αγροκτήματα (κολχόζ) και, ως εκ τούτου, συμπεριλήφθηκαν στους «καταλόγους κουλάκων» του 1947, καθώς και μέλη και υποστηρικτές της ένοπλης αντισοβιετικής αντίστασης. [9] [10] Από τον συνολικό αριθμό των απελαθέντων, περισσότεροι από 5.000 άνθρωποι πέθαναν στην εξορία. [6]

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι απελάσεις του 1944 συμπεριλαμβάνονται επίσης μεταξύ αυτών. [11] [12]

Οι απελαθέντες από τη Λετονία επανεγκαταστάθηκαν ως επί το πλείστον στις περιοχές Αμούρ, Τομσκ και Ομσκ. Αρκετές μικρότερης κλίμακας απελάσεις πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής, ιδίως Γερμανών της Βαλτικής, απάτριδων από τη Ρίγα και Μαρτύρων του Ιεχωβά. Μετά την αποσταλινοποίηση, ο εγκλεισμός σε στρατόπεδα ήταν μια τιμωρία που επιφυλασσόταν σε άτομα που επιδείκνυαν «αντισοβιετική» συμπεριφορά. [13]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Kaprāns, Mārtiņš. «The Tradition of Deportation Commemoration» (στα Αγγλικά). Museum of the Occupation of Latvia. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2020.[νεκρός σύνδεσμος]
  2. ↑ Schwartz, Katrina Z. S. (2006). Nature and National Identity After Communism: Globalizing the Ethnoscape (στα Αγγλικά). University of Pittsburgh Pre. σελίδες 54–56. ISBN 978-0-8229-7314-0.
  3. ↑ Donald, Stephanie; Brūveris, Klāra (2017-02-09), Hemelryk Donald, Stephanie; Wilson, Emma; Wright, Sarah, επιμ., The Lost Children of Latvia: Deportees and Postmemory in Dzintra Geka's The Children of Siberia, New York: Bloomsbury Academic, σελ. 63–88, ISBN 978-1-5013-1858-0, http://eprints.lincoln.ac.uk/id/eprint/31943/, ανακτήθηκε στις 2020-12-18
  4. ↑ Rislakki, Jukka (2008). The Case for Latvia: Disinformation Campaigns Against a Small Nation : Fourteen Hard Questions and Straight Answers about a Baltic Country (στα Αγγλικά). Rodopi. σελίδες 159.–161. ISBN 978-90-420-2423-6.
  5. ↑ Ellington, Lucien (2005). Eastern Europe: An Introduction to the People, Lands, and Culture (στα Αγγλικά). ABC-CLIO. σελ. 134. ISBN 978-1-57607-800-6.
  6. 1 2 «Latvia - Repressions». Latvia | Communist Crimes (στα Αγγλικά). Estonian Institute of Historical Memory. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020.
  7. ↑ Rislakki, Jukka (2008). The Case for Latvia: Disinformation Campaigns Against a Small Nation : Fourteen Hard Questions and Straight Answers about a Baltic Country (στα Αγγλικά). Rodopi. σελίδες 159.–161. ISBN 978-90-420-2423-6.
  8. ↑ «Soviet Mass Deportations from Latvia». Ministry of Foreign Affairs of Latvia. 16 Αυγούστου 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2020.
  9. ↑ Ph.D, Kevin C. O'Connor (4 Ιουνίου 2015). The History of the Baltic States, 2nd Edition (στα Αγγλικά). ABC-CLIO. σελίδες 178;179. ISBN 978-1-61069-916-7.
  10. ↑ Schwartz, Katrina Z. S. (2006). Nature and National Identity After Communism: Globalizing the Ethnoscape (στα Αγγλικά). University of Pittsburgh Pre. σελίδες 54.–56. ISBN 978-0-8229-7314-0.
  11. ↑ McDowell, Linda (5 Σεπτεμβρίου 2013). Hard Labour: The Forgotten Voices of Latvian Migrant 'Volunteer' Workers (στα Αγγλικά). Routledge. σελ. 177. ISBN 978-1-134-05714-6.
  12. ↑ The Baltic Review #1-3 (στα Αγγλικά). Committees for a Free Estonia, Latvia, and Lithuania. 1953. σελ. 37.
  13. ↑ «Latvia - Repressions». Latvia | Communist Crimes (στα Αγγλικά). Estonian Institute of Historical Memory. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020.
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Σοβιετικές_απελάσεις_από_τη_Λετονία&oldid=11545854"