Σιδηροδρομική γραμμή Αλεξανδρούπολης - Σβίλενγκραντ

Αλεξανδρούπολη – Ορμένιο ; Σιδηροδρομική Γραμμή; Επιβατική και Εμπορική Σιδηροδρομική Γραμμή
Πληροφορίες
Ιδιοκτησία	Σιδηρόδρομοι Ελλάδος
Περιοχή	Έβρος
Είδος	Περιφερειακός σιδηρόδρομος
Κατάσταση	Σε λειτουργία
Τερματικοί	Αλεξανδρούπολη Λιμάνι; Ορμένιο
Σταθμοί	31 στο ελληνικό τμήμα (30 σε λειτουργία)
Ιστότοπος	ose.gr
Λειτουργία
Έναρξη λειτουργίας	1874
Διαχειριστής Υποδομής	Σιδηρόδρομοι Ελλάδος
Σιδηροδρομικές Επιχειρήσεις	Hellenic Train;
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Μήκος γραμμής	178,44 km
Εύρος γραμμής	1.435 mm (κανονικό εύρος)
Ηλεκτροκίνηση	25 kV AC, 50 Hz (αναμένεται)
Μέγιστη ταχύτητα	120 km/h
	Σχετικά πολυμέσα
Διαδρομή
Αλεξανδρούπολη Λιμάνι - Σβίλενγκραντ

Η Σιδηροδρομική γραμμή Λιμένα Αλεξανδρούπολης – Σβίλενγκραντ, επίσης γνωστή ως Αλεξανδρούπολη – Ορμένιο στο ελληνικό τμήμα της, είναι διακρατική περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας που συνδέει το πολεοδομικό συγκρότημα της Αλεξανδρούπολης με το Σβίλενγκραντ στη Βουλγαρία. Είναι η πιο σημαντική σιδηροδρομική γραμμή της Θράκης, μετά τη γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης. Η γραμμή περνάει επίσης από το Σουφλί, το Διδυμότειχο και την Ορεστιάδα.

Διαδρομή

Ο νότιος τερματικός σταθμός της γραμμής Λιμένα Αλεξανδρούπολης – Σβίλενγκραντ είναι το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Περίπου 30 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης η γραμμή προχωράει κατά μήκος της δυτική ακτής του ποταμού Έβρου προς τα βόρεια. Στο Πύθιο, ανάμεσα στο Διδυμότειχο και την Ορεστιάδα, η γραμμή του Εξπρές Φιλίας αποτελούσε διακλάδωση της γραμμής μέχρι το 2011. Η γραμμή κάποτε συνέχιζε προς το Σβίλενγραντ, ωστόσο από το 2017 τερματικός σταθμός είναι το Ορμένιο^[1]. Το τμήμα μεταξύ Ορμενίου και Σβίλενγκραντ χρησιμοποιείται μόνο από εμπορικές αμαξοστοιχίες.

Ιστορικό

Το τμήμα μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Σβίλενγκραντ τέθηκε σε λειτουργία το 1874 από τον Σιδηρόδρομο της Ανατολής όταν ολόκληρη η Θράκη αποτελούσε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το τμήμα μεταξύ Πυθίου και Σβίλενγκραντ ήταν μέρος της κύριας γραμμής των Σιδηροδρόμων της Ανατολής από την Κωνσταντινούπολη στη Δυτική Ευρώπη.^[2] Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης η οποία υπογράφηκε το 1923 η οποία καθόρισε τη μεθοριακή γραμμή Ελλάδας και Τουρκίας, η γραμμή βρισκόταν πλέον σε ελληνικό έδαφος, εκτός από ένα τμήμα 10 χιλιομέτρων από τη Νέα Βύσσα έως τα Μαράσια, μέσω του Κάραγατς, που βρισκόταν εντός Τουρκίας. Οι συρμοί της Γαλλοελληνικής Εταιρείας Σιδηροδρόμων και αργότερα των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους, ταξίδευαν μέσω τουρκικού εδάφους, ούτως ώστε να κινηθούν από την Αλεξανδρούπολη στα Δίκαια, το Ορμένιο και το Σβίλενγκραντ της Βουλγαρίας. Τα τρένα πραγματοποιούσαν στάση στο Κάραγατς, το οποίο αναγραφόταν από τις Ελληνικές εταιρείες ως στάση "Αδριανούπολις".

Όταν η εκμετάλλευση των σιδηροδρομικών γραμμών ανελήφθη από τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδας το 1971, σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε γραμμή μήκους 9 χιλιομέτρων για την απευθείας σύνδεση μεταξύ Νέας Βύσσας και Μαρασίων, εντός ελληνικού εδάφους, παρακάμπτοντας το Κάραγατς, με νέα ενδιάμεση στάση στις Καστανιές. Το τμήμα της νέας γραμμής, το οποίο περιλαμβάνει μια νέα γέφυρα στον ποταμό Άρδα, άνοιξε το 1975 και χρησιμοποιείται εως σήμερα.^[3] Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Κάραγατς εγκαταλείφθηκε και χρησιμοποιείται πλέον ως κτήριο διοίκησης από το Πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης.^[4] Οι Τουρκικοί Σιδηρόδρομοι κατασκεύασαν μια νέα γραμμή από το Πεχλιβάνκιοϊ στο Σβίλενγκραντ, αποφεύγοντας την Ελληνική επικράτεια, το 1971.^[2]

Επιβατικές Υπηρεσίες

Η γραμμή χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τις περιφερειακές αμαξοστοιχίες που εκτελούν τα δρομολόγια Αλεξανδρούπολη – Ορεστιάδα και Αλεξανδρούπολη – Ορμένιο. Και στις δύο διαδρομές εκτελείται καθημερινά μόνο ένα ζεύγος δρομολογίων. Η εκτέλεση των δρομολογίων πραγματοποιείται από την Hellenic Train, με τη χρήση αυτοκινητάμαξων, κυρίως της σειράς 621 και, σπανιότερα, της σειράς 520.

Παραπομπές

↑ Μυρτσίδης, Διαμαντής (2021). Η Ιστορία του Σιδηροδρόμου στον Έβρο. Νέα Βύσσα: Διαμαντής Μυρτσίδης. σελ. 150-152. ISBN 978-618-00-3174-4.
1 2 «Trains of Turkey». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2016.
↑ I. Ζαρταλούδης, Δ. Καρατώλος, Δ. Κουτελίδης, Γ. Νάθενας, Σ. Φασουλάς, A. Φιλιππουπολίτης (1997). Οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι. Μίλητος. σελ. 126. ISBN 960-8460-07-7. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
↑ «Trains of Turkey». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2016.

[1] Μυρτσίδης, Διαμαντής (2021). Η Ιστορία του Σιδηροδρόμου στον Έβρο. Νέα Βύσσα: Διαμαντής Μυρτσίδης. σελ. 150-152. ISBN 978-618-00-3174-4.

[ToT-2] 1 2 «Trains of Turkey». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2016.

[3] I. Ζαρταλούδης, Δ. Καρατώλος, Δ. Κουτελίδης, Γ. Νάθενας, Σ. Φασουλάς, A. Φιλιππουπολίτης (1997). Οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι. Μίλητος. σελ. 126. ISBN 960-8460-07-7. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)

[4] «Trains of Turkey». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2016.

[1]

[2]

[3]

[4]