Πλατεία Ελευθερίας (Τιφλίδα)

Η Πλατεία Ελευθερίας (γεωργιανά: თავისუფლების მოედანი) είναι η κεντρική πλατεία της Τιφλίδας της Γεωργίας και βρίσκεται στην περιοχή Μτατσμίντα (Μτατσμίντα). Στην πλατεία βρίσκεται το κτίριο της δημοτικής αρχής και στο κέντρο της βρίσκεται το Μνημείο της Ελευθερίας, το Άγαλμα του Αγίου Γεωργίου. Από την πλατεία ξεκινούν: Λεωφόρος Ρουσταβέλι, οδός Πούσκιν, οδός Λεονίτζε, οδός Γαλακτιόνι, οδός Νταντιάνι και οδός Αμπχάζι.

Η πλατεία έχει αλλάξει πολλά ονόματα κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της. Μέχρι το 1801, η περιοχή γύρω από την σημερινή πλατεία ήταν προάστιο της πόλης και ονομαζόταν Γαρετουμπάνι (εξωτερική γειτονιά). Οι ντόπιοι την ονόμαζαν Πλατεία Καυσόξυλων, επειδή εκεί πωλούνταν καυσόξυλα που τραβούσαν κάρα από χωριά κοντά στην Τιφλίδα. Στη συνέχεια, η Ρωσική Αυτοκρατορική διοίκηση έχτισε ένα αρχηγείο του Καυκάσιου Στρατού στη γωνία της πλατείας (αυτό το κτίριο σώζεται μέχρι σήμερα). Εξαιτίας αυτού, η Πλατεία Καυσόξυλων μετονομάστηκε σε Πλατεία Αρχηγείου. Ωστόσο, και τα δύο ονόματα ήταν ανεπίσημα και απλώς οι άνθρωποι τα αποκαλούσαν έτσι.

Η πλατεία ονομάστηκε επίσημα για πρώτη φορά το 1828. Το 1829, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, για να τιμήσει τη νίκη του ρωσικού στρατού στην οχυρωμένη πόλη του Γερεβάν, ο διοικητής του στρατού, Ι. Πασκέβιτς, έλαβε τον τίτλο του Κόμη του Γερεβάν και η κεντρική πλατεία της Τιφλίδας ονομάστηκε Πλατεία Πασκέβιτς-Εριβάνσκι (ή Γερεβάνσκι). Το 1851, ολοκληρώθηκε η κατασκευή του κτιρίου του θεάτρου κοντά στην πλατεία, γι' αυτό και η πλατεία ονομαζόταν επίσης Θεατρική Πλατεία. Το 1917, μόλις άκουσαν την είδηση ​​της ανατροπής του Νικολάου Β΄, οι ηγέτες των επαναστατικών κομμάτων που συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Γερεβάνσκι σκέφτηκαν να μετονομάσουν την κεντρική πλατεία σε Πλατεία Ελευθερίας. Μετά τη Σοβιετοποίηση της Γεωργίας, αρχικά ονομαζόταν Πλατεία Ζακφεντεράτσιγια (η οποία στα ελληνικά θα μπορούσε να μεταφραστεί ως Πλατεία Υπερομοσπονδίας, ρως.: ЗАКавказская (Ζακαβκάζσκαγια, Υπερκαυκάσια) + ФЕДЕРАЦИЯ (Φεντεράτσιγια, Ομοσπονδία) · λόγω της δημιουργίας της Υπερκαυκάσιας Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, 1922-1940) και το 1940 πλατεία της πήρε το όνομά της από τον Λαυρέντι Μπέρια (Πλατεία Μπέρια). Μετά την εκτέλεση του Μπέρια το 1953, η πλατεία μετονομάστηκε αμέσως σε Πλατεία Λένιν. Από το 1990, η πλατεία έχει ανακτήσει το παλιό της όνομα, Πλατεία Ελευθερίας. Με πρωτοβουλία του Προέδρου του Ανώτατου Συμβουλίου της Γεωργίας, Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια, η πλατεία επέστρεψε στο παλιό της όνομα.

Η κεντρική πλατεία της Τιφλίδας έχει ιστορία περίπου δύο αιώνων. Στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, η πλατεία ήταν ένα έρημο μέρος έξω από τα τείχη της πόλης. Το τείχος προέκτεινε περίπου τη γραμμή ανάπτυξης της ανατολικής πλευράς της σημερινής πλατείας (ελαφρώς βαθύτερη) και κατέβαινε στενά μέχρι την κατασκευή της οδού Πούσκιν. Στο σημείο όπου η σημερινή οδός Λεσελίτζε ενώνεται με την πλατεία, υπήρχε μία από τις κύριες πύλες της πόλης, οι Πύλες του Κοτζόρι. Δύο δρόμοι ξεκινούσαν από εδώ: ο ένας κατευθυνόταν βόρεια (στην τρέχουσα γραμμή της Λεωφόρου Ρουσταβέλι) και ο άλλος κατευθυνόταν προς το Κοτζόρι ακολουθώντας τη σημερινή οδό Λεονίτζε. Το πεδίο διέσχιζε το φαράγγι σχισμής του Σολολάκι (αργότερα ονομάστηκε Αβανάντχεβι). Ένας χείμαρρος που ερχόταν από την πλαγιά της κορυφογραμμής Σολολάκι έρεε προς τον ποταμό Κύρο. Ο ποταμός καλύφθηκε με συλλέκτη τούβλων τη δεκαετία του 1840 με εντολή του Αντιβασιλέα του Καυκάσου, Μιχαήλ Βοροντσόφ, η στεγασμένη περιοχή επισκευάστηκε και, με οδηγίες του Βοροντσόφ, χτίστηκε πάνω σε αυτό η πρώτη όπερα σε ολόκληρο τον Καύκασο.