Λεύκιος Πεδάνιος Σεκούνδος
| Λεύκιος Πεδάνιος Σεκούνδος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Θάνατος | 61 Ρώμη |
| Συνθήκες θανάτου | ανθρωποκτονία |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Γναίος Πεδάνιος Φούσκος Σαλινάτωρ (ύπατος το 61) |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός πολίαρχος |
Ο Λεύκιος Πεδάνιος Σεκούνδος, λατιν.: Lucius Pedanius Secundus (απεβ. το 61 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 1ου αι. Το 43 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κλαύδιου, ήταν αντικαταστάτης ύπατος από τη1 1η του μηνός (calendae) του Μαρτίου έως τις calendae του Ιουλίου, μαζί με τον Σέξτο Παλπέλιο Ίστερ. Ο Σεκούνδος ήταν ο πρώτος συγκλητικός από τις ισπανικές επαρχίες, που έφθασε στο αξίωμα του υπάτου από την ασυνήθιστη θητεία του Λεύκιου Κορνήλιου Βάλβου το 40 π.Χ.
Το έτος 56, διορίστηκε έπαρχος της πόλης (urbi praefectus) από τον Νέρωνα. Λίγες λεπτομέρειες για τη θητεία του είναι γνωστές· μόνο ότι δολοφονήθηκε το έτος 61 από έναν από τους σκλάβους του. Η Σύγκλητος, με πρόταση, μεταξύ άλλων, του Γάιου Κάσσιου Λογγίνου, [ i ] ενέκρινε την εκτέλεση και των τετρακοσίων δούλων του Πεδάνιου, σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο. Μία συντομευμένη εκδοχή τού λόγου του Λογγίνου διασώθηκε από τον Τάκιτο. Ο λαός απαίτησε την απελευθέρωση των αθώων σκλάβων, αλλά ο Νέρων ανέπτυξε τον ρωμαϊκό στρατό, για να εμποδίσει τον όχλο να διακόψει τις εκτελέσεις. [1]
Οι Πεδάνιοι είχαν τις ρίζες τους ως Ρωμαίοι άποικοι στην πόλη Βαρκίνο στην Ταρρακωνική Ισπανία. Οι απόγονοι του Σεκούνδου περιλαμβάνουν μία σειρά υπάτων, ξεκινώντας από τον γιο του Γναίο Πεδάνιο φούσκο Σαλινάτορα, ύπατο το 61 μ.Χ.
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Υποσημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Publius Cornelius Tacitus, Annales, xiv. 42–45.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]