Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κοκέτες πολυτελείας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Κοκέτες πολυτελείας
Adua e le compagne
ΣκηνοθεσίαΑντόνιο Πιετραντζέλι[1]
ΠαραγωγήMoris Ergas
ΣενάριοΡουγγέρο Μακάρι, Αντόνιο Πιετραντζέλι, Έτορε Σκόλα και Τούλιο Πινέλι
ΠρωταγωνιστέςΜαργκαρίτα Χόροβιτς, Σιμόν Σινιορέ, Σάντρα Μίλο, Εμανουέλ Ριβά, Κλάουντιο Γκόρα, Ντομένικο Μοντούνιο, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Ίβο Γκαράνι, Τζιαννρίκο Τεντέσκι, Valeria Fabrizi, Έντσο Μάτζιο, Τζίνα Ρόβερε[2], Φούλβιο Μινγκόζι[2], Μικέλε Ρικαρντίνι[2] και Νάντο Αντζελίνι[2]
ΜουσικήΠιέρο Πικιόνι
ΦωτογραφίαΑρμάντο Νανούτσι
ΜοντάζΕράλντο ντα Ρόμα
ΕνδυματολόγοςΝτανίλο Ντονάτι
ΔιανομήCineriz
Πρώτη προβολή3  Σεπτεμβρίου 1960 (21o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)[3], 16  Σεπτεμβρίου 1960 (Ιταλία)[3], 13  Ιανουαρίου 1961 (Γερμανία)[3], 7  Απριλίου 1961 (Φινλανδία)[3], 5  Μαΐου 1961 (Γαλλία)[3], 25  Ιουλίου 1961 (Δανία)[3], 28  Αυγούστου 1961 (Σουηδία)[3], 20  Σεπτεμβρίου 1961 (Αργεντινή)[3], 9  Νοεμβρίου 1961 (Ουγγαρία)[3], 7  Δεκεμβρίου 1961 (Μεξικό)[3], 11  Ιανουαρίου 1965 (Νέα Υόρκη)[3], Νοέμβριος 1965 (Τουρκία)[3] και 15  Ιουλίου 1969 (Βαρκελώνη)[3]
Διάρκεια106 λεπτά
ΠροέλευσηΙταλία
ΓλώσσαΙταλικά
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Οι Κοκέτες πολυτελείας (Πρωτότυπος τίτλος: Adua e le compagne) είναι Ιταλική κωμική ταινία του 1960 σε σκηνοθεσία Αντόνιο Πιετραντζέλι, σε σενάριο που συνέγραψε ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με τους Ρουτζέρο Μάκαρι, Έττορε Σκόλα και Τούλιο Πινέλι. Πρωταγωνιστούν οι Σιμόν Σινιορέ, Σάντρα Μίλο, Εμανουέλ Ρίβα και Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι.

Η ταινία αφορά τέσσερις πόρνες που ανοίγουν ένα εστιατόριο μετά το κλείσιμο του πορνείου τους από τον νόμο Μέρλιν, ο οποίος καθιστούσε τα πορνεία παράνομα στην Ιταλία.

Το 1958, ο νόμος Μέρλιν έθεσε τους οίκους ανοχής παράνομους στην Ιταλία. Η Άντουα, η Λολίτα, η Μαριλίνα και η Μίλι είναι τέσσερις πόρνες των οποίων ο οίκο ανοχής στη Ρώμη κλείνει. Υπό την ηγεσία της Άντουα, συγκεντρώνουν τις οικονομίες τους, δύο εκατομμύρια λίρες η καθεμία, για να ανοίξουν ένα εστιατόριο στα περίχωρα, το οποίο θα χρησιμεύσει ως κάλυψη για ένα παράνομο οίκο ανοχής. Νοικιάζουν ένα ετοιμόρροπο κτίριο και προσλαμβάνουν εργάτες για να το ανακαινίσουν, αλλά όταν υποβάλλουν αίτηση για άδεια για το άνοιγμα του εστιατορίου, η αίτησή τους απορρίπτεται λόγω του ιστορικού τους στην πορνεία. Ένας από τους πρώην πελάτες της Άντουα, ο Έρκολι, συμφωνεί να αγοράσει το κτίριο και να χρησιμοποιήσει τις διασυνδέσεις του για να πάρει την άδεια στο όνομά του, με αντάλλαγμα ένα ενοίκιο ενός εκατομμυρίου λιρών το μήνα.

Το εστιατόριο αποδεικνύεται απροσδόκητα επιτυχημένο και οι γυναίκες εγκαταλείπουν τα σχέδιά τους να προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες και αρχίζουν να ζουν αξιοπρεπείς ζωές. Η Μαριλίνα φέρνει τον μικρό της γιο να ζήσει μαζί της και η Μίλι ερωτεύεται έναν πελάτη και σχεδιάζει να παντρευτεί. Αλλά το εστιατόριο δεν κερδίζει τόσα πολλά όσα θα μπορούσαν να βγάλουν όσο ένα πορνείο και δεν μπορούν να πληρώσουν στον Έρκολι το ενοίκιό του. Ο Έρκολι τους δίνει ένα τελεσίγραφο: να αρχίσουν να εργάζονται ξανά ως πόρνες και να του πληρώσουν το ενοίκιό του, αλλιώς θα τις διώξει σε 24 ώρες. Όταν ο Έρκολι επιστρέφει, η Αντούα αρνείται να πληρώσει και τον ταπεινώνει, και αυτός φεύγει. Για εκδίκηση, τις συλλαμβάνει όλες για πορνεία. Οι φωτογραφίες τους εμφανίζονται στις εφημερίδες και οι αξιοπρεπείς ζωές τους καταστρέφονται. Η Αντούα, η οποία έχει ορκιστεί να μην υποστεί ποτέ την μοίρα μιας εξαντλημένης ηλικιωμένης πόρνης, καταλήγει να εργάζεται ξανά στους δρόμους. Στην τελευταία σκηνή, μια θλιβερή βροχερή νύχτα, απορρίπτεται υπέρ μιας νεότερης γυναίκας.

Η ταινία κυκλοφόρησε στις 3 Σεπτεμβρίου 1960 στην Ιταλία. Στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα στις 27 Νοεμβρίου 1961 στους κινηματογράφους Άττικα και Μαξίμ της Αθήνας.[4]

  1. www.imdb.com/title/tt0053570/. Ανακτήθηκε στις 12  Απριλίου 2016.
  2. 1 2 3 4 (Τσεχικά) Česko-Slovenská filmová databáze. 2001.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 www.imdb.com/title/tt0053570/releaseinfo.
  4. «Η ζωή της πόλεως» (PDF). Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος. Εφημερίδα Ελευθερία. 26 Νοεμβρίου 1961. σελ. . Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2025.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]