Καικίνας Δέκιος Μάξιμος Βασίλειος
| Καικίνας Δέκιος Μάξιμος Βασίλειος | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Flavius Caecina Decius Maximus Basilius Iunior (Λατινικά) |
| Γέννηση | 5ος αιώνας |
| Θάνατος | 500[1] Ρώμη |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Θεόδωρος (ύπατος το 505) Ινπορτούνος |
| Γονείς | Καικίνας Δέκιος Βασίλειος |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός |
Ο Καικίνος Δέκιος Μάξιμος Βασίλειος, λατιν.: Caecina Decius Maximus Basilius (άκμασε το 480–483) ήταν Ρωμαίος πολιτικός. Ήταν ο πρώτος ύπατος που διορίστηκε υπό την κυριαρχία του Οδόακρου (480) και στη συνέχεια διετέλεσε πραιτωριανός έπαρχος της Ιταλίας. Είναι περισσότερο γνωστός για την προεδρία του στην παπική εκλογή του πάπα Φήλικα Γ΄.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μέλος του γένους των Δεκίων, ο Βασίλειος ήταν γιος του Καικίνα Δεκίου Βασιλείου, ενός από τους δύο υπάτους του 463. Είχε τέσσερις γιους, οι οποίοι απέκτησαν όλοι ύπατο αξίωμα: τον Αλβίνο το 493 (πιθανώς τον πρώτο ύπατο που διορίστηκε από τον Θεοδώριχο τον Μεγάλο), τον Αβιηνό το 501, τον Θεόδωρο το 505 και τον Ινπορτούνο το 509. Ήταν ο πρώτος ύπατος που είχε διοριστεί από τη Ρώμη από τον Ρούφιο Πόστουμιο Φήστο οκτώ χρόνια πριν.
Ως αρχηγός της Ρωμαϊκής Συγκλήτου, πρωθυπουργός του βασιλιά Οδόακρου και προστάτης των Πρασίνων, ο Βασίλειος ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες στη μετα-Αυτοκρατορική Ρώμη. Ως αποτέλεσμα, ο Βασίλειος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην παπική εκλογή του 483, ωφελούμενος από μία ειδοποίηση (admonitio) που είχε εκδώσει ο πάπας Σιμπλίκιος, η οποία τού έδινε δικαίωμα αρνησικυρίας στην εκλογή τού διαδόχου τού Σιμπλίκιου. Όταν έγινε σαφές ότι ο Σιμπλίκιος ήταν στην επιθανάτια κλίνη του, ο Βασίλειος συγκάλεσε συνάντηση της Συγκλήτου, του κλήρου και των κορυφαίων τοπικών επισκόπων, για να εκλέξουν τον επόμενο πάπα, Φήλικα Γ΄. [2] Στην ίδια σύνοδο εκδόθηκε ένας εκκλησιαστικός νόμος, που απαγόρευε την εκποίηση εκκλησιαστικής περιουσίας από μελλοντικούς πάπες.
Τα πρακτικά μίας ρωμαϊκής συνόδου του 501 δείχνουν ότι ήταν νεκρός μέχρι εκείνη την ημερομηνία, και ένα απόσπασμα του Κασσιόδωρου δείχνει ότι το τέλος του συνέβη πριν οι γιοι του ενηλικιωθούν, αφήνοντας τη μητέρα τους υπεύθυνη για τη διαχείριση του νοικοκυριού.