Δουκάτο του Διδυμοτείχου
Η κυριότητα (βαρονία) ή δουκάτο του Διδυμοτείχου, γαλλ.: Demotika ήταν ένα βραχύβιο σταυροφορικό κράτος το 1204-05, που ιδρύθηκε μετά την Δ΄ Σταυροφορία στα κατακτημένα Ρωμαϊκά εδάφη της Θράκης γύρω από τη Demotika (Διδυμότειχο).
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από την Δ΄ Σταυροφορία τον Απρίλιο του 1204, ξεκίνησαν διαμάχες μεταξύ των Σταυροφόρων για την κατανομή των λαφύρων. Η πόλη Διδυμότειχο αρχικά είχε παραχωρηθεί στον Βαλδουίνο Θ΄ κόμη της Φλάνδρας, τον νέο Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, αλλά καταλήφθηκε για ένα διάστημα από τον Βονιφάτιο μαρκήσιο του Μομφερράτου, αφού ο Βαλδουίνος κατέλαβε την προτιμώμενη περιοχή του τελευταίου, τη Θεσσαλονίκη. Τελικά, η ειρήνη αποκαταστάθηκε και ο Βονιφάτιος έλαβε τη Θεσσαλονίκη, η οποία έγινε βασίλειο, ενώ το Διδυμότειχο επανήλθε στη Λατινική αυτοκρατορία. [1] Τον Οκτώβριο του 1204, μετά την οριστική διαίρεση της πρώην Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Partitio Romaniae), η Demotika δόθηκε ως φέουδο στον Ούγο Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ, [2] έναν βετεράνο της Γ΄ Σταυροφορίας από την Πικαρδία, ο οποίος απεβίωσε λίγο αργότερα, τον Μάρτιο του 1205, στην Κωνσταντινούπολη. [3]
Η λατινική κυριαρχία στη Θράκη ήταν επισφαλής ωστόσο, καθώς απειλούνταν από το Βουλγαρικό βασίλειο στον βορρά και τη δυσαρέσκεια του τοπικού Ορθόδοξου Ελληνικού πληθυσμού προς τους νέους Καθολικούς αφέντες τους. Έτσι, στις αρχές του 1205, οι εντόπιοι εξεγέρθηκαν στο Διδυμότειχο, την Αδριανούπολη και άλλες πόλεις, εκδίωξαν τις λατινικές φρουρές τους, και αναγνώρισαν την επικυριαρχία τού τσάρου Καλογιάν της Βουλγαρίας. Ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας απάντησε βαδίζοντας στη Θράκη, και πολιορκώντας την Αδριανούπολη, αλλά στη μάχη της Αδριανούπολης που ακολούθησε (14 Απριλίου 1205) ο Λατινικός στρατός υπέστη συντριπτική ήττα, και ο Βαλδουίνος αιχμαλωτίστηκε. [4] [5]
Σύντομα ωστόσο, ο Καλογιάν άρχισε να σφαγιάζει τους Έλληνες κατοίκους των πόλεων Σερρών και Φιλιππούπολης, αναγκάζοντας τους Έλληνες να συσπειρωθούν πίσω από τον νέο αντιβασιλιά της Λατινικής αυτοκρατορίας, Ερρίκο της Φλάνδρας. Έτσι στις αρχές του 1206, οι κάτοικοι του Διδυμοτείχου και της Αδριανούπολης υποτάχθηκαν στον Έλληνα άρχοντα Θεόδωρο Βρανά, ο οποίος βρισκόταν στην υπηρεσία του Λατίνου αυτοκράτορα. Οι αρχικές βουλγαρικές πολιορκίες του Διδυμοτείχου και της Αδριανούπολης απέτυχαν, λόγω της αντίστασης των πολιτών υπό τον Βρανά και της άφιξης ενός στρατού βοήθειας υπό τον Ερρίκο, αλλά στις αρχές του φθινοπώρου ο Καλογιάν κατάφερε να λεηλατήσει το Διδυμότειχο. Ο Ερρίκος, πλέον Λατίνος αυτοκράτορας, κατάφερε να ξαναπάρει τους κατοίκους, καθώς οδηγούνταν αιχμάλωτοι στη Βουλγαρία, αλλά πριν αποσυρθεί από το Διδυμότειχο, ο Καλογιάν διέταξε την ισοπέδωση των οχυρώσεων της πόλης, καθιστώντας την άχρηστη ως στρατιωτική βάση. [4] [6]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Fine 1994, σελ. 63.
- ↑ Wolff 1969, σελ. 192.
- ↑ Andrea 2008, σελ. 177.
- 1 2 Fine 1994.
- ↑ Wolff 1969, σελ. 203.
- ↑ Wolff 1969.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- (Αγγλικά) Andrea, Alfred J. (2008). «Count Hugh of Saint Pol's Report to the West». Contemporary Sources for the Fourth Crusade: Revised Edition. BRILL. σελ. 177-201. ISBN 978-9004169432.
- (Αγγλικά) Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. ISBN 978-0472082605.
- (Αγγλικά) Wolff, Robert Lee (1969). «The Latin Empire of Constantinople, 1204–1261». Στο: Wolff, Robert Lee, επιμ. A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311. University of Wisconsin Press. σελ. 187-233.
