Γέζι Σιεμιγκινόφσκι-Ελέουτερ

Γέζι Σιεμιγκινόφσκι-Ελέουτερ
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	1660 (περίπου)[1][2][3] ή 1660[4] Λβιβ
Θάνατος	1711[1][4][5] ή 18ος αιώνας[6] Λβιβ
Χώρα πολιτογράφησης	Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Πολωνικά[7]
Σπουδές	Ακαδημία του Αγίου Λουκά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	ζωγράφος[4][6] χαράκτης σχεδιαστής[4][6] καλλιτέχνης γραφικών τεχνών[8][6]
Αξιοσημείωτο έργο	Armida abducts Rinaldo Portrait of Maria Casimire
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	αυλικός ζωγράφος
Βραβεύσεις	Τάγμα του Χρυσού Σπιρουνιού
Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Γέζι Σιεμιγκινόφσκι-Ελέουτερ (πολωνικά: Jerzy Siemiginowski-Eleuter‎‎, περ. 1660 – περ. 1711) ήταν εξέχων Πολωνός ζωγράφος και χαράκτης της εποχής του μπαρόκ. Ήταν ζωγράφος της αυλής του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι και Πολωνο-Λιθουανός ευγενής. Θεωρείται ένας από τους πιο καταξιωμένους ζωγράφους του κλασικού μπαρόκ στην Πολωνία.^[9]

Ο Σιεμιγκινόφσκι ήταν αρμενικής καταγωγής. Γεννήθηκε το 1660 στο Λβιβ, στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (σήμερα τμήμα της Ουκρανίας) και ήταν γιος του ζωγράφου Γέζι Σεμονόβιτς. Το 1677, οι γονείς του τον εμπιστεύτηκαν στον Βασιλιά Γιαν Γ' Σομπιέσκι, ο οποίος τον έστειλε να σπουδάσει στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στη Ρώμη. Πριν πάει στη Ρώμη, πιθανότατα πέρασε τουλάχιστον ένα χρόνο, πιθανώς δύο, στο Παρίσι. Στη Ρώμη εκπαιδεύτηκε από τους Λάτζαρο Μπάλντι, Λουίτζι Γκάρτσι  και Κάρλο Μαράτα. Το 1682 κέρδισε έναν διαγωνισμό της ακαδημίας με δύο πίνακες, τα παλαιότερα γνωστά έργα του: Η κατασκευή του Πύργου της Βαβέλ και Η οργή του Θεού που προκλήθηκε από την κατασκευή του πύργου, και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους έγινε δεκτός στην Ακαδημία ως μέλος. Ενώ βρισκόταν στη Ρώμη, έλαβε το παράσημο του Τάγματος του Χρυσού σπιρουνιού, ένα παράσημο που απένειμε στον αποδέκτη τους τίτλους Eques Auratus (Χρυσός Ιππότης) και Lateranensis Comes (Κόμης του Λατερανού), από τον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΑ', και παρέμεινε υπό την προστασία του ανιψιού του Πάπα Λίβιο Οντεσκάλκι.^[10]

Μετά την επιστροφή του στην Πολωνία εργάστηκε κυρίως για τον Βασιλιά Γιαν Γ' Σομπιέσκι, αλλά δέχονταν παραγγελίες και από άλλους πελάτες. Το 1684 έλαβε τίτλο ευγενείας από τον βασιλιά και πήρε το όνομα Ελέουτερ (από τα ελληνικά: ελεύθερος, ανεξάρτητος). Το 1687 ο βασιλιάς του παραχώρησε με βασιλικό διάταγμα το χωριό Λούκα στην περιφέρεια Λβιβ για να επιβεβαιώσει τον τίτλο του. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Γιαν έγινε γραμματέας του Βασιλιά Αυγούστου Β' του Ισχυρού και ζωγράφος της αυλής του πρίγκιπα Αλεξάντερ Σομπιέσκι. Εκείνη την εποχή εργάστηκε στο Παλάτι του Βιλάνουφ και επέβλεπε την κατασκευή των νέων πτερύγων του παλατιού.^[11]

Το 1701, υιοθετήθηκε από την αριστοκρατική αλλά ξεπεσμένη οικογένεια Σιεμιγκινόφσκι (τους πλήρωσε ένα σημαντικό ποσό για το προνόμιο) και από τότε χρησιμοποίησε το όνομά τους. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές και απέκτησε 11 παιδιά. Το 1704, απέκτησε ένα σπίτι στη Βαρσοβία και ένα αρχοντικό στα προάστια. Πέθανε περίπου μεταξύ 28 Φεβρουαρίου 1708 και 13 Μαρτίου 1711.

Ήταν φίλος με πολλούς καλλιτέχνες της Βαρσοβίας στα τέλη του 17ου αιώνα: τον Τίλμαν φαν Χάμερεν, τον Μικελάντζελο Παλόνι, τον Μαρτίνο Αλτομόντε και άλλους.

Ο Σιεμιγκινόφσκι-Ελέουτερ ήταν ένας από τους σπουδαιότερους και πιο αναγνωρισμένους Πολωνούς καλλιτέχνες του κλασικού μπαρόκ του δεύτερου μισού του 17ου αιώνα. Υπήρξε ο κύριος καλλιτεχνικός υπεύθυνος για τη διακόσμηση του εσωτερικού του Παλατιού του Βιλάνουφ κοντά στη Βαρσοβία. Το στυλ του επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από Γάλλους καλλιτέχνες του μπαρόκ. Οι ομοιότητες με οροφές του Σαρλ Λε Μπρεν στα έργα του επιβεβαιώνουν την παραμονή του στο Παρίσι. Οι επιρροές του Κάρλο Μαράτα και του Νικολά Πουσέν είναι επίσης ορατές στα έργα του.^[12]

Ζωγράφισε κλασικές προσωπογραφίες μελών της βασιλικής οικογένειας και ευγενών και πίνακες ζωγραφικής με θέματα από την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία και θρησκευτικά θέματα. Επίσης δημιούργησε πολλές τοιχογραφίες, μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων είναι οι αλληγορικές συνθέσεις των τεσσάρων εποχών για τις οροφές για τα βασιλικά διαμερίσματα στο παλάτι του Βιλάουφ: «Άνοιξη», «Καλοκαίρι», «Φθινόπωρο» και «Χειμώνας». Του αποδίδονται οι πίνακες της Αγίας Άννας (για την εκκλησία της Αγίας Άννας στην Κρακοβία) και του Αγίου Σεβαστιανού (για την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού της Βαρσοβίας), καθώς και οι πίνακες Βάκχος και Αριάδνη και Η Αγία Οικογένεια, που εκτίθενται στην Πινακοθήκη Τέχνης του Λβιβ.^[13]

Διηύθυνε τη σχολή ζωγραφικής στο Βιλάνουφ που οργανώθηκε με πρωτοβουλία του βασιλιά και δημιούργησε επίσης αρχιτεκτονικά σχέδια και χαρακτικά.

Πολλοί από τους θρησκευτικούς πίνακές του στη Βαρσοβία (Σταύρωση στην Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, Μεταμόρφωση στην Εκκλησία των Καπουτσίνων μεταξύ άλλων) καταστράφηκαν κατά τον εκτεταμένο βομβαρδισμό της πόλης από τους Γερμανούς το 1944.

Πίνακες του Σιεμιγκινόφσκι-Ελέουτερ εκτίθενται σε μουσεία και εκκλησίες στη Ρώμη, την Κρακοβία, τη Βαρσοβία, το Βίλνιους, το Βιλάνουφ, το Λβιβ και το κάστρο Ολέσκι (στην περιοχή Λβιβ της Ουκρανίας).^[14]

• 
  Βάκχος και Αριάδνη, περ. 1680.
• 
  Η βασίλισσα Μαρία Καζιμίρα περιτριγυρισμένη από παιδιά, 1684.
• 
  Άνοιξη, περ. 1680.
• 
  Παναγία και παιδί, δεκαετία του 1680.
• 
  Αγία Άννα, δεκαετία του 1680.
• 
  Απόλλων, 1692.
• 
  Ο Γιαν Σομπιέσκι στη Μάχη της Βιέννης, 1686.

• Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Γέζι Σιεμιγκινόφσκι-Ελέουτερ στο Wikimedia Commons