Βλαντίμιρ Νεμίροβιτς-Νταντσένκο

Βλαντίμιρ Νεμίροβιτς-Νταντσένκο
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	11ιουλ. / 23  Δεκεμβρίου 1858γρηγ. Οζουργκέτι
Θάνατος	25  Απριλίου 1943[1][2][3] Μόσχα[1]
Τόπος ταφής	Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι
Χώρα πολιτογράφησης	Ρωσική Αυτοκρατορία Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών[4]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Ρωσικά[5][6]
Σπουδές	Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	δραματουργός σκηνοθέτης κριτικός θεάτρου σεναριογράφος σκηνοθέτης όπερας δάσκαλος δραματικής ηθοποιός[7] θεατρικός συγγραφέας[8] κινηματογραφιστής[8] συγγραφέας[8]
Εργοδότης	Θέατρο Τέχνης Μόσχας
Οικογένεια
Σύζυγος	d:Q116752649
Γονείς	d:Q109746950
Αδέλφια	Vasily Nemirovich-Danchenko Varvara Nemirovich-Danchenko
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις	βραβείο Στάλιν τάγμα του Λένιν Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Καλλιτέχνης του Λαού της ΡΣΟΣΔ Τάγμα του Ερυθρού Αετού κρατικό βραβείο Στάλιν 1ου βαθμού
Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Νεμίροβιτς-Νταντσένκο (ρωσικά: Владимир Иванович Немирович-Данченко‎‎ , 23 Δεκεμβρίου [Π.Η. 11 Δεκεμβρίου] 1858 – 25 Απριλίου 1943) ήταν Σοβιετικός και Ρώσος σκηνοθέτης θεάτρου, συγγραφέας, παιδαγωγός, δραματουργός, παραγωγός και διοικητικός παράγοντας του θεάτρου. Το 1898, ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας μαζί με τον συνάδελφό του, Κονσταντίν Στανισλάφσκι.^[9]

Ο Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Νταντσένκο γεννήθηκε σε ρωσική οικογένεια ευγενών μικτής ουκρανο-αρμενικής καταγωγής, στο χωριό Σεμοκμέντι, κοντά στο Οζουργκέτι (Γκούρια, Γεωργία). Ο πατέρας του, Ιβάν Νταντσένκο, ήταν αξιωματικός του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού, ενώ η μητέρα του, Αλεξάνδρα Γιαγκουμπιάν (1829–1914), ήταν αρμενικής καταγωγής από το Κυβερνείο Τιφλίδας. Φοίτησε σε λύκειο στην Τιφλίδα και συνέχισε τις σπουδές του στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας (στα τμήματα φυσικομαθηματικών και νομικής, 1876–1879).^[9]

Το 1879, εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο για να αφοσιωθεί στο θέατρο, ξεκινώντας την πορεία του ως θεατρικός κριτικός. Το 1881 δημοσιεύθηκε το πρώτο του έργο, «Αγριοτριανταφυλλιά», το οποίο ανέβηκε μέσα σε έναν χρόνο από το Μικρό Θέατρο. Υπήρξε δάσκαλος των Ιβάν Μοσκβίν, Όλγκα Κνίπερ και Βσέβολοντ Μάγιερχολτ.^[10]

Το 1919, ίδρυσε το Μουσικό Θέατρο του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, το οποίο το 1926 αναδιοργανώθηκε και μετονομάστηκε σε Μουσικό Θέατρο Νεμίροβιτς-Νταντσένκο.^[10] Το 1943, ίδρυσε τη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί έως σήμερα.^[11]

Απεβίωσε από έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 25 Απριλίου 1943, σε ηλικία 84 ετών, στη Μόσχα.^[9]

Το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας του Νεμίροβιτς-Νταντσένκο παρουσίασε έργα του Αντόν Τσέχωφ και του Μαξίμ Γκόρκι με έως τότε άγνωστο νατουραλισμό και πλήρη εκφραστικότητα. Επιπλέον, το θέατρό του ανέβασε ιδιαίτερα επιτυχημένες δραματοποιήσεις έργων του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι και του Λέων Τολστόι.Έχει λεχθεί ότι «αν ο Στανισλάφσκι ήταν η ψυχή του Θεάτρου Τέχνης, τότε ο Νεμίροβιτς ήταν η καρδιά του».

Ο Νεμίροβιτς-Νταντσένκο διαμόρφωσε το υποκριτικό και σκηνοθετικό ύφος του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, το οποίο έγινε γνωστό για το «σύνολο των ηθοποιών» και την ιδιαίτερη «ατμόσφαιρά» του. Χάρη στις σκηνοθετικές και παραγωγικές του ικανότητες, το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας θεωρούνταν, την εποχή εκείνη, το κορυφαίο θέατρο στη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, ο Νεμίροβιτς δεν κατέγραψε τη δική του υποκριτική «μέθοδο», και έτσι είναι γνωστή μόνο η «μέθοδος του Στανισλάφσκι». Υπήρξε ένας από τους πρώτους τιμώμενους με τον τίτλο του Καλλιτέχνη του Λαού της ΕΣΣΔ το 1936. Αργότερα, του απονεμήθηκαν το Τάγμα του Λένιν (3 Μαΐου 1937) και το Κρατικό Βραβείο Στάλιν (1942, 1943).^[9]

• Αδελφοί Καραμάζοφ (1910)
• Ανάσταση (1930)
• Άννα Καρενίνα (1937)
• Τρεις αδελφές (1940)