θεν ὁ κηπουρός μας μὲ τὰς δύο ἡμιόνους; Οὔτε χωρικὸς ἦλθεν οὔτε ἡμίονοι ἐφάνησαν.— Ἠρώτησε διατί ἡ κίνησις καὶ πόθεν οἱ ὁπλοφόροι; Οἱ ὁπλοφόροι ἦσαν Σάμιοι φεύγοντες τοὺς Τούρκους καὶ ὁ Λογοθέτης ἦτο μετ’ αὐτῶν.
Ὁ Λογοθέτης ἐντὸς τοῦ χωρίου διωκόμενος ὑπὸ τῶν Τούρκων! Ἡμεῖς δὲ ἤλθομεν εἰς Ἅγιον Γεώργιον, διὰ ν’ ἀποφύγωμεν τοὺς Τούρκους! Καὶ οὔτε ὁ σύντεκνος εἰς τὸ χωρίον οὔτε ὁ κηπουρός μας, ἡμεῖς δ’ ἐκεῖ εἰς τὸν δρόμον, ἀπηυδημένοι, ἄνευ τροφῆς, ἄνευ καταφυγίου, ἄνευ ὁδηγοῦ!
Ὁ χωρικὸς μᾶς ἐλυπήθη καὶ μᾶς ἐδέχθη εἰς τὴν καλύβην του. Εἰσήλθομεν ὅλοι ἐντὸς αὐτῆς καὶ ἐκαθήμεθα περιμένοντες τὸν κηπουρόν. Ἀπὸ τῆς πρωΐας ἤμεθα ἄσιτοι. Ὁ φιλόξενος χωρικός μᾶς ἠρώτησεν ἂν πεινῶμεν, καὶ μᾶς ἐπρόσφερε τὸ πτωχικὸν δεῖπνόν του, ἀλλ’ ὁ πατήρ μου τὸν ηὐχαρίστησε, μὴ θελήσας νὰ τοῦ στερήσωμεν τὸν ἄρτον του.
Ἐν τούτοις αἱ ὧραι παρήρχοντο καὶ ὁ κηπουρὸς δὲν ἐφαίνετο, αἱ δὲ ἀδελφαί μου ἐπείνων. Μ’ ἔστειλεν ὁ πατήρ μου ν’ ἀγοράσω ὅ, τι εὕρω καὶ ἐξηρχόμην πρὸς τοῦτο τῆς καλύβης, ὅτε εἶδον αἴφνης εἰς τὸ φῶς τοῦ δύοντος ἡλίου γενικὴν ἐνώπιόν μου παραζάλην. Αἱ γυναῖκες ἔτρεχον μὲ τὰ βρέφη εἰς τὴν ἀγκάλην, οἱ ἄνδρες μὲ βάρη ἐπὶ τῶν χειρῶν, φράσεις διακεκομ-
