Ὅταν ὑπάρχῃ ἡ ἀπαιτουμένη δόσις ψυχολογιακῆς προδιαθέσεως, δὲν ἀπαιτεῖται πολὺ πρὸς διάδοσιν πανικοῦ φόβου. Ἀτυχῶς δὲ ὑπῆρχε λόγος ἰσχυρὸς πρὸς ὕπαρξιν τοιαύτης προδιαθέσεως. Διότι τῶν Τούρκων ὁ ἐρεθισμὸς ὁσημέραι ηύξανεν, ἦσαν δὲ γνωσταὶ αἱ ἐν τῇ συνοικία των συναθροίσεις, καὶ εἶχον ἀκουσθῆ ἀπειλαὶ προσεχοῦς ἐπιθέσεως. Ἀλλ’ ἐγὼ οὐδὲν εἰσέτι περὶ τούτων ἐγνώριζον, οὐδὲ προέβλεπον νέας κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην συγκινήσεις.
Ἀπεχαιρέτισα λοιπὸν τοὺς Ἑβραίους, ἐδίπλωσα ἐπὶ τοῦ στήθους τὸ φόρεμα πρὸς πλειοτέραν προφύλαξιν τοῦ ἐντὸς τοῦ κόλπου μου σάκκου, καὶ ἐκίνησα διὰ νὰ ἐπιστρέψω εἰς τὰ ἴδια. Ἀλλὰ μόλις εἰσέβην εἰς τὴν κεντρικὴν τῆς ἀγορᾶς ὁδόν, ἀκούω κραυγὰς ἐκ νέου καὶ ἀλαλαγμούς, καὶ πρὶν ἔτι λάβω τὸν καιρὸν ν’ ἀποσυρθῶ ἡ προφυλαχθῶ, εὑρίσκομαι ἐντὸς σμήνους Τούρκων τρεχόντων μὲ τὰ ξίφη εἰς χεῖρας γυμνά. Πῶς δὲν μὲ κατεπάτησαν, δὲν μὲ ἐφόνευσαν, δὲν δύναμαι καὶ τώρα εἰσέτι νὰ ἐννοήσω.
Τὸ ρεῦμα μὲ παρέσυρε. Ἔτρεχον κ’ ἐγὼ μετ’ αὐτῶν. Ἥρπαζον ἐδῶ κ’ ἐκεῖ λακτίσματα και γρονθοκοπήματα, ἀλλ’ ἔτρεχον, ἔτρεχον κατάτρομος, μή γνωρίζων οὔτε ποῦ πηγαίνω, οὔτε τί θ’ ἀπογίνω, ἀλλ’ οὐδὲ σκεπτόμενος περὶ τούτου. Ἦτο ὡς ὄνειρον, ἀλλ’ ὄνειρον φρικτόν. Ἐγνώριζον κάλλιστα τὰς ὁδοὺς
