ἐξεμυστηρεύθην δὲ κ’ ἐγὼ τὸ ὄνομα καὶ τὴν καταγωγήν μου, ἀλλ’ οὐχὶ καὶ τὸν κύριον τῆς ἐπανόδου μου σκοπόν. Τὸν ἐξώρκισα νὰ μὴ φανερώσῃ εἰς οὐδένα ὅτι εἶμαι Χῖος ἐκ τοῦ Κάστρου. Μοὶ τὸ ὑπεσχέθη καὶ ἐτήρησε τὴν ὑπόσχεσίν του, καθ’ ὅλην δὲ τὴν διάρκειαν τῆς ἐπὶ τῆς νήσου διατριβῆς μου μ’ ἐπροστάτευσε καὶ μοῦ ἐχρησίμευσεν ὡς φίλος ἀληθής. Νέα αὕτη προσθήκη εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀγαθῶν ψυχῶν, τῶν ὁποίων ἡ παρήγορος συμπάθεια μ’ ἐλέησεν, ἐνόσῳ διηρχόμην τὴν μακρὰν τοῦ κλαυθμῶνος κοιλάδα.
Ὅταν ἐπλησιάσαμεν εἰς τὸ χωρίον του, ὁ καλὸς Παντελῆς ἀπέθεσε τὰ βαρέλιά μου ἐντὸς πατητηρίου ἠρειπωμένου εἰς τὴν ἄκραν ἀμπελῶνος παρὰ τὸν δρόμον, καὶ μὲ παρήγγειλε νὰ τὸν περιμένω ἐκεῖ, διὰ νὰ ὑπάγῃ πρῶτος ἐκεῖνος μὲ τὸ ζῶόν του καὶ ἐξετάσῃ μὴν εὑρίσκωνται Τοῦρκοι εἰς τὸ χωρίον. Ἐκάθησα ἐπὶ κορμοῦ ἐλαίας εἰς τοῦ τοίχου τὴν σκιὰν καὶ ἐπερίμενον βλέπων τὴν στροφὴν τοῦ δρόμου, ὅθεν ἤλπιζον νὰ προβάλῃ ἐντὸς ὀλίγου ὁ Παντελῆς ἐπιστρέφων.
Ἦτον ἡσυχία περὶ ἐμὲ ἄκρα καὶ μόνοι οἱ τέττιγες ἐνθουσιῶντες ὑπὸ τὰς ἀκτῖνας τοῦ ἡλίου διέκοπτον τῆς ἐξοχῆς τὴν σιωπήν. Αἴφνης γέλωτες παιδικοὶ ἀντήχησαν πλησίον μου.Ἔστρεψα τὴν κεφαλὴν
