χον μόνην τὴν δοθεῖσαν παρὰ τοῦ Νέγρη ὑπόσχεσιν, ὅτι θὰ μὲ τοποθετήσῃ ὅταν καὶ ἀφοῦ τὸ Ναύπλιον ἁλωθῇ. Ἀλλ’ ἐντός μου ἔλεγε κάτι, ὅτι τὸ στάδιόν μου δὲν ἦτον ἐκεῖ. Αἱ οἰκογενειακαὶ παραδόσεις καὶ ἡ ὅλη ἀγωγή μου μ’ ἐσχημάτισαν ἔμπορον, καὶ συνῃσθανόμην ὅτι προορισμός μου ἦτο τὸ ἐμπόριον, ὅτι δι’ αὐτοῦ καὶ μόνου ἠδυνάμην νὰ προοδεύσω ἀποκαθιστάμενος χρήσιμος εἰς ἐμὲ αὐτόν, εἰς τὴν οἰκογένειαι καὶ εἰς τὴν πατρίδα.
Ἀλλὰ πόθεν ν’ ἀρχίσω; Ποῦ ἡ βάσις ἐπὶ τῆς ὁποίας νὰ στηρίξω τὰς ἐνεργείας μου; Ἰδοὺ ἡ δυσκολία. Ἐπερίσσευον μετὰ τὸν ἐνταφιασμὸν τοῦ πατρός μου ὀλίγα χρήματα ἐκ τῆς πωλήσεως τοῦ δακτυλιδίου, ἀλλὰ τὸ ποσὸν ἦτον ἀσήμαντον καὶ μόλις ἐξήρκει διὰ τὴν ἐκ Σπετσῶν ἀναχώρησιν, περὶ τῆς ὁποίας ἤρχισα ἀμέσως τότε νὰ σκέπτωμαι.
Δὲν ἦσαν αἱ Σπέτσαι ὁ ἁρμόδιος δι’ ἐμὲ τόπος. Τὸ ἐμπόριον ἀπαιτεῖ τάξιν καὶ ἀσφάλειάν τινα καὶ ἡσυχίαν. Ἀλλὰ πῶς ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπικρατῶσι τὰ στοιχεῖα ταῦτα τῆς κοινωνικῆς εὐημερίας ἐπὶ τῆς ἡρωϊκῆς ἐκείνης νήσου, ἐνόσῳ οἱ πολῖταί της, θυσιάζοντες καὶ ζωὴν καὶ περιουσίαν εἰς τὴν ἄνισον κατὰ τοῦ ἐχθροῦ πάλην, ἀπέκτων ἐξ ἀνάγκης ὡς ἕξεις τὴν περιφρόνησιν τῆς ζωῆς, τὴν ὑπερίσχυσιν τῆς βίας καὶ τὴν αὐτοδικίαν; Ταῦτα ἦσαν φυσικαὶ τῶν
