Πρὸ ἐτῶν πολλῶν, μετὰ τὸ τραγικὸν τέλος τοῦ μεγάλου διερμηνέως Μαυρογένη, ὁ υἱός του οὗτος καὶ ἡ ἀδελφή του κατέφυγον εἰς Χίον, εἰς τρυφερὰν ἔτι ἡλικίαν ἀμφότεροι, καὶ ἔζων ἐκεῖ, πλησίον τῆς οἰκίας τοῦ ἐκ μητρὸς πάππου μου, ὅπου συχνάζοντες συνεδέθησαν διὰ παιδικῆς φιλίας μετὰ τῆς μητρός μου. Ἔκτοτε ἀνεχώρησαν, ἀλλ’ ἡ μήτηρ μου δὲν τοὺς ἐλησμόνησε, κρίνουσα δὲ ἐκ τῶν ἰδίων αἰσθημάτων μὲ παρεκίνει νὰ μεταβῶ εἰς Τῆνον καὶ νὰ ζητήσω ἐπ’ ὀνόματί της τὴν προστασίαν τῶν φίλων της. Ἐδίσταζον καὶ ἐταλαντευόμην. Πῶς νὰ παρουσιασθῶ; ἔλεγον· δὲν γνωρίζουσι τὸ πατρικόν μου ὄνομα. Ἐνθυμοῦνται ἆρά γε τὸ τῆς μητρικῆς μου οἰκογενείας μετὰ τοσούτων ἐτῶν παρέλευσιν; Καὶ ἂν τὸ ἐνθυμοῦνται θὰ μὲ ἀναγνωρίσωσι, θὰ μὲ ὑποδεχθῶσιν ὡς παλαιᾶς φίλης υἱόν; Ἀλλ’ αἱ προτροπαὶ τῆς μητρὸς καὶ ἡ ἀνάγκη ἐνίκησαν τοὺς δισταγμοὺς καὶ τὴν δειλίαν μου, καὶ ἐπιβιβασθεὶς εἰς μικρὸν Μυκόνιον πλοιάριον ἀφίχθην μίαν ἑσπέραν εἰς Τῆνον.
Ὅτε ἀπέβην εἰς τὴν παρὰ τὸν αἰγιαλὸν μικρὰν πλατεῖαν, ἦτον ἤδη νύξ. Δὲν εἶχον ποῦ νὰ ζητήσω φιλοξενίαν. Ἐκεῖ ἐπὶ τῆς πλατείας εἶδον καφενεῖον ἀνοικτόν. Ἐζήτησα καὶ ἔλαβον τὴν ἄδειαν νὰ διανυκτερεύσω ἐντὸς αὐτοῦ, καὶ κατέλαβον εἰς τὸ βάθος του μίαν σανίδα ἀποτελοῦσαν κάθισμα διὰ νὰ κοιμηθῶ.
