Μουσείο Τέχνης του Νουκούς
Συντεταγμένες: 42°27′56.27574″N 59°36′48.81143″E / 42.4656321500°N 59.6135587306°E
Το Μουσείο Τέχνης του Νουκούς, ή πιο σωστά το Κρατικό Μουσείο Τεχνών της Δημοκρατίας του Καρακαλπακστάν που ονομάστηκε από τον Ι. Β. Σαβίτσκι (καρακαλπακικά: I.V.Savitskiy atındaǵı Qaraqalpaqstan mámleketlik kórkem-óner múzeyi, ουζμπεκικά:I.V.Savitskiy nomidagi Qoraqalpogʻiston davlat sanʼat muzeyi),[1] βρίσκεται στο Νουκούς, στο Καρακαλπακστάν[2] και φιλοξενεί τη δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή έργων τέχνης ρωσικής πρωτοπορίας στον κόσμο, καθώς και γκαλερί αρχαιοτήτων και λαϊκής τέχνης από το Καρακαλπακιστάν. Συνολικά, υπάρχουν περισσότερα από 82.000 αντικείμενα στις συλλογές του μουσείου.
| Μουσείο Τέχνης του Νουκούς | |
|---|---|
| μουσείο | |
 | |
 | |
| Γεωγραφικές συντεταγμένες | 42°27′56″N 59°36′49″E |
| Χώρα | Ουζμπεκιστάν |
| Έναρξη κατασκευής | 1966 |
| Ολοκλήρωση | 1966 |
| Ιστότοπος | |
| Επίσημος ιστότοπος | |
 Πολυμέσα | |
| Δεδομένα () | |
Το μουσείο χαρακτηρίστηκε από την εφημερίδα The Guardian ως το Λούβρο του Ουζμπεκιστάν.[3]
Ιστορία του μουσείου
Επεξεργασία.jpg)
Το Μουσείο Τέχνης του Νουκούς ιδρύθηκε το 1966 κατόπιν εντολής του Ιγκόρ Σαβίτσκι, ο οποίος έγινε ο πρώτος επιμελητής του μουσείου.[4] Αρχικά, το μουσείο εξέθεσε αρχαιολογικά ευρήματα από το Καρακαλπακστάν, συμπεριλαμβανομένων και από τα Φρούρια της Χορεσμίας, αντίγραφα κλασικών αρχαιοτήτων και λαϊκή τέχνη από το Καρακαλπακστάν. Η πλειονότητα των εκθεμάτων συλλέχθηκε προσωπικά από τον Σαβίτσκι.
Ο Σαβίτσκι ήθελε να εμπνεύσει την επόμενη γενιά Καρακαλπάκων καλλιτεχνών και άρχισε να συλλέγει έργα σύγχρονων καλλιτεχνών της Κεντρικής Ασίας.[5] Αγόρασε επίσης έργα τέχνης Ρώσων καλλιτεχνών που είχαν ζωγραφίσει στην Κεντρική Ασία ή είχαν επηρεαστεί από αυτήν. Αυτά περιλάμβαναν έργα Κονστρουκτιβισμού, Κυβισμού, Φουτουρισμού και Νεο-Πρωτογονισμού, τα οποία είχαν απαγορευτεί από τον Στάλιν τη δεκαετία του 1930 και θεωρούνταν εκφυλισμένες μορφές τέχνης.[6]
Οι αρχές του Καρακαλπακστάν είχαν «κάποια επίγνωση» των αποκτήσεων του Σαβίτσκι, αλλά δεν περιόρισαν το έργο του ως επιμελητή.[5]
Η συντριπτική πλειοψηφία των έργων τέχνης που συνέλεξε ο Σαβίτσκι δεν εκτέθηκαν ποτέ στο μουσείο. Μόνο με την Περεστρόικα το 1985, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, και στη συνέχεια με την ανεξαρτησία του Ουζμπεκιστάν το 1991, έγινε αντιληπτή η πλήρης έκταση της συλλογής και η σημασία της.[7]
Ένα νέο κτίριο κατασκευάστηκε για το Μουσείο Τέχνης το 2003 και έκτοτε ο χώρος έχει επεκταθεί με δύο επιπλέον κτίρια.[8] Αυτά περιλάμβαναν τον απαραίτητο επιπλέον εκθεσιακό χώρο και επίσης ένα ειδικά κατασκευασμένο κέντρο αρχειοθέτησης και αποθήκευσης.
Αβάν-γκαρντ τέχνη
ΕπεξεργασίαΗ συλλογή αβάν-γκαρντ τέχνης στο Μουσείο Τέχνης είναι μία από τις καλύτερες στον κόσμο, δεύτερη σε μέγεθος μόνο μετά από αυτή του Ρωσικού Μουσείου στην Αγία Πετρούπολη. Συνολικά, το μουσείο διαθέτει περίπου 10.000 αβάν-γκαρντ έργα τέχνης, όπως πίνακες ζωγραφικής, χαρακτικά, γλυπτά και γραφικά.[9]
Το Μουσείο Τέχνης του Νουκούς διαθέτει περίπου 100 πίνακες του Αλεξάντερ Βόλκοβ, περισσότερους από οποιοδήποτε άλλο μουσείο στον κόσμο.[5] Θεωρούμενος ως ο πατέρας της Ουζμπεκικής πρωτοπορίας, ο Βόλκοβ πειραματίστηκε με τον Κυβισμό και τον Κονστρουκτιβισμό. Μόνο ένας από αυτούς τους πίνακες θα έφτανε τα 2 εκατομμύρια λίρες σε δημοπρασία.[6]
Το μουσείο διαθέτει επίσης 1.000 πίνακες, σκίτσα και ημιτελή έργα του Ταράσοφ, καθώς και 400 πίνακες και 1.600 γραφικά του Σταυρόφσκι. Ο Ουράλ Τανσίκμπαγιεφ, Λαϊκός Καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ, εκπροσωπείται επαρκώς: ενδιαφερόταν για τον Φωβισμό και τον Γαλλικό Εξπρεσιονισμό, αλλά ήταν επίσης πολεμικός καλλιτέχνης και έκανε σχέδια για το μπαλέτο. Τα μόνα γνωστά σωζόμενα έργα τέχνης του Βλαντιμίρ Λυσένκο (συμπεριλαμβανομένου του "Ο Ταύρος", που έχει γίνει το έμβλημα του μουσείου), ανήκουν όλα και εκτίθενται στο μουσείο.[6]
Πολλοί από τους καλλιτέχνες των οποίων τα έργα εκτίθενται στο Μουσείο Τέχνης του Νουκούς εκκαθαρίστηκαν από τον Στάλιν. Ο Νικολάεφ συνελήφθη για τη σεξουαλικότητά του,[5] ο Κούρζιν φυλακίστηκε και εξορίστηκε για αντισοβιετική προπαγάνδα,[10] και ο Σολόκοφ εξορίστηκε σε στρατόπεδο εργασίας.[5] Ο Λυσένκο συνελήφθη και περιορίστηκε σε ψυχιατρικό άσυλο για μεγάλο μέρος της ζωής του λόγω της τέχνης του. Το έργο τους υποτίθεται ότι θα καταστρεφόταν, αλλά ο Σαβίτσκι αναγνώρισε την καλλιτεχνική και πολιτική του σημασία και φρόντισε να διασωθεί.[3]
Επιμελητές
ΕπεξεργασίαΟ Ρώσος ζωγράφος, αρχαιολόγος και συλλέκτης, Ιγκόρ Σαβίτσκι, επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Καρακαλπακστάν το 1950 για να συμμετάσχει στην Αρχαιολογική και Εθνογραφική Αποστολή της Χορασμίας.[11] Αργότερα μετακόμισε στο Νουκούς, την πρωτεύουσα του Καρακαλπακστάν, και συγκέντρωσε εκτενή συλλογή από κοσμήματα, χαλιά, νομίσματα, ρούχα και άλλα αντικείμενα του Καρακαλπακστάν. Ο Σαβίτσκι έπεισε τις αρχές του Καρακαλπακστάν για την αξία της ίδρυσης ενός κρατικού μουσείου στο Νουκούς και όταν άνοιξε διορίστηκε ο πρώτος επιμελητής του. Ήταν ο Σαβίτσκι που συγκέντρωσε την εξαιρετική συλλογή πρωτοποριακής τέχνης του μουσείου, διακινδυνεύοντας τη ζωή και την ελευθερία του για να αποκτήσει απαγορευμένα έργα τέχνης.[3]
Η Μαρίνικα Μπαμπαναζάροβα διαδέχθηκε τον Σαβίτσκι ως επιμελήτρια του Μουσείου Τέχνης του Νουκούς το 1984. Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Τέχνης της Τασκένδης και έλαβε επίσης εκπαίδευση στο Λούβρο και στο Βρετανικό Μουσείο.[12] Παρουσίασε περισσότερες από 20 εκθέσεις στη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και στο Ουζμπεκιστάν. Τα δοκίμιά της έχουν συμπεριληφθεί σε πέντε καταλόγους εκθέσεων, συμπεριλαμβανομένου του best-seller Avangard, ostanovlennyi na begu (Η Πρωτοπορία Σταμάτησε να Τρέχει).[13] Η Μπαμπαναζάροβα απολύθηκε αμφιλεγόμενα από το μουσείο το 2015,[14] αλλά έλυσε τις διαφορές με το Ίδρυμα Ανάπτυξης Τέχνης και Πολιτισμού και ήταν στην επιτροπή συνέντευξης για τον διορισμό του Τιγκράν Μκρτίτσεφ στη θέση του διευθυντή το 2019.[15]
Η Γκιουλμπαχάρ Ιζεντάεβα αντικατέστησε τη Μαρίνικα Μπαμπαναζάροβα ως διευθύντρια και επιμελήτρια του μουσείου.[6]
Ο νυν διευθυντής και επιμελητής του Μουσείου Τέχνης του Νουκούς είναι ο Τιγκράν Μκρτύτσεφ, Ρώσος αρχαιολόγος και ιστορικός τέχνης που γνώριζε προσωπικά τον Ιγκόρ Σαβίτισκι. Προηγουμένως διετέλεσε αναπληρωτής διευθυντής του Μουσείου Ανατολίτικης Τέχνης στη Μόσχα και στη συνέχεια διευθυντής του Μουσείου Ρέριχ. Υπήρξε επίσης υπότροφος στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη.[15]
Παραπομπές
Επεξεργασία- ↑ «The State Museum of Arts of the Republic of Karakalpakstan named by Savitsky :: Main page». Official website of the museum. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2022.
- ↑ Barry, Ellen (7 Μαρτίου 2011). «'Decadent' Russian Art, Still Under the Boot's Shadow (Published 2011)». The New York Times (στα Αγγλικά). ISSN 0362-4331. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- 1 2 3 Moore, Suzanne (21 Μαΐου 2019). «The lost Louvre of Uzbekistan: the museum that hid art banned by Stalin». The Guardian (στα Αγγλικά). ISSN 0261-3077. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- ↑ Bissell, Tom, 1974- (2003). Chasing the sea : being a narrative of a journey through Uzbekistan, including descriptions of life therein, culminating with an arrival at the Aral Sea, the world's worst man-made ecological catastrophe, in one volume. Gift in honor of the 50th Anniversary of the Peace Corps (Library of Congress) (1st έκδοση). New York: Pantheon Books. ISBN 0-375-42130-0.
- 1 2 3 4 5 Ibbotson, Sophie (24 Ιουλίου 2019). «How one man defied Stalin and risked death by firing squad to conceal outlawed art from the Soviets». CityAM (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- 1 2 3 4 Ibbotson, Sophie (28 Οκτωβρίου 2019). «The Art the USSR Didn't Want You To See». Amuse (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- ↑ Kinzer, Stephen (4 Ιανουαρίου 1998). «ART; In a Far Desert, a Startling Trove of Art (Published 1998)». The New York Times (στα Αγγλικά). ISSN 0362-4331. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- ↑ «Savitsky Museum of Art». Archnet. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- ↑ Nelson, George (8 Μαΐου 2019). «Uzbekistan's troubled Nukus Museum embroiled in new row». www.theartnewspaper.com. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- ↑ «Kurzin Mikhail». www.savitskycollection.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- ↑ Ibbotson, Sophie (2020). Uzbekistan. United Kingdom: Bradt Guides Ltd. σελ. 281. ISBN 9-781784-771089.
- ↑ «Marinika Babanazarova | Eurasia Foundation». www.eurasia.org. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- ↑ Avangard, ostanovlennyĭ na begu. Kovtun, E. F. (Evgeniĭ Fedorovich), Babanazarova, M. M. (Marinika M.), Gazieva, Ė. D. (Ėlʹmira D.), Ковтун, Е. Ф. (Евгений Фёдорович), Бабаназарова, М. М. (Мариника М.), Газиева, Э. Д. (Эльмира Д.). Leningrad: Izd-vo "Avrora". 1989. ISBN 5-7300-0223-8.
- ↑ «Savitsky Museum Director Abruptly Fired». artnet News (στα Αγγλικά). 26 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.
- 1 2 Kishkovsky, Sophie (19 Ιουλίου 2019). «Uzbekistan's Nukus Museum names new director». www.theartnewspaper.com. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020.