Μετάβαση στο περιεχόμενο

Λευκή σάρκα...μαύρη ψυχή

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Λευκή σάρκα...μαύρη ψυχή
Anima nera
ΣκηνοθεσίαΡομπέρτο Ροσελίνι[1][2]
ΠαραγωγήGianni Hecht Lucari
ΣενάριοΤζουζέπε Πατρόνι Γκρίφι και Ρομπέρτο Ροσελίνι
ΠρωταγωνιστέςΒιτόριο Γκάσμαν[2], Νάντια Τίλλερ, Ανέτ Στρόιμπεργκ, Υβόν Σανσόν, Ντανιέλα Ιλιότσι και Ελεονόρα Ρόσι Ντράγκο
ΜουσικήΠιέρο Πικιόνι
ΦωτογραφίαLuciano Trasatti
ΜοντάζΝτανιέλε Αλαμπίσο
ΕνδυματολόγοςMarcella De Marchis
Πρώτη προβολή
  • 12 Αυγούστου 1962 (1962-08-12) (Ιταλία)
  • 16 Δεκεμβρίου 1963 (1963-12-16) (Αθήνα)
Διάρκεια88 λεπτά
ΠροέλευσηΙταλία και Γαλλία
ΓλώσσαΙταλικά
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Το Λευκή σάρκα...μαύρη ψυχή (Πρωτότυπος τίτλος: Anima nera) είναι Ιταλική δραματική ταινία του 1962 σε σκηνοθεσία του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι. Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με τον Άλφιο Βανταρνίνι, το οποίο είναι βασισμένο στο θεατρικό έργο Anima nera του Τζουζέπε Πατρόνι Γκρίφι. [3] [4] [5] Πρωταγωνιστούν οι Βιτόριο Γκάσμαν, Νάντια Τίλλερ, Αννέτ Στρούμπεργκ και Ελεονόρα Ρόσσι Ντράγκο.

Η Νάντια Τίλλερ με τον Βιτόριο Γκάσμαν σε σκηνή από την ταινία.

Αφού έζησε μια αμφίβολη και απερίσκεπτη ζωή για πολλά χρόνια, ο Αντριάνο αποφασίζει να παντρευτεί τη Μαρτσέλα, μια κοπέλα από μια εύπορη οικογένεια. Ωστόσο, η οικογένεια της Μαρτσέλας το αποδοκιμάζει και διακόπτει τους δεσμούς. Το ταραγμένο παρελθόν του Αντριάνο επανέρχεται στην επιφάνεια όταν η Όλγα, μια γυναίκα που τον συνήθιζε να συντηρεί, επιστρέφει ζητώντας την αποπληρωμή ενός παλιού χρέους.

Για να ανταποκριθεί σε αυτές τις υποχρεώσεις, ο Αντριάνο πρέπει να δεχτεί μια κληρονομιά από έναν ευγενή στο Τορίνο. Αυτό αποκαλύπτει μια περίπλοκη σχέση που είχε με τον ευγενή. Όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται στη Μαρτσέλα από την αδερφή του εκλιπόντος, εκείνη αηδιάζει και αποφασίζει να εγκαταλείψει τον Αντριάνο. Σε αυτό το σημείο, ξεκινά μια σχέση με τη Μιμόζα, μια γυναίκα με αμφίβολη φήμη.

Μετανιώνοντας για την απόφασή της, η Μαρτσέλα επιστρέφει σπίτι και βρίσκει εκεί τη Μιμόζα. Η Μιμόζα την επιπλήττει ότι δεν καταλαβαίνει τον Αντριάνο, και η Μαρτσέλα φαίνεται να δέχεται την κριτική. Προσπαθεί να ξαναχτίσει τη σχέση τους, αλλά θέτει τον όρο ότι ο Αντριάνο πρέπει να απορρίψει την κληρονομιά. Παρά τις προσπάθειές της να τον πείσει, ο Αντριάνο, βαριεστημένος, το δέχεται, προσποιούμενος μόνο ότι ακούει.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 12 Αυγούστου 1962 στην Ιταλία. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 16 Δεκεμβρίου 1963 και προβλήθηκε στους κινηματογράφους «Αττικόν» και «Αρζεντίνα» της Αθήνας.[6]

Ο Μάριος Πλωρίτης έδωσε μια αρνητική κριτική στην ταινία το 1963, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως πρόκεται για ένα φλύαρο, στατικό, πληκτικό φιλμ που μοίρασε τη διαλογική μάχη του σε αυτοκίνητα, χορούς και ακρογιαλιές, χωρις να καταφέρει ούτε τη θεατρικότητα να σπάσει, ούτε τη δραματικότητα του (θεατρικού) έργου να αναπλάσει. Ακόμη και η ερμηνεία είναι ουδέτερη, όταν δεν είναι κάκιστη - όπως της Αννέτ Στρούμπεργκ που φαντάζεται να παίζει, οταν νιαουρίζει σαν χαδιάρα η ανεχεντρωμένη γάτα..[7]

  1. www.imdb.com/title/tt0054630/. Ανακτήθηκε στις 7  Απριλίου 2016.
  2. 1 2 www.filmaffinity.com/en/film923260.html. Ανακτήθηκε στις 7  Απριλίου 2016.
  3. Roberto Chiti· Roberto Poppi (1991). Dizionario del cinema italiano. I film. Gremese Editore, 1992. ISBN 8876055932.
  4. Isabella Rossellini. Nel nome del padre, della figlia e degli spiriti santi. Un ricordo di Roberto Rossellini. Contrasto DUE, 2006. (ISBN 9788869650079).
  5. Gianni Rondolino. Rossellini. UTET, 2006. (ISBN 9788802073590).
  6. «Η ζωή της πόλεως» (PDF). Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος. Εφημερίδα Ελευθερία. 15 Δεκεμβρίου 1963. σελ. . Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2025.
  7. «ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ» (PDF). Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος. Εφημερίδα Ελευθερία. 18 Δεκεμβρίου 1963. σελ. . Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2025.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]