Βαρβάρα Αλεξέεβνα Γιακόβλεβα
| Βαρβάρα Αλεξέεβνα Γιακόβλεβα | |
|---|---|
.jpg) | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Варвара Алексеевна Яковлева (Ρωσικά) |
| Γέννηση | 1880 Τβερ |
| Θάνατος | 18 Ιουλίου 1918 Αλαπάεβσκ |
| Συνθήκες θανάτου | θανατική ποινή |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ρωσική Αυτοκρατορία |
| Eορτασμός αγίου | 5 Ιουλίου |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Ρωσικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | μοναχή |
H Βαρβάρα Αλεξέεβνα Γιακόβλεβα (ρωσικά: Варвара Алексеевна Яковлева; 1880 – 18 Ιουλίου 1918, ονομαζόμενη Μοναχή Βαρβάρα (ρωσικά: Инокиня Варвара), ήταν Ρωσίδα ορθόδοξη μοναχή στο μοναστήρι της Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φιοντόροβνα.
Σκοτώθηκε από τους Μπολσεβίκους μαζί με τη μεγάλη δούκισσα και τον πρίγκιπα Ιωάννη Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας, τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας, τον πρίγκιπα Ιγκόρ Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας, τον μεγάλο δούκα Σεργκέι Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας, τον Φιοντόρ Ρεμέζ, γραμματέα του Μεγάλου Δούκα Σεργκέι, και τον πρίγκιπα Βλαντιμίρ Παύλοβιτς Πάλεϊ στο Αλαπάεφσκ.
Αργότερα αγιοποιήθηκε ως μάρτυρας τόσο από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας όσο και από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εντός Ρωσίας.
Βιογραφία
ΕπεξεργασίαΥπάρχουν πολύ λίγες αξιόπιστες πληροφορίες για τη ζωή της πριν εισέλθει στο Μοναστήρι Μάρθας και Μαρίας. Σύμφωνα με έγγραφα, καταγόταν από το Τβερ. Έφτασε στο Μοναστήρι από τη Γιάλτα στις 20 Αυγούστου 1910. Το 1911, ήταν 31 ετών[1].
Η Βαρβάρα Αλεξέεβνα Γιακόβλεβα, μικροκαμωμένη στο ανάστημα και βαθιά ευσεβής, υπηρέτησε τη Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ πριν γίνει μοναχή[2]. Το παρατσούκλι της ήταν Βάρια[3].
Η Μεγάλη Δούκισσα και άλλες γυναίκες εκάρησαν επίσης μοναχές τότε. Ως αδελφές του μοναστηριού της Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ, οι γυναίκες ήταν γνωστές σε όλη τη Μόσχα για τις πράξεις φιλανθρωπίας που έκαναν. Μετέφεραν φαγητό στα σπίτια των φτωχών, δημιούργησαν ένα σπίτι για γυναίκες, που έπασχαν από φυματίωση, ίδρυσαν ένα νοσοκομείο για τη φροντίδα των αρρώστων, καθώς και σπίτια για άτομα με σωματική αναπηρία, έγκυες γυναίκες και ηλικιωμένους. Ίδρυσαν επίσης ένα ορφανοτροφείο. Οι φιλανθρωπικές τους προσπάθειες αργότερα εξαπλώθηκαν σε άλλες πόλεις της Ρωσίας[4].
Εξορία και θάνατος
ΕπεξεργασίαΗ Γιακόβλεβα συνόδευσε οικειοθελώς τη Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ, όταν συνελήφθη μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 και στάλθηκε στην εξορία[5]. Η ομάδα περιορίστηκε στην Αικατερινούπολη και αργότερα στο Αλαπάεφσκ. Το απόγευμα της 18ης Ιουλίου 1918 οδηγήθηκαν στο δάσος έξω από το Αλαπάεφσκ υπό την απειλή όπλου, χτυπήθηκαν με ρόπαλα στο πίσω μέρος του κεφαλιού και ρίχτηκαν ένας προς έναν σε ένα φρεάτιο ορυχείου στο δάσος. Όλοι εκτός από τον Μεγάλο Δούκα Σεργκέι Μιχαήλοβιτς, ο οποίος είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι, επέζησαν της πτώσης. Ακούγονταν να τραγουδούν ύμνους από τον πάτο του φρέατος. Ένας προς έναν έχασαν τις αισθήσεις τους και πέθαναν[6].
Αγιοποίηση
Επεξεργασία
Το 1981, η Γιακόβλεβα αγιοποιήθηκε ως «νεομάρτυρας» από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία του Εξωτερικού ως θύμα της σοβιετικής καταπίεσης μαζί με τα άλλα μέλη της ομάδας. Τον Απρίλιο του 1992 αγιοποιήθηκε επίσης ως μάρτυρας από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εντός της Ρωσίας. Τον Μάιο του 1982, τα λείψανα της Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεοντόροβνα της Ρωσίας και της Βαρβάρας μεταφέρθηκαν από την κρύπτη της Εκκλησίας της Μαρίας Μαγδαληνής στη Γεθσημανή, όπου ήταν δυνατή μόνο η ιδιωτική προσκύνηση, στην άνω εκκλησία της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής.
Παραπομπές
Επεξεργασία- ↑ Додонов Б. Ф., Копылова О. Н., Крячкова Л. В. «Новые свидетельства к биографиям крестовых сестер Марфо-Мариинской обители милосердия»; // Вестник церковной истории
- ↑ Mager (1998), σελ. 331
- ↑ Mager (1998), σελ. 244
- ↑ "Saint Barbara, the Nun", OCA
- ↑ Mager (1998), σελ. 324
- ↑ Mager (1998), σελ. 334
Πηγές
Επεξεργασία- Μάγερ, Χιούγκο (1998). Ελισάβετ: Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας. Εκδόσεις Carroll and Graf. (ISBN 0-7867-0678-3)