Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Στις 30 Μαΐου, μια αντικομμουνιστική « αντικυβέρνηση » ιδρύθηκε στο [[Σέγκεντ]], στην ηγεσία της οποίας ευρισκόταν ο [[Γκιούλα Κάρολι]]. Τον Ιούνιο, οι διατάξεις της [[Σύνοδος Ειρήνης του Παρισιού (1919)|Συνόδου Ειρήνης του Παρισιού]] έθεσε ένα τέλος στην σύγκρουση μεταξύ Ούγγρων και Τσεχοσλοβάκων. Οι Σύμμαχοι ήσαν μοιρασμένοι αναφορικά με την στάση που θα τηρούσαν απέναντι στο καθεστώς του Μπέλα Κουν: ενώ οι [[Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ]] και [[Γούντροου Ουίλσον]] είχαν υιοθετήσει μετριοπαθείς θέσεις, ο [[Ζωρζ Κλεμανσώ]], αντιθέτως, ήταν αδιάλλακτος απέναντι στους « συνεργούς του Λένιν ». Ο [[Νότια Αφρική|Νοτιοαφρικανός]] [[ΓιάνΓιαν Σματς]] εστάλη προκειμένου να διαπραγματευτεί με τον Μπέλα Κουν, ωστόσο οι διαπραγματεύσεις προσέκρουσαν στο ζήτημα των θέσεων των ρουμανικών στρατευμάτων, τα οποία ο Κουν επιθυμούσε να υποχωρήσουν πέρα του [[Μούρες (ποταμός)|ποταμού Μούρες]]. Για τον ''περιορισμό της κόκκινης απειλής'' στην [[Τρανσυλβανία]] και την [[Βεσσαραβία]], η Γαλλία απέστειλε το [[Ανρί Μπερτελό|Στράτευμα Μπερτελό]] στην [[Βασίλειο της Ρουμανίας|Ρουμανία]], ''προγεφύρωμα της Αντάντ'', το οποίο ευρισκόταν εγκλωβισμένο μεταξύ των δύο κομμουνιστικών καθεστώτων : της Ουγγαρίας και της Ρωσίας. Το σχέδιο του [[Φερντινάν Φος|Στρατάρχη Φος]] της άμεσης επίθεσης του συμμαχικού στρατεύματος εναντίον της Ουγγαρίας, ωστόσο, απορρίφθηκε (καθώς αρκετοί στρατιώτες ήσαν φίλα διακείμενοι προς τα [[Κομμουνισμός|κομμουνιστικά ιδεώδη]]), ενώ ήταν, τελικώς, τα γαλλοσερβικά στρατεύματα του [[Λουί Φρανσέ ντ'Εσπερέ|Φρανσέ ντ'Εσπερέ]] και τα γαλλορουμανικά του Μπερτελό που αναδιοργανώθηκαν, προκειμένου να επέμβουν στην Ουγγαρία και να εκδιώξουν τους Κομμουνιστές από την εξουσία<ref>Miklós Molnar, ''Histoire de la Hongrie'', Hatier, 1996, p. 337.</ref>.