Μετάβαση στο περιεχόμενο

Οφθαλμιατρείο Αθηνών: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Προσθήκη συνδέσμων
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Περιήγηση ιστορικού διαδραστικά
← Προηγούμενη διαφοράΕπόμενη διαφορά →

~blu256 (συζήτηση | συνεισφορές)

2 ομάδες χρηστών
2.187 επεξεργασίες
αναίρεση
Περιεχόμενο που διαγράφηκε Περιεχόμενο που προστέθηκε
ΟπτικήΚώδικας wiki
μ →19ος αιώνας: προσθήκη συνδέσμου wiki
μ →19ος αιώνας: διορθωση τυπογραφικού
Γραμμή 10: Γραμμή 10:
Η επιτροπή των «Οφθαλμιώντων» ενήργησε για την ανεύρεση κατάλληλου οικοπέδου το οποίο, θα έπρεπε να βρίσκεται κοντά στο [[Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών|Πανεπιστήμιο]] ώστε οι φοιτητές της [[Ιατρική|ιατρικής]] να μπορούν να εκπαιδεύονται σ’ αυτό. Το [[1846]] η επιτροπή απευθύνθηκε στον τότε Δημαρχικό Πάρεδρο Σπυρίδωνα Βενιζέλο, από τον οποίο ζήτησε να της παραχωρηθεί οικόπεδο στην περιοχή αυτή. Η κατάσταση των οικονομικών του [[Δήμος Αθηναίων|Δήμου Αθηναίων]] δεν του επέτρεψαν να βοηθήσει στην ανεύρεση του οικοπέδου. Έτσι, η επιτροπή αποφάσισε να διαθέσει για την αγορά ενός οικοπέδου ένα μέρος του ποσού που είχε συγκεντρώσει από εράνους για την ανέγερση του κτιρίου.<ref name="bariami"/>
Η επιτροπή των «Οφθαλμιώντων» ενήργησε για την ανεύρεση κατάλληλου οικοπέδου το οποίο, θα έπρεπε να βρίσκεται κοντά στο [[Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών|Πανεπιστήμιο]] ώστε οι φοιτητές της [[Ιατρική|ιατρικής]] να μπορούν να εκπαιδεύονται σ’ αυτό. Το [[1846]] η επιτροπή απευθύνθηκε στον τότε Δημαρχικό Πάρεδρο Σπυρίδωνα Βενιζέλο, από τον οποίο ζήτησε να της παραχωρηθεί οικόπεδο στην περιοχή αυτή. Η κατάσταση των οικονομικών του [[Δήμος Αθηναίων|Δήμου Αθηναίων]] δεν του επέτρεψαν να βοηθήσει στην ανεύρεση του οικοπέδου. Έτσι, η επιτροπή αποφάσισε να διαθέσει για την αγορά ενός οικοπέδου ένα μέρος του ποσού που είχε συγκεντρώσει από εράνους για την ανέγερση του κτιρίου.<ref name="bariami"/>


Την άνοιξη του [[1847]] βρέθηκε κατάλληλο οικόπεδο έκτασης 1.250 πήχεων στη συμβολή των οδών Βουλεβάρδου και Τυφλοκομείου (σήμερα [[Οδός Πανεπιστημίου|Πανεπιστημίου]] και Σίνα) και στις [[21 Απριλίου]] έλαβε χώρα η τελετή θεμελίωσης του κτιρίου. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το [[1845]] με συνολικό κόστος 26.095 δραχμές, και τα επίσημα εγκαίνια του νοσοκομείου έγιναν στις [[14 Ιουνίου]], παρουσία του [[Όθων Α΄ της Ελλάδας|Όθωνα]] και της [[Αμαλία της Ελλάδας|Αμαλίας]]<ref name="mixanitouxronou"/>. Η ίδρυση του Οφθαλμιατρείου συνέπεσε χρονικά με την ίδρυση των πρώτων ειδικών ιατρικών κέντρων σε Ευρώπη και Αμερική.<ref name="ofth-istoria"/><ref name="papakostas"/><ref name="bariami"/>
Την άνοιξη του [[1847]] βρέθηκε κατάλληλο οικόπεδο έκτασης 1.250 πήχεων στη συμβολή των οδών Βουλεβάρδου και Τυφλοκομείου (σήμερα [[Οδός Πανεπιστημίου|Πανεπιστημίου]] και Σίνα) και στις [[21 Απριλίου]] έλαβε χώρα η τελετή θεμελίωσης του κτιρίου. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το [[1854]] με συνολικό κόστος 26.095 δραχμές, και τα επίσημα εγκαίνια του νοσοκομείου έγιναν στις [[14 Ιουνίου]], παρουσία του [[Όθων Α΄ της Ελλάδας|Όθωνα]] και της [[Αμαλία της Ελλάδας|Αμαλίας]]<ref name="mixanitouxronou"/>. Η ίδρυση του Οφθαλμιατρείου συνέπεσε χρονικά με την ίδρυση των πρώτων ειδικών ιατρικών κέντρων σε Ευρώπη και Αμερική.<ref name="ofth-istoria"/><ref name="papakostas"/><ref name="bariami"/>


Τα αρχιτεκτονικά σχέδια του κτιρίου σχεδιάστηκαν από τον Δανό αρχιτέκτονα [[Χανς Κρίστιαν Χάνσεν (αρχιτέκτονας)|Χανς Κρίστιαν Χάνσεν]], ο οποίος πρότεινε ένα μονώροφο νεοκλασικό κτίριο με ημιυπόγειο και υπερυψωμένο ισόγειο, με παραστάδες κορινθιακού ρυθμού και αέτωμα. Αυτό το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ λόγω των αντιρρήσεων που είχε εκφράσει ο [[Όθων Α΄ της Ελλάδας|Όθωνας]]. Το δεύτερο και οριστικό σχέδιο προέβλεπε ένα μονώροφο κτίριο με «νεοβυζαντινό» ρυθμό, σαφώς επηρεασμένο από τις βυζαντινές εκκλησίες και συγκεκριμένα από τη [[Μονή Δαφνίου]]. Την υλοποίηση του σχεδίου αυτού ανέλαβε αρχικά ο μικρότερος αδερφός του, ο [[Θεόφιλος Χάνσεν]], ο οποίος αργότερα παραιτήθηκε από το έργο λόγο έλλειψης πόρων. Το εγχείρημα ανέλαβε ο [[Λύσανδρος Καυταντζόγλου]], προσθέτοντας επιπλέον βυζαντινά στοιχεία. Το [[1868]] ο στρατιωτικός μηχανικός<ref name="mixanitouxronou"/> [[Γεράσιμος Α. Μεταξάς|Γεράσιμος Μεταξάς]] προσέθεσε και δεύτερο όροφο στο κτίριο του Οφθαλμιατρείου, ενώ το [[1915]] οικοδομήθηκε βοηθητικό κτίριο εξωτερικών ιατρείων, σε παρόμοιο με το πρώτο κτίριο ύφος, για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών σε χώρο εξυπηρέτησης ασθενών. Η ανοικοδόμηση του βοηθητικού κτιρίου έγινε από το μηχανικό [[Αριστείδης Μπαλάνος|Αριστείδη Μπαλάνο]], υπό την αιγίδα της [[Όλγα των Ελλήνων|Βασιλίσσης Ὀλγας]].<ref name="papakostas"/><ref>{{Cite web|url=http://archaeologia.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=187|title=ΑΡΧΕΙΟ ΝΕΟΤΕΡΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ - Οφθαλμιατρείο|website=archaeologia.eie.gr|accessdate=2023-08-08}}</ref>
Τα αρχιτεκτονικά σχέδια του κτιρίου σχεδιάστηκαν από τον Δανό αρχιτέκτονα [[Χανς Κρίστιαν Χάνσεν (αρχιτέκτονας)|Χανς Κρίστιαν Χάνσεν]], ο οποίος πρότεινε ένα μονώροφο νεοκλασικό κτίριο με ημιυπόγειο και υπερυψωμένο ισόγειο, με παραστάδες κορινθιακού ρυθμού και αέτωμα. Αυτό το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ λόγω των αντιρρήσεων που είχε εκφράσει ο [[Όθων Α΄ της Ελλάδας|Όθωνας]]. Το δεύτερο και οριστικό σχέδιο προέβλεπε ένα μονώροφο κτίριο με «νεοβυζαντινό» ρυθμό, σαφώς επηρεασμένο από τις βυζαντινές εκκλησίες και συγκεκριμένα από τη [[Μονή Δαφνίου]]. Την υλοποίηση του σχεδίου αυτού ανέλαβε αρχικά ο μικρότερος αδερφός του, ο [[Θεόφιλος Χάνσεν]], ο οποίος αργότερα παραιτήθηκε από το έργο λόγο έλλειψης πόρων. Το εγχείρημα ανέλαβε ο [[Λύσανδρος Καυταντζόγλου]], προσθέτοντας επιπλέον βυζαντινά στοιχεία. Το [[1868]] ο στρατιωτικός μηχανικός<ref name="mixanitouxronou"/> [[Γεράσιμος Α. Μεταξάς|Γεράσιμος Μεταξάς]] προσέθεσε και δεύτερο όροφο στο κτίριο του Οφθαλμιατρείου, ενώ το [[1915]] οικοδομήθηκε βοηθητικό κτίριο εξωτερικών ιατρείων, σε παρόμοιο με το πρώτο κτίριο ύφος, για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών σε χώρο εξυπηρέτησης ασθενών. Η ανοικοδόμηση του βοηθητικού κτιρίου έγινε από το μηχανικό [[Αριστείδης Μπαλάνος|Αριστείδη Μπαλάνο]], υπό την αιγίδα της [[Όλγα των Ελλήνων|Βασιλίσσης Ὀλγας]].<ref name="papakostas"/><ref>{{Cite web|url=http://archaeologia.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=187|title=ΑΡΧΕΙΟ ΝΕΟΤΕΡΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ - Οφθαλμιατρείο|website=archaeologia.eie.gr|accessdate=2023-08-08}}</ref>

Έκδοση από την 17:21, 25 Αυγούστου 2023

Οφθαλμιατρείο Αθηνών
οφθαλμιατρείο και διατηρητέο κτήριο στην Ελλάδα
αρχαιολογικός χώρος στην Ελλάδα[1][2]
Χάρτης
ΔιεύθυνσηΕλ. Βενιζέλου 26 & Σίνα 2, Αθήνα, 10672
Γεωγραφικές συντεταγμένες37°58′46″N 23°44′3″E
Διοικητική υπαγωγήΔήμος Αθηναίων
ΤοποθεσίαΑκαδημία, Αθήνα και Οδός Πανεπιστημίου
ΧώραΕλλάδα
Έναρξη κατασκευής1843
ΑρχιτέκτοναςΧανς Κρίστιαν Χάνσεν και Λύσανδρος Καυταντζόγλου
Ιστότοπος
Επίσημος ιστότοπος
Commons page Πολυμέσα
Δεδομένα (π • σ • ε )
Όψη οδού Σίνα

Το Οφθαλμιατρείο Αθηνών είναι ειδικό νοσοκομείο οφθαλμολογικών παθήσεων που ανήκει στην 1η Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής[3]. Στεγάζεται σε ένα ιστορικό κτίριο στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου (Ελ. Βενιζέλου) και Σίνα, στην περιοχή Ακαδημία, δίπλα στα κτίρια της λεγόμενης «νεοκλασικής τριλογίας των Αθηνών». Είναι το πρώτο οφθαλμολογικό ιατρείο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα, ένα από τα παλαιότερα νοσηλευτικά ιδρύματα της Ευρώπης, καθώς και ένα από τα πρώτα οφθαλμολογικά νοσοκομεία που ιδρύθηκαν στον κόσμο.[4][5] Έχει χαρακτηριστεί ως Νεότερο Μνημείο.[6]

Ιστορία

19ος αιώνας

Το Οφθαλμιατρείο Αθηνών ιδρύθηκε το 1843 με στόχο την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του τραχώματος, μεταδοτικής ασθένειας της εποχής που οδηγούσε σε τύφλωση. Έως τότε δεν υπήρχε ειδικό νοσοκομείο και οι περίθαλψη ασθενών με οφθαλμολογικές παθήσεις γίνονταν από τους κατά τόπους γιατρούς των νοσοκομείων. Η αρχική ονομασία του ιατρείου ήταν «Νοσοκομείο των Οφθαλμιώντων», ωστόσο ήταν επίσης γνωστό ως «Τυφλοκομείο».[7][8][4] Η δημιουργία του «Νοσοκομείου των Οφθαλμιώντων», ως ειδικού κτιρίου για την περίθαλψη των πασχόντων από οφθαλμικά νοσήματα εγκρίθηκε επί Όθωνος και Αμαλίας τον Αύγουστο του 1843.[5] Η Βασίλισσα Αμαλία ανέλαβε την προστασία του εγχειρήματος, ενώ την ευθύνη του έργου, καθώς και την οργάνωση και τη λειτουργία του είχε αναλάβει ειδική επιτροπή «περί ανεγέρσεως και υποστηρίξεως των Οφθαλμιώντων», που δημιουργήθηκε υπό την αιγίδα της Αμαλίας και πραγματοποίησε έρανο για την συγκέντρωση των απαραίτητων κεφαλαίων.[7][4] Οι πόροι για την ανέγερση του κτιρίου προήλθαν από δωρεές και συνδρομές φιλανθρώπων.[8]

Η επιτροπή των «Οφθαλμιώντων» ενήργησε για την ανεύρεση κατάλληλου οικοπέδου το οποίο, θα έπρεπε να βρίσκεται κοντά στο Πανεπιστήμιο ώστε οι φοιτητές της ιατρικής να μπορούν να εκπαιδεύονται σ’ αυτό. Το 1846 η επιτροπή απευθύνθηκε στον τότε Δημαρχικό Πάρεδρο Σπυρίδωνα Βενιζέλο, από τον οποίο ζήτησε να της παραχωρηθεί οικόπεδο στην περιοχή αυτή. Η κατάσταση των οικονομικών του Δήμου Αθηναίων δεν του επέτρεψαν να βοηθήσει στην ανεύρεση του οικοπέδου. Έτσι, η επιτροπή αποφάσισε να διαθέσει για την αγορά ενός οικοπέδου ένα μέρος του ποσού που είχε συγκεντρώσει από εράνους για την ανέγερση του κτιρίου.[8]

Την άνοιξη του 1847 βρέθηκε κατάλληλο οικόπεδο έκτασης 1.250 πήχεων στη συμβολή των οδών Βουλεβάρδου και Τυφλοκομείου (σήμερα Πανεπιστημίου και Σίνα) και στις 21 Απριλίου έλαβε χώρα η τελετή θεμελίωσης του κτιρίου. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1854 με συνολικό κόστος 26.095 δραχμές, και τα επίσημα εγκαίνια του νοσοκομείου έγιναν στις 14 Ιουνίου, παρουσία του Όθωνα και της Αμαλίας[4]. Η ίδρυση του Οφθαλμιατρείου συνέπεσε χρονικά με την ίδρυση των πρώτων ειδικών ιατρικών κέντρων σε Ευρώπη και Αμερική.[5][7][8]

Τα αρχιτεκτονικά σχέδια του κτιρίου σχεδιάστηκαν από τον Δανό αρχιτέκτονα Χανς Κρίστιαν Χάνσεν, ο οποίος πρότεινε ένα μονώροφο νεοκλασικό κτίριο με ημιυπόγειο και υπερυψωμένο ισόγειο, με παραστάδες κορινθιακού ρυθμού και αέτωμα. Αυτό το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ λόγω των αντιρρήσεων που είχε εκφράσει ο Όθωνας. Το δεύτερο και οριστικό σχέδιο προέβλεπε ένα μονώροφο κτίριο με «νεοβυζαντινό» ρυθμό, σαφώς επηρεασμένο από τις βυζαντινές εκκλησίες και συγκεκριμένα από τη Μονή Δαφνίου. Την υλοποίηση του σχεδίου αυτού ανέλαβε αρχικά ο μικρότερος αδερφός του, ο Θεόφιλος Χάνσεν, ο οποίος αργότερα παραιτήθηκε από το έργο λόγο έλλειψης πόρων. Το εγχείρημα ανέλαβε ο Λύσανδρος Καυταντζόγλου, προσθέτοντας επιπλέον βυζαντινά στοιχεία. Το 1868 ο στρατιωτικός μηχανικός[4] Γεράσιμος Μεταξάς προσέθεσε και δεύτερο όροφο στο κτίριο του Οφθαλμιατρείου, ενώ το 1915 οικοδομήθηκε βοηθητικό κτίριο εξωτερικών ιατρείων, σε παρόμοιο με το πρώτο κτίριο ύφος, για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών σε χώρο εξυπηρέτησης ασθενών. Η ανοικοδόμηση του βοηθητικού κτιρίου έγινε από το μηχανικό Αριστείδη Μπαλάνο, υπό την αιγίδα της Βασιλίσσης Ὀλγας.[7][9]

Την περίοδο 1856-1868 κόντεψε να αναστείλει τη λειτουργία του, διότι η οικονομική κατάσταση του ιδρύματος ήταν επιβαρυμένη λόγω έλλειψης χρηματικών πόρων.Η διοικητική επιτροπή του Οφθαλμιατρείου αποφάσισε να απευθύνει έκκληση προς όλους τους ομογενείς, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για την ενίσχυση του ιδρύματος. Χάρη σε κληροδοτήματα και δωρεές που προσέφεραν Έλληνες, αλλά και πολλοί φιλέλληνες τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, το ίδρυμα κατάφερε να συνεχίσει τη λειτουργία του, μπαίνοντας σε μια περίοδο ευπορίας κατά τη δεκαετία 1880-1890.[8]

Στις 25 Αυγούστου 1892, επί Γεωργίου Α΄ και Όλγας, εγκρίθηκε η λειτουργία του ως Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου.[7] Χαρακτηρίστηκε ως Ν.Π.Ι.Δ. επειδή την ευθύνη της οργάνωσης και λειτουργίας του είχε αναλάβει η επιτροπή των «Οφθαλμιώντων» και όχι το κράτος.[8]

20ος αιώνας

Το φωταγωγημένο ιστορικό κτίριο τη νύχτα

Το 1952 το κτίριο του Οφθαλμιατρείου χαρακτηρίστηκε, μαζί με άλλα 11 κτίρια, ως «χρήζοντα ειδικής προστασίας» με βάση το Νόμο 1469/1950 «περί προστασίας ειδικής κατηγορίας οικοδομημάτων και έργων τέχνης μεταγενεστέρων του έτους 1830».[10] Το 1962 χαρακτηρίστηκε ως «χρήζον ειδικής προστασίας» με βάση τον ίδιο νόμο, μαζί με το σύνολο των οικοδομημάτων της «νεοκλασικής τριλογίας» και τον περιβάλλοντα χώρο, ως αδιάσπαστο μνημειακό σύνολο.[11] Το 1977, το Οφθαλμιατρείο, η Ακαδημία Αθηνών και ο Ναός του Αγίου Διονυσίου Αεροπαγίτου, με γνωμοδότηση Ειδικής Ολομέλειας του Αρχαιολογικού Συμβουλίου, χαρακτηρίστηκαν ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία, ενώ ο περιβάλλον χώρος μεταξύ οδών Σίνα, Πανεπιστημίου και Ομήρου ως ιστορικός τόπος.[12] Το 1980 το βοηθητικό κτίριο του Οφθαλμιατρείου, με γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεώτερων Μνημείων, χαρακτηρίζεται ως «έργο τέχνης που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία».[13] Το 1983 με Προεδρικό Διάταγμα το Οφθαλμιατρείο χαρακτηρίζεται ως διατηρητέο σε ένα σύνολο από 20 κτίρια επί της οδού Πανεπιστημίου και 13 στην περιοχή της Ομόνοιας, με επιβολή υποχρεωτικής αποκατάστασης όλων των κύριων όψεων των κτιρίων.[14]

Το 1985 μετατράπηκε σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου[5] και εντάχθηκε στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.[7][15]

Το 1999 το αρχικό κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές από τον καταστροφικό σεισμό της Πάρνηθας μεγέθους 5,9 στη κλίμακα Ρίχτερ και τέθηκε εκτός λειτουργίας για λόγους αποκατάστασης και ανακαίνισης.[7]

21ος αιώνας

Το 2012 διασυνδέθηκε σε Ενοποιημένο Οργανισμό με το Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός» και το Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Πολυκλινική», υπό ενιαία διοίκηση, με την ονομασία «Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών O Ευαγγελισμός − Οφθαλμιατρείο Αθηνών − Πολυκλινική».[16][17]

Το 2014 τέθηκε και πάλι σε λειτουργία το αρχικό κτίριο, μετά τις εργασίες αποκατάστασης.[7][18]

Διοίκηση

Το Οφθαλμιατρείο διοικούταν στις αρχές από μια επταμελή επιτροπή, η οποία κατά περιόδους γινόταν οκταμελής (1868-1872) ή εξαμελής (1880-1922). Η επιτροπή αυτή απαρτιζόταν από:

Ο διευθυντής ή διοικητής του Οφθαλμιατρείου ήταν γιατρός που ήταν υπεύθυνος ενώπιον της Επιτροπής για κάθε θέμα που αφορούσε την εσωτερική λειτουργία, καθώς και για θέματα που αφορούσαν στο εργατικό δυναμικό.

Θέματα που αφορούσαν την μισθοδοσία του προσωπικού κανονίζονταν κατά καιρούς από την Επιτροπή.[8]

Πρώτοι διοικητές

Σημασία

Το Οθφαλμιατρείο Αθηνών ήταν το κύριο και σχεδόν αποκλειστικό κέντρο νοσηλείας των οφθαλμοπαθών, εκτελέσεως χειρουργικών επεμβάσεων από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα. Κατά την περίοδο αυτή υπήρξε ένα ίδρυμα με σημαντική φιλανθρωπική δράση, παρέχοντας δωρεάν περίθαλψη και νοσηλεία σε λιγότερο εύπορους πολίτες, όχι μόνο από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και από το εξωτερικό.[8]

Την περίοδο 1856 έως 1973 κάτω από τη στέγη του Οφθαλμιατρείου λειτουργούσε η Πανεπιστημιακή Οφθαλμολογική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιπλέον, την περίοδο 1931 έως 1979 εκεί στεγάστηκε η Ελληνική Οφθαλμολογική Εταιρεία.[7]

Τέλος, το Οφθαλμιατρείο Αθηνών υπήρξε καταλύτης για την προώθηση της επιστημονικής οφθαλμολογίας στην Ελλάδα και ήταν η κύρια έδρα των καθηγητών της οφθαλμολογίας και της διδασκαλίας των φοιτητών και των ειδικευόμενων.[8] Στο Οφθαλμιατρείο είχαν διατελέσει ως Επιστημονικοί Διευθυντές καθηγητές με διεθνές κύρος, όπως οι Ιωάννης Χαραμής, Ανδρέας Αναγνωστάκης, Γεώργιος Φωκάς - Κοσμετάτος, Παναγιώτης Βελισσαρόπουλος και Ιωάννης Τσαμπαρλάκης.[15]

Οδός Πανεπιστημίου. Στο βάθος διακρίνεται το Οφθαλμιατρείο.

Το Οφθαλμιατρείο σήμερα

Το Οφθαλμιατρείο Αθηνών συνεχίζει να λειτουργεί ακόμη και σήμερα ως νοσοκομείο για τις παθήσεις του οφθαλμού, παρέχοντας πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη, σύμφωνα με τους κανόνες του ΕΣΥ. Διαθέτει δύο οφθαλμολογικά τμήματα, ένα αναισθησιολογικό τμήμα και μια μονάδα μεταμόσχευσης κερατοειδούς και λειτουργεί ως διαγνωστική, θεραπευτική και νοσηλευτική μονάδα, αλλά και ως εξειδικευμένο νοσοκομείο εκπαίδευσης. Η συνολική δύναμη του Νοσοκομείου είναι σαράντα επτά (47) οργανικές κλίνες.[3][19]

Το αρχικό κτίριο του Οφθαλμιατρείου παραμένει σε χρήση ακόμα και σήμερα, με μια μόνο διακοπή την περίοδο 1999-2014, οπότε και πραγματοποιήθηκαν εργασίες αποκατάστασης του κτιρίου μετά τον σεισμό του 1999. Πέρα από το ανακαινισμένο πλέον αρχικό κτίριο, το Οφθαλμιατρείο Αθηνών διαθέτει χώρο στον 8ο όροφο κτιρίου επί της οδού Σίνα 4, όπου στεγάζεται το Τμήμα Γλαυκώματος και ο χώρος Προεγχειρηματικού Ελέγχου, καθώς και στον 1ο όροφο κτιρίου επί της οδού Βησσαρίωνος 9, όπου στεγάζεται το Διαθλαστικό Τμήμα.[18][7]

Μουσειακή συλλογή

Το Οφθαλμιατρείο διαθέτει μουσειακή συλλογή που απαρτίζεται από σπάνιο οφθαλμολογικό εξοπλισμό του 19ου και 20ου αιώνα (ιατρικά αντικείμενα, φαρμακευτικά σκεύη, χειρουργικά οφθαλμολογικά εργαλεία), έργα τέχνης (τεχνουργήματα, οροφογραφίες, πίνακες ζωγραφικής κ.ά.), χρηστικά έπιπλα, αρχειακό υλικό (έγγραφα, φωτογραφίες κ.ά.) και την ιστορική βιβλιοθήκη, από τις παλαιότερες της Ελλάδας, που περιέχει ιατρικά βιβλία και συγγράμματα των τελευταίων δύο αιώνων. Πολλά από τα εκθέματα προέρχονται από δωρεές, όπως π.χ. από τους κληρονόμους του καθηγητή Ιωάννη Χαραμή, ο οποίος υπήρξε διευθυντής του νοσοκομείου κατά την περίοδο 1947-1970.[15][7]

Η μουσειακή συλλογή στεγάζεται στο ιστορικό κτίριο, αλλά έχει περιορισμένη προσβασιμότητα στο ευρύ κοινό λόγω στενότητας χώρου, καθώς στο ίδιο κτίριο παρέχονται και ιατρικές υπηρεσίες.

Παραπομπές

  1. ↑ 1,0 1,1 odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=1760.
  2. ↑ 2,0 2,1 www.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=187.
  3. ↑ 3,0 3,1 «Φ.Ε.Κ. 1681 Β'/16.5.2012». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Κουντούρη, Μαριλένα (16 Φεβρουαρίου 2022). «Η "επιδημία τύφλωσης" των Αθηναίων το 1840». ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2023. 
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 «Οφθαλμιατρείο Αθηνών – Ιστορία». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  6. ↑ «ΑΡΧΕΙΟ ΝΕΟΤΕΡΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ». archaeologia.eie.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  7. ↑ 7,00 7,01 7,02 7,03 7,04 7,05 7,06 7,07 7,08 7,09 7,10 7,11 7,12 7,13 7,14 7,15 Παπακώστας, Ιωάννης Ν (2018). Πρόταση διαχείρισης και ανάδειξης της μουσειακής συλλογής του Οφθαλμιατρείου Αθηνών, σελ. 31-36, 42. http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=&page=0&scope=&lang=el&&pid=iid:18212. 
  8. ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 8,7 8,8 Μπαριάμη, Αγγελική· Στασινοπούλου, Θεώνη (2002). Δρούμπαλης, Φώτιος, επιμ. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΘΕΏΡΗΣΗ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΏΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΘΗΝΏΝ (1835-1922). Καλαμάτα: ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ. σελ. 39-50. 
  9. ↑ «ΑΡΧΕΙΟ ΝΕΟΤΕΡΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ - Οφθαλμιατρείο». archaeologia.eie.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  10. ↑ «Φ.Ε.Κ. 54 Β'/5.3.1952». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  11. ↑ «Φ.Ε.Κ. 75 Β'/5.3.1962». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  12. ↑ «Φ.Ε.Κ. 413 Β'/23.4.1977». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  13. ↑ «Φ.Ε.Κ. 366 Β'/29.3.1980». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  14. ↑ «Φ.Ε.Κ. 503 Δ'/13.9.1983». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  15. ↑ 15,0 15,1 15,2 «Οφθαλμιατρείο Αθηνών – Αποστολή». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  16. ↑ «Φ.Ε.Κ. 3515 Β'/31.12.2012». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  17. ↑ «Καλώς ήλθατε στο Νοσοκομείο ο Ευαγγελισμός». www.evaggelismos-hosp.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  18. ↑ 18,0 18,1 «Οφθαλμιατρείο Αθηνών – Εγκαταστάσεις». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 
  19. ↑ «Οφθαλμιατρείο Αθηνών». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2023. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Οφθαλμιατρείο_Αθηνών&oldid=10189787"